Archief | 2013 RSS feed for this section

Spoor – Deon Meyer

10 Dec

Je moet zo leven dat elke dag zijn sporen nalaat‘, dat is eigenlijk waar het in dit hele verhaal om draait. Het gaat echter niet alleen om het nalaten van sporen, maar ook om het zoeken naar sporen die anderen hebben achtergelaten. Meyer verweeft in Spoor drie ogenschijnlijk op zichzelf staande verhalen tot één zinderende climax.

Het draadje dat door de spoorzoekers gevolgd moet worden is in dit verhaal echter flinterdun waardoor de speurtocht bij voorbaat gedoemd lijkt te zijn te mislukken. Via drie invalshoeken wordt het spoor echter steeds duidelijker. Opmerkelijk is dat de verschillende invalshoeken en de personen die in dat betreffende deel een cruciale rol spelen in eerste instantie weinig met elkaar te maken lijken te hebben. Zoals zo vaak blijkt, is echter niets minder waar…

De eerste spoorzoeker is Milla Strachan. Ze lijkt een ‘gewone huisvrouw’ te zijn, maar heeft zeker meer in haar mars. Tijdens haar eerste opdracht voor een uiterst geheime overheidsdienst, wordt ze direct op een onderzoek gezet naar staatsgevaarlijke terroristen en criminele bendes. Al snel lijkt ze op een ‘goudmijn’ te stuiten: de illegale smokkel van diamanten. Maar heeft ze echt beet of is dit slechts een doodlopend spoor? De tweede persoon die een belangrijke rol speelt in het geheel is Lemmer. Hij is nog steeds met Emma le Roux en hun relatie neemt steeds vaster vormen aan. Ze weet echter nog niets van zijn criminele verleden. Hij twijfelt of hij het haar moet vertellen en als hij het haar al wil vertellen, wanneer dan? Tot overmaat van ramp raakt hij ook nog betrokken bij het transport van twee met uitsterven bedreigde dieren. Gaat hier slechts om een transport of is hier meer aan de hand? Het antwoord laat zich raden… De derde persoon is Mat Joubert. Hij heeft lange tijd gewerkt als hoofdinspecteur en gaat nu voor zichzelf werken als privédetective. Met zijn opgedane kennis weet hij de opgedane aanwijzingen dusdanig te combineren dat ze leiden tot een vreselijke ontknoping.

Of Spoor een goed boek is, is lange tijd onduidelijk gebleven. Een oordeel is bij dit boek namelijk pas bij afloop te geven. Tijdens het lezen van Spoor kan het namelijk erg verwarrend zijn te merken dat de verhaallijnen niets met elkaar te maken lijken te hebben. Dit kan de motivatie om het boek uit te lezen bij sommigen wellicht negatief beïnvloeden. Bedenk echter dat het hele boek zeer ingenieus in elkaar zit. Dit blijkt zeer zeker uit het laatste deel van het verhaal. De spanningsopbouw is door deze aparte verhaallijn ook heel anders dan je wellicht in andere thrillers gewend bent.  De eerder genoemde spanningsboog heeft eigenlijk voor de eerste drie verhaallijnen een zeer vlak verloop. Het zijn allen meer beschrijvende delen waar nog niet echt heel veel spanning inzit. Wie echter graag een spannend boek leest, wordt met Spoor toch zeker niet teleurgesteld. Het verhaal raakt namelijk tegen het einde in een soort stroomversnelling. De spanning loopt (zeer) sterk op en het wegleggen van Spoor wordt steeds lastiger tot haast onmogelijk. Je wilt weten hoe het afloopt. Waar heeft het lange spoor uit eindelijk naartoe geleid? Het boek is het uitlezen zeker waard. De plot zit uiterst vernuft in elkaar. Ook de hoofdpersonen zijn haast tot in perfectie uitgewerkt. Wellicht is het soms lastig om de verschillende, echt Afrikaanse, namen uit elkaar te houden, maar dat moet je op de koop toe nemen.

Spoor kan zich zeker kwalificeren als een goed boek. Lezers met een lange adem zullen er waarschijnlijk van smullen.

Advertenties

Versleuteld – Donald Nolet

26 Nov

Wat een gezellig bezoek aan zijn oma had moeten worden, blijkt het begin te zijn van één grote jacht op…ja waarop eigenlijk? Het is voor de hoofdpersoon in Versleuteld lange tijd onduidelijk. Waarom zijn er inbrekers bij zijn oma in haar kamer geweest? En waar waren ze naar op zoek? Ze hebben ogenschijnlijk niets meegenomen en alles wat in het zicht staat is door hen weer netjes terug gezet. Er is duidelijk meer aan de hand, maar wat? Angstiger wordt het als zijn oma hem aanziet als zijn overleden opa, Walter Gruber en er bij hem zelf ingebroken wordt. Langzaam, tergend langzaam wordt voor Joshua Lambert duidelijk wat er echt aan de hand is en waar de daders naar op zoek zijn. Of hij echt blij moet zijn met deze gebeurtenis laat zich raden.

Versleuteld is het debuut van Donald Nolet en het is er een waar hij met recht zeer trots op kan zijn. Nolet heeft een heel erg prettige schrijfstijl. Hij wisselt humor en spanning op een geweldige manier af. De zinnen in het boek lezen heel natuurlijk en waarheidsgetrouw weg. De verschillende verhaallijnen zitten grandioos in elkaar en komen op een geweldige manier samen. De plot is uiterst nauwkeurig in elkaar gezet en de het feit dat de climax pas laat in het boek zit zorgt er mede voor dat de spanningsboog achteraf (bijna) perfect is. Je zou als lezer kunnen denken, als je de kaft bekijkt, dat het om een oorlogsboek gaat. Dit is niet het geval. Het is een verhaal dat in het nu speelt, maar stel dat we er nu achter komen dat de geschiedenis toch niet helemaal zo is als beweerd wordt. Nolet heeft er voor gekozen een cruciale  gebeurtenis in de Tweede Wereldoorlog als punt van discussie te nemen. Dit heeft ertoe geleid dat je als lezer een heel andere kijk op deze rampzalige periode krijgt. Want wat nou als het zo gegaan is als Nolet voorstelt…. Je moet er niet aan denken, maar uitsluiten kan je het ook niet.

Versleuteld is een meesterwerkje, zeker omdat het een debuut is. Ze zeggen wel eens dat je op je hoogtepunt moet stoppen, maar het zo sneu zijn als Nolet dat punt nu al bereikt heeft. Je bent als auteur uiteindelijk zo goed als je beste boek, dus het zal voor Nolet nog een hele klus zijn over dit debuut uit te komen. Absoluut een pluim voor dit debuut en het is de 5 sterren zeker waard.

Zeer goed

De Doodskist – Arno Strobel

14 Nov

Terwijl je langzaam wakker wordt, realiseer je je al snel dat er iets niet klopt. Je ogen zijn afgeplakt en er zit een stuk tape over je mond. Je hersenen draaien korte tijd overuren om te realiseren wat er aan de hand is. Als in een reflex schiet je omhoog, maar stoot daarbij hard je hoofd. Paniek maakt zich van je meester als je je realiseert dat je nergens naar toe kunt. Je bent levend begraven in een…doodskist.

Een vreselijke ervaring waar de hoofdpersoon in dit boek meerdere malen mee te maken krijgt. Maar welke zieke geest heeft deze daad op zijn geweten en vooral waarom? Of zijn het slechts hersenspinsels die een andere oorzaak hebben?

De Doodskist neemt je op een meesterlijke manier mee in het leven van de hoofdpersoon. Haar lijkt het in eerste instantie aan niets te ontbreken. Ze heeft geld genoeg en het bedrijf dat ze van haar vader geërfd heeft legt haar ook geen windeieren. Alleen is niets in dit boek wat het lijkt. De angst die ze heeft door deze bedreigingen en het idee dat zij wel eens het volgende slachtoffer kan worden die levend in een doodskist terecht komt maakt haar geestelijk tot een wrak.

Het boek is erg goed geschreven. De hoofdstukken zijn naar verhouding kort maar dat is zeker niet storend. De spanningsboog is licht hellend en je blijft als lezer met een steeds groter vraagteken zitten. Whodunit? Of liever wie gaat het doen? De politie tast lange tijd in het duister en of ze uiteindelijk op tijd zullen zijn om een tragisch noodlot te kunnen voorkomen….

De Doodskist van Arno Strobel is grote klasse in zijn eigen soort. Daarom krijgt hij van mij een welverdiende 5 sterren. Absoluut een aanrader!

Schuilplaats – Linda Jansma

30 Okt

Wat gaat er om in het hoofd van een kind? Dat is eigenlijk de vraag waar Mayke voortdurend mee worstelt. Ze woont in een grote boerderij in Holwerd en heeft samen met haar man Han negen pleegkinderen toegewezen gekregen door Jeugdzorg. Bij de drie meiden die zich als laatsten bij hen gevoegd hebben lijkt veel aan de hand te zijn. Nikkie is veertien en de oudste van de drie. Ze maakt, zeker in het begin, een angstige en onzekere indruk. Ze is erg stil en het is moeilijk in te schatten wat er in het koppie van die meid omgaat. De tijd zal voor Mayke leren hoe lang het gaat duren voordat Mayke een dusdanige band met ze opgebouwd heeft dat ze wat willen gaan vertellen over hun verleden. Maar haar houding belooft in het begin niet veel goeds. Nikkie waakt namelijk als een moederkloek over haar twee zusjes Noëlle (baby) en Nadine (2 jaar). Waar komt deze houding vandaan? Wat hebben de meiden in het verleden allemaal meegemaakt? Mayke durft er haast niet aan te denken wat er allemaal in hun jonge leventjes allemaal gebeurd kan zijn.

Simon, een van de zes pleegkinderen die al eerder bij Mayke en Han geplaatst waren, is een fervent vogelspotter. Hij trekt er met zijn verrekijker regelmatig op uit om exclusieve vogels waaronder de ijsvogel te bekijken. Alleen het vraagt niet veel van je inlevingsvermogen als lezer om te bedenken dat hij tijdens zijn speurtocht meer te zien krijgt dan hem lief is. Maar wat? En heeft dat iets met de familie of met een van de kinderen te maken? Het blijft als een groot vraagteken boven het verhaal zweven.

Alsof het voor Mayke en Han niet erg genoeg is, komt Simon niet terug van een van zijn vogelspotterijen maar verdwijnt ook baby Noëlle op een nacht uit haar wieg. De politie wordt ingeschakeld maar elk spoor lijkt te ontbreken. Ouderlijke angst maakt zich van Mayke en Han meester en de zoektocht kan ze niet snel genoeg gaan. Waarom heeft iemand de kleine Noëlle meegenomen en waarom is Simon niet teruggekeerd zoals hij altijd deed? Alles wat ouders op dat moment zouden doen wordt ondernomen. Maar of ze ze (op tijd) zullen vinden…. Het blijft een geweldige uitdaging om dat als lezer te ondervinden.

Net als eerder werk van Linda Jansma’s hand leest ook dit boek erg makkelijk weg. Dit komt onder andere omdat het heel dicht op de huid geschreven is. Ze gebruik nog net geen spreektaal maar het komt er wel heel dicht bij, waardoor het verhaal echt uit het leven gegrepen is. Verder zitten er verschillende verhaallijnen in het boek die ieder een zeer hoge dosis van spanning bevatten. De verhaallijnen moeten op de een of andere manier met elkaar in verbinding staan, maar Linda Jansma slaagt er perfect in om je als lezer hierover grotendeels in het ongewisse te laten tot de laatste bladzijden. Als je eenmaal in het web van deze verhaallijnen gevangen zit, wil je gewoon weten hoe het afloopt. Erg goed gedaan!

Het boek schommelde voor mij continu tussen ‘goed’ en ‘geniaal’. Er zit een lekkere vaart in het verhaal, er hangt een continue spanning, het verhaal is verre van voorspelbaar en ondanks de ietwat verrassende afloop zorgt dit boek waarschijnlijk bij de meesten voor meerdere ‘kippenvel momenten’. De hoofdpersonen zijn goed uitgewerkt. Je krijgt veel over ze te weten, maar niet meer dan nodig is. Precies genoeg om een band met ze op te bouwen en hun emoties goed aan te kunnen voelen. Daar komt bij, dat de karakters van de kinderen (omdat ze uit verschillende gezinnen komen) ook met een uiterste precisie uitgezocht lijken te zijn en elkaar zeer goed aanvullen. De cover en de titel van het boek doen een beetje vrouwelijk aan, waardoor het boek ook waarschijnlijk meer door vrouwen gelezen zal worden dan door mannen. Dat neemt echter niet weg dat ze ijzersterk bij elkaar passen. Waarom voor de titel ‘Schuilplaats’ gekozen is, wordt echt pas heel laat in het verhaal duidelijk. Wauw, wat een eye-opener en een ontknoping was dat! Mocht je van de eerdere boeken van Linda Jansma genoten hebben, dan zal dit boek je zeker ook niet teleurstellen. Of dit de beste is van Linda Jansma laat ik aan jezelf over om te oordelen. Dat hij sowieso in de top thuishoort, lijkt echter wel duidelijk.

Glashard – Corine Hartman

21 Okt

a

Glashard is een echte aanrader voor diegenen die niet vies zijn van een gruwelijk harde verhaallijn. Glashard is het tweede deel in de Jessica Haider serie, en waar Corine Hartman in Bloedlijn de lezer al bekend heeft gemaakt met haar nieuwe schrijfstijl doet ze er nu nog een paar schepjes bovenop. Drugs- en organensmokkel vormen de rode draad in dit verhaal, maar Jessica krijgt ook ditmaal met menig ander psychologisch obstakel te maken. Dit resulteert in een echt zinderend spannend verhaal.

Corine Hartman heeft de lat voor thrillerschrijvend Nederland weer een stuk hoger gelegd. Waar gaat dit eindigen? De plot is ijzersterk, verschillende verhaallijnen die perfect samenkomen, de hoofdpersonen zijn goed uitgewerkt en de spanningsboog blijft continu gespannen staan. Geweldig! Een vreselijke ervaring van de hoofdpersoon waar een ieder vroeg of laat mee te maken zal krijgen doet een extra duit in het zakje als het gaat om de emotionele spanning bij de lezer. Hulde hulde hulde!

Glashard is een boek dat gelezen moet worden!

De Teruggekeerden – Jason Mott

27 Aug

9200000014654121

Met dit debuut geeft Jason Mott een heel andere dimensie aan het begrip ‘de dood’. Het boek werd in eerste instantie gepresenteerd als een ‘thriller‘. Met deze kennis in het achterhoofd gaf de tekst die achterop het boek staat een zeer uitdagende opening naar een erg spannend verhaal. Helaas is dit boek verre van spannend te noemen. Op zichzelf zal dit verhaal voor veel mensen tot de verbeelding spreken. Vooraf moet je er echter niet vanuit gaan dat het een spannend verhaal wordt. Een kwalificatie als roman of proza komt wat dat betreft beter tot zijn recht. Ook zal je open moeten staan voor de ‘fantasie’ en religieuze wereld van Jason Mott.

Het verhaal gaat over iets waar waarschijnlijk veel mensen van dromen en hopen dat het eens werkelijkheid zal worden (al is het maar voor heel even). Een overleden iemand keert terug naar het land van de levenden. Echter niet direct na zijn overlijden, maar vijftig jaar later. In de tussentijd is het leven op aarde gewoon doorgegaan. Het leven van de dode is al die tijd echter stil blijven staan. De hoofdpersonen Lucille en Harold Hargrave kijken dan ook vreemd op als hun achtjarige zoon, die ze verdronken aan hebben getroffen en vijftig jaar geleden begraven hebben, bij hen aanklopt. In eerste instantie heerst er een soort van euforische stemming maar toch ook van ongeloof. De meningen over dit ‘wonder’ zijn verdeeld in het dorp. Over de hele wereld duiken echter op steeds meer plaatsen ‘teruggekeerden’ op. Het aantal ‘teruggekeerden’ stijgt in rap tempo en de echte levenden voelen zich op een gegeven moment niet meer veilig in hun eigen dorp op stad. Er moeten stappen worden ondernomen om de ‘teruggekeerden’ in de ban te houden. Maar wat kunnen ze doen?

Op zich is dit een zeer goed onderwerp voor een verhaal. Echter blijf je als lezer aan het einde van het verhaal met een aantal onbeantwoorde vragen zitten die cruciaal zijn voor het verhaal. Wie zijn de teruggekeerden? Waarom zijn ze teruggekeerd en waarom na zo’n lange tijd? Dit zijn slechts een aantal vragen die toch beantwoord hadden moeten worden. Omdat er aan de ene kant een bepaald niveau van spanning verwacht werd en aan de andere kant dat het een wel heel oppervlakkig verhaal blijft, is dit geen boek dat je in een keer uit zult lezen. Het einde van het boek is ook erg treurig en laat een brok in de keel achter. Het is zeker geen ‘feel good’ verhaal. Al met al mist het boek echt een groot aantal belangrijke aspecten om het tot een goed boek te maken. Het verhaal leent zich waarschijnlijk zeer goed om verfilmd te worden. Muziek tijdens de film en special effects zullen zeker van toegevoegde waarde zijn bij de belevingswereld van het publiek.

Jason Mott heeft verder een prachtige manier van schrijven. je moet echter van zijn stijl houden. Doordat de lezer in eerste instantie op het verkeerde been gezet wordt door de vermelding van de kwalificatie ‘thriller‘, scoort De Teruggekeerden een onvoldoende. De verwachtingen kwamen bij lange na niet overeen met het werkelijke verhaal. Dit laat bij de lezer een onbevredigend gevoel na met als extra ‘trap na’ (in de goede zin van het woord), de trieste gebeurtenis in het laatste hoofdstuk. Het is geen uitnodiging om meer van het werk van Jason Mott te gaan lezen in ieder geval. De echte thriller fans kunnen zich ook beter op andere schrijvers richten. Al met al een matig boek en dat is jammer want als vooraf duidelijk was dat het een roman zou zijn zou hij zeker hoger gescoord hebben.

Joyland – Stephen King

9 Aug

Joyland - Stephen King

Stephen King staat voor mij bekend als een schrijver van uiterst spannende verhalen. De verfilmingen ervan zijn in ieder geval altijd erg spannend. Helaas bleek de spanning in dit boek toch enigszins te ontbreken. De tekst op de voor- en achterkant doen toch een zekere spanning vermoeden. Desondanks is het een geweldig verteld verhaal dat je blijft boeien tot de laatste punt in het boek. Het boek leest als een soort dagboek maar de manier van vertellen is zo prettig dat het geen moment verveelt. Het verhaal leent zich verder prima voor een spannende verfilming. Met de nodige special effects, een spannend muziekje er onder, een paar angstaanjagende personages en een paar schrikmomenten zal het je op het puntje van je stoel kunnen laten zitten. Als je het boek zelf leest moet je deze dingen er zelf bij denken.

De titel van het boek verwijst naar het attractiepark Joyland, een soort derderangs Disneyland. In zijn zomervakantie verdient de student Devin Jones hier een centje bij om zijn studie te bekostigen. Al snel blijkt er het een en ander niet helemaal pluis in het park. Dit gevoel is tijdens het hele boek aanwezig ondanks dat er eigenlijk grotendeel gewoon over het reilen en zeilen van de activiteiten van Devin gesproken worden. De attracties waar hij werkt, met wie hij samenwerkt en wie hij zoal ontmoet daar op het park. De onderhuidse spanning houdt je alert. Er gaat namelijk al langere tijd een gerucht dat in het spookhuis de geest rond waart van een al lang geleden overleden meisje. Als Devin niet hoeft te werken is hij geregeld op het strand te vinden. Daar raakt hij, ondanks dat dit in het begin een beetje stroef verloopt, in contact met Annie en haar zoon Mike (en hond Milo). Mike is ernstig ziek en zit in een rolstoel. Als Devin hem beter leert kennen, blijkt hij echter over paranormale krachten te beschikken. De rest van het verhaal laat zich raden maar vergis je niet. Het is absoluut het lezen waard, want het loopt allemaal niet zoals je denkt.

Stephen King heeft met Joyland een geweldig boek afgeleverd. Een verhaal dat weinig spanning bevat maat waarvan de andere ingrediënten boven het standaard niveau uitgewerkt zijn. Een goed verhaal, goed uitgewerkte personages, een duidelijk plot met toch een kleine verrassing op het einde. Het is echter geen boek dat ik iedereen aan zou raden, maar als ze me erom zouden vragen zou ik het ze ook niet afraden. Vandaar vier sterren voor Joyland, gewoon een goed boek. Niks meer en niks minder.

Goed

Wespenval – Jeffery Deaver

27 Jul

Voor mij was dit het eerste boek dat ik las van de hand van Jeffery Deaver…en het zal zeker niet de laatste zijn. Deze man hoort in een hele speciale categorie schrijvers thuis. Wespenval is een boek dat je van begin tot eind onder je lurven pakt en je het boek niet meer weg laat leggen tot het uit is. Iedere keer als je verwacht dat er naar een grande finale toegaat, blijkt er op het aller laatste moment een kink in de kabel te komen en het verhaal toch anders te zijn dan je denkt. Deaver is er erg goed in geslaagd de spanning bij de lezer op een hoog niveau te houden.  De spanning wordt voornamelijk veroorzaakt door de minuscule vorderingen die de bijna volledig gehandicapte Lincoln Rhyme en zijn assistent Amelia Sachs maken. Ze zijn echter van cruciaal belang en gaan vaak net de andere kant op dan de politie en vaak ook de lezer op zou willen. Briljant! De onderhuidse spanning neemt grote vormen aan, omdat alles gepaard gaat met de verzingende hitte in de broeierige moerassen van North Carolina waar alles zich afspeelt, maar ook met de ‘tijdbom’ die onder de hele zoektocht ligt. Of Rhyme op tijd zal zijn om de vermiste meisjes levend terug te vinden… Vind het zelf uit want de zoektocht alleen al is briljant!

In de hoop dat ze daar weer enige van zijn lichaamsfuncties zullen kunnen herstellen, trekt de bijna volledig verlamde Lincoln Rhyme samen met zijn assistent Amelia Sachs naar het ziekenhuis in North Carolina. Hierdoor komt hij echter net op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Sheriff Jim Bell, uit het in de buurt gelegen dorpje Tanner’s Corner, roept het duo op om hen te helpen met een uiterst precaire zaak. De 16-jarige Garrett, ook wel het insectenkind genaamd, heeft één jongen vermoord en twee meisjes ontvoerd. Het spoor leidt naar de ondoodringbare moerassen ten noorden van de rivier Paquenoke. Om eventuele achtervolgens af te schudden heeft Garrett onderweg een aantal (dodelijke) insectenvallen geplaatst. De politie tast vooralsnog in het duister over zijn verblijfplaats en aan Rhyme en Sachs de taak ze bij te staan in de zoektocht. Ondanks de onbekendheid van het gebied en door slechts in het hoofd van Garrett te kruipen en dit te combineren met de aanwijzingen die ze hebben, weet Rhyme ze naar Garrett te brengen en hem op te pakken. Maar of dit de juiste persoon blijkt te zijn… En zal hij ze kunnen vertellen waar hij de meisjes verstopt heeft… Denk er om niets is wat het lijkt in dit boek, of toch wel?

Wespenval is een vlot geschreven thriller die heel makkelijk weg leest maar wel het uiterste van je vergt. Elk woord en elke letter kunnen in wending in het verhaal betekenen. Toch wil je weten hoe het zit en is het lastig het boek weg te leggen. In dit verhaal blijkt maar weer eens dat vaak niets is wat het lijkt. Het verhaal kent een briljante opbouw en werkt langzaam en via onverwachte wegen naar de climax toe. Een juweeltje, echt een aanrader. Het is echter geen boek om steeds in kleine stukjes te lezen, want dan raak je de draad snel kwijt. Heerlijk voor de vakantieperiode, echt een boek om in een keer uit te lezen.

Wespenval is voor mij op het hoogste niveau aangekomen waar een boek kan zijn. Het verhaal is nagelbijtend spannend en zeker omdat het mijn eerste ervaring met Jeffery Deaver was, is het extra spannend omdat er nog geen verwachtingen voor mij inzaten. Een boek waar eigenlijk alleen maar met veel lof over gesproken kan worden en kent haast geen negatieve punten (of ze worden teniet gedaan door de vele positieve). Vandaar al met al een dikke 5 sterren voor Wespenval.

Thriller – Suzanne Hazenberg

18 Jul

Thriller - Suzanne Hazenberg

Met Thriller heeft Suzanne Hazenberg voor Nederlandse begrippen een dijk van een verhaal neergezet. Op de cover prijkt de kwalificatie ‘literaire thriller’, maar een ‘psychologische thriller’ is hier meer op zijn plaats. Een geweldig verhaal dat eigenlijk nog niet eens zo heel erg spannend is, in de zin die je als lezer gewend bent. Er zit een hoge mate van natuurlijke spanning in het boek maar het gaat vooral om de onderhuidse spanning die je als lezer bij de kladden grijpt. De vrouwelijke hoofdpersoon in het boek is van middelbare leeftijd, is gelukkig getrouwd, is moeder van vier puberale kinderen met allemaal hun eigen ‘problemen’ en werkt (overigens net als Suzanne Hazenberg zelf) als scenarioschrijfster voor een bekende Nederlandse soap. Alles loopt voor haar op rolletjes, totdat haar leven van het ene op het andere moment op zijn kop staat. Al snel wordt duidelijk dat haar privé en haar zakelijke leven heel erg door elkaar gaan lopen. Waar ligt de lijn tussen feit en fictie. Hij is flinterdun, zo zal later blijken…

Op een dag worden er twee pubers dood aangetroffen bij hen in de buurt. Daarnaast blijkt de vriendin van haar zoon spoorloos verdwenen. Heeft het een met het ander te maken? De angsten die je als moeder kunt en zeker zult hebben op zo’n moment schieten allemaal door haar hoofd. Ze probeert rustig te blijven en tracht rationeel te blijven denken. Toch gaat ze aan de hand van ervaringen die ze voor haar werk heeft opgedaan, de verschillende scenario’s en de verschillende daders in gedachten af. Maar wie en wat kan je vertrouwen op zo’n moment? Haar wacht een vreselijke speurtocht die haar niet altijd de meest ideale weg op zal sturen. De vraag is überhaupt of ze het bij het rechte eind zal hebben op het einde. Heeft ze er wellicht zelf iets mee te maken?

Thriller is een vlot geschreven psychologische thriller die heel makkelijk weg leest. Aan de ene kant wil je het boek in een keer uitlezen omdat je wilt weten hoe het allemaal in elkaar zit. Aan de andere kant is het ook niet moeilijk het verhaal af en toe even weg te leggen. Suzanne Hazenberg weet heel goed hoe ze met de gedachten van de lezers kan ‘spelen’, dat is in dit boek wel duidelijk geworden. De verschillende hoofdpersonen lijken goed uitgewerkt te zijn, maar niets is wat het lijkt. Het verhaal heeft een goeie opbouw en werkt langzaam toe naar een zeer verrassende climax. Zonder te veel weg te geven kan zeker vermeld worden dat dit boek zeker een aanrader is.

Thriller is een boek dat een zeer ruime voldoende scoort. Het enige aspect dat in iets minder mate aanwezig is, is de nagelbijtende spanning maar op zich was dat ook niet nodig in dit verhaal. Het verhaal nodigt in ieder geval uit om meer van de hand van Suzanne Hazenberg te gaan lezen. Voor Nederlandse begrippen is dit zeker een 5 sterren verhaal, ten opzichte van internationale boeken die op deze blog ook gerecenseerd zijn scoort zij er echter iets onder. Vandaar dat het uiteindelijk 4,4 sterren krijgt (afgerond op 4 sterren).

4 sterren

De Erfgenaam – Charles den Tex

17 Mei

De Erfgenaam‘ is door velen lovend ontvangen en is niet voor niets nog steeds in de race om later deze maand de prijs voor de beste Nederlandse thriller ‘De Gouden Strop’ te gaan winnen. Deze nominatie zorgt er zeker voor dat de nieuwsgierigheid naar het verhaal bij thriller minnend Nederland gewekt wordt. De lat ligt echter wel direct erg hoog, want met concurrenten als Corine Hartman (Bloedlijn) en Arjen Lubach (IV) moet je wel een dijk van een verhaal hebben.

De hoofdpersoon in dit boek is Breder Weltmann. Hij is een man van in de dertig, woont in een klein dorpje en is zeer vermogend. Helaas betreft het ‘oud geld’. Zijn ouders zijn beiden bij een zeer ernstig auto ongeluk om het leven gekomen. Naast geld heeft Weltmann een groot stuk land geërfd dat zijn vader en opa vroeger opgekocht hebben. Het fortuin in de familie is voornamelijk vergaard door het werk wat er in de mijn gedaan is. Veel van de dorpsbewoners waren voor hun inkomsten van de mijnen afhankelijk. Hoe het er aan toe ging in de mijnen was aan het oog onttrokken dus blijft een mysterie. De mijnen zijn al langere tijd gesloten, dus de geschiedenis blijft waar hij ligt. Alhoewel…  Weltmann kijkt er echter niet meer naar om en probeert met behulp van de huidige technieken zijn geld te beheren door bedrijfjes op te kopen en door te verkopen.

Weltmann is een aardige man. In tegenstelling tot zijn vader en opa probeert hij iedereen te vriend te houden. Er leeft bij sommigen toch nog erge mate van wrok tegen zijn familie. Weltmann is zich echter van geen kwaad bewust, maar dat het menens is blijkt als zijn riante villa op een dag volledig afbrandt. Het blijkt al snel geen ongeluk te zijn geweest. Van de villa is weinig meer over en al zijn herinneringen zijn in rook opgegaan. Even lijkt er een soort van Cluedo plaats te vinden, want stuk voor stuk worden de verdachten geanalyseerd. Is het de teruggetrokken tuinman geweest? Of wellicht iemand anders uit het dorp?

Tussen de asresten vindt Weltmann echter een aanwijzing naar zijn verleden, die wel eens letterlijk deuren voor hem zou kunnen openen. Alleen of hij er verstandig aan doet deze deuren te openen? Er achter ligt namelijk wellicht meer kennis dan hem lief is. Wat hield zijn vader voor hem verborgen en waarom heerst er blijkbaar nog zo veel wrok onder de dorpsbewoners dat iemand zijn villa in de brand gestoken heeft? Er gaat letterlijk een wereld voor hem open.

Helaas schiet het boek naast een matige spanningsboog op nog een aantal punten té kort om te voldoen aan een echt goeie thriller. En dat is jammer. Een overmaat een seks in het beginstuk is geheel niet op zijn plaats en past niet in dit boek. Daarnaast blijven er bij afloop toch nog een aantal open eindjes die je als lezer graag beantwoord had gezien. Ook een cruciaal moment in het boek, vertoont wel erg veel overeenkomsten met een fragment uit de televisieserie ‘Breaking Bad’. Of hier van enige toeval sprake is, is echter niet bewezen. Dat het er in Nederland zo aan toe gaat, is echter zeer de vraag.

Het boek leest daarentegen heerlijk weg en zit verder behoorlijk goed in elkaar. Den Tex heeft duidelijk een goed gevoel voor prachtige zinnen en het gebruik van mysterieuze woorden. Maar alles bij elkaar opgeteld onderscheid ‘De Erfgenaam’ zich té weinig ten opzichte van andere thrillers die er tegenwoordig verkrijgbaar zijn. Gevreesd wordt dan ook dat ‘De Gouden Strop’ deze keer aan hem voorbij zal gaan….

3 sterren

Meer weten over de kandidaten voor ‘De Gouden Strop 2013’? Klik via onderstaand link door: