Archief | 2015 RSS feed for this section

Een schitterend ongeluk – Inge Ipenburg

23 Okt

Een schitterend ongeluk - Inge Ipenburg

Je hele leven ligt nog voor je en je hebt nog veel te ontdekken. Samen met je vier beste vrienden besluit je tijdens een stiekeme vakantie in Syracuse voor altijd vrienden te blijven en altijd eerlijk tegen elkaar te zijn. Een echt bloedverbond. In het begin lijkt alles goed te gaan. Jullie verkennen niet alleen de wereld samen, maar ook leren jullie elkaar van binnen en van buiten kennen. Er zijn geen geheimen en jullie geven je zowel letterlijk als figuurlijk helemaal bloot naar elkaar. Niets of niemand kan tussen jullie vriendschap komen. Een voor allen en allen voor een, want waar een van de groep gaat gaan ze allemaal. Maar hoe lang is dit vol te houden? In dit boek zijn het de vijf vrienden Merel, Jasper, Karin, Timo en Daniel die onafscheidelijk lijken. De vriendschap bestaat inmiddels als dertig jaar als Jasper en Merel in een ernstig ongeluk terecht komen. De politie vindt in de auto waarin ze zaten een kogel. Er is blijkbaar op ze geschoten. Maar door wie en waarom? Vragen die niet gemakkelijk te beantwoorden blijken, want hoe dieper er gespit gaat worden hoe meer er boven water komt dat de vriendschap drastisch onder druk zet. Is de vriendschap sterk genoeg om deze tegenslagen te weerstaan?

Een schitterend ongeluk is een vrij ingewikkeld in elkaar gezet verhaal. Waar het begin een beetje zoetsappig verloopt, lijkt de zo zorgvuldig opgewonden bol wol al snel in een grote klit terecht te komen. Van de zonnige toekomst die de voor vrienden in het verschiet lag is al snel niets meer over. Allemaal lijken ze in een grote leugen te leven. Ze hadden beloofd elkaar trouw te blijven, maar wat als je weet dat een iemand uit de groep een geheim met zich meedraagt dat een ander uit de groep ernstig zal beschadigen? Wie is nog wel en wie niet te vertrouwen? En erger nog kunnen ze zichzelf nog wel vertrouwen?

Maar is dit nou echt een thriller? Het is lastig dit verhaal in een bepaald hokje te stoppen. Het heeft veel weg van een roman maar ook van een ‘whodunnit’. Opvallend genoeg staat er ook nergens op de cover aangegeven in welk genre dit boek valt. Het is het tweede boek en wat mij betreft haalt dit boek het niet bij het eerste boek van Inge Ipenburg ‘Het Gerecht’. Het is overduidelijk welk verhaal Inge Ipenburg de lezer wil vertellen en dat lukt haar ook aardig. Alleen voor een thriller is het iets te langdradig en té veel uitgeplozen om spannend te blijven.

De schrijfstijl van Inge Ipenburg is erg fijn om te lezen. Geen moeilijke zinnen of stukken die je nogmaals door moet nemen om te begrijpen wat er nou precies aan de hand is. Een lekker boek voor tussendoor, maar wel een die je eigenlijk in een keer uit moet lezen om het verhaal nog te begrijpen. Het verhaal wordt vertelt vanuit het oogpunt van de vijf vrienden. In het begin en aan het einde zijn de hoofdstukjes behoorlijk kort, maar dat is prettig om zo van iedereen op de hoogte te blijven wat ze denken en wat ze doen. De plot zit goed in elkaar. Een overzichtelijk begin met een belofte van nog naïeve vrienden die eigenlijk niet vol te houden lijkt. Dat dat ook niet gaat lukken blijkt wel tijdens het middenstuk van het verhaal. Er gebeurt van alles en de vriendschap van de groep komt regelmatig op losse schroeven te staan. Het vertrouwen dat ze ondanks alles elkaar hebben lijkt het toch steeds te winnen al is het maar net aan. De climax is achteraf wel een beetje voorspelbaar en een beetje over de top. Desondanks is het knap hoe ze de vele verhaallijntjes die ze tijdens het verhaal uitgezet heeft, toch mooi tot een overzichtelijk einde weet te brengen.

Het boek zelf ziet er erg opvallend uit. De overwegende kleur geel in de cover springt er direct bovenuit. De bos sleutels met daaraan het cijferslot als teken van het ‘eeuwigdurende’ verbond tussen de vrienden is kenmerkend voor her verhaal.

Al met al is ‘Een schitterend ongeluk’ een lekker boek voor tussendoor. Verwacht geen nagelbijtende thriller of een verhaal a la ‘Het Gerecht’, want dan zal je bedrogen uitkomen. Het verhaal schommelt een beetje tussen de drie en de vier sterren, maar omdat het toch niet echt de kenmerken van een thriller heeft krijgt dit boek uiteindelijk drie sterren.

Gemiddeld

 

 

Advertenties

De hondenmoorden – Jens Henrik Jensen

30 Sep

De hondenmoorden - Jens Henrik Jensen

Je hebt jaren in het Deense leger gezeten en je hebt voor het heldhaftige werk en de buitengewone prestaties die je verricht hebt de hoogste onderscheidingen gekregen. Alleen wat zijn al die onderscheidingen waard, als de prijs die je er voor moet betalen extreem hoog is. Het PTSS-syndroom* heeft zich, als ‘dank’ voor al je inspanningen, in je hoofd genesteld. Je moet er niet aan denken, maar het is wat er met de hoofdpersoon uit deze trilogie, Niels Oxen, gebeurd is.

Om zijn rust te hervinden leidt Oxen nu een teruggetrokken en sober bestaan in de bossen samen met zijn hond Mr. White (niet te verwarren met dé Mr. White uit de Breaking Bad-serie). Op deze wijze probeert hij de rest van zijn leven zo goed en zo kwaad als het gaat (en soms op een wat onorthodoxe wijze) verder te leven. Deze rust wordt alleen abrupt verstoord als hij ineens verdachte numero uno blijkt te zijn van een aantal moordpartijen. Als een soort van aankondiging, werd eerst de hond van de politicus vermoord waarna hijzelf niet veel later zelf het loodje moest leggen. In korte tijd zijn zo drie belangrijke politieke personen achter elkaar vermoord en de bewijzen tegen Oxen stapelen zich op. Oxen zelf ontkent in alle toonaarden bij deze moordpartijen betrokken te zijn, en dat lijkt ook zo te zijn als hij zijn eigen maatje, Mr. White, op een dag vermoord aantreft. Is de moordenaar nu op hem uit? Of laten de gevolgen van het PTSS-syndroom hem dingen doen waar hij zelf geen weet van heeft? Hij krijgt van de Deense veiligheidsdienst één kans om ze van zijn onschuld te overtuigen. Hij krijgt hierbij hulp van de assistente van de Deense Geheime Dienst, Margrethe Franck. Samen moeten zij aantonen wie er dan wel achter de moorden zit. Hun zoektocht lijkt onbegonnen werk als blijkt dat er een politiek krachtspel tegen ze gespeeld wordt dat ze steeds te slim af lijkt te zijn. Zal dit duo de schaakstukken uiteindelijk zo neer kunnen zetten dat de dader zich gewonnen geeft?

De manier waarop Jensen dit verhaal geschreven heeft, is op sommige momenten angstaanjagend goed. Hij weet het soms zo gruwelijke verhaal zo beeldend te schrijven, dat menig lezer met een ietwat zwakke maag waarschijnlijk even vol afschuw zijn hoofd weggedraaid heeft. Het is altijd lastig om een krachtig eerste deel neer te zetten dat een onderdeel vormt van een trilogie maar ook op zichzelf gelezen moet kunnen worden. Het mag niet alleen een inleiding van de andere twee delen zijn, maar het moet ook weer niet alles direct weggeven. Jensen is er uiteindelijk goed in geslaagd de spanning langzaam op te bouwen en dit eerste deel tot een mooi afgerond verhaal te maken. Er blijft ook nog genoeg over om je als lezer te doen uitkijken naar de volgende delen. Het naar verhouding toch redelijk lange beginstuk zal door menig lezer toch wel als een smetje op het verhaal gezien worden. Het zorgde ervoor dat de spanningsboog pas op een laat moment begon te stijgen na op een nulpunt begonnen te zijn. Daarentegen staat weer dat ook hier weer blijkt dat na het zuur het zoet komt. Als je namelijk eenmaal door het beginstuk heen bent, stijgt de spanningsboog in rap tempo en is het genieten tot het einde. Knap is hoe Jensen je lang in het ongewisse laat en je haast druppelsgewijs extra informatie geeft.

De twee personen die in dit verhaal echt van belang zijn, zijn de ex-soldaat Oxen en de agente Franck In eerste instantie lijkt dit geen gelukkig koppel te zijn, maar ze zijn tot elkaar veroordeeld en gaande het verhaal komen hun beider kwaliteiten om de dader op te sporen steeds beter bij elkaar. Doordat Franck de achtergronden van Oxen nagaat, krijg je als lezer op een originele manier meer te weten van beide hoofdrolspelers. Genoeg voor dit verhaal en er blijft voldoende onbekend over ze dat in de volgende delen bloot gegeven kan worden.

De hondenmoorden, het eerste deel in de Oxen-trilogie, is er uiteindelijk echt een die je uit doet kijken naar het volgende deel. Jensen heeft het rauwe op een mooie manier met het humoristische gecombineerd. Het te lange beginstuk kost dit boek wel een ster helaas. vandaar uiteindelijk vier sterren voor ‘De hondenmoorden’.

Goed

Bekijk hier de trailer van dit boek: https://youtu.be/J12dsjk7GyU

  • PTSS staat voor Posttraumatische Stressstoornis.

Gebroken monsters – Lauren Beukes

26 Jul

Gebroken monsters - Lauren Beukes

Rechercheur Gabriella Versado heeft in haar loopbaan al heel wat verschrikkelijke dingen gezien, maar de zaak waar ze nu op gezet wordt is wel een hele speciale. In Detroit wordt namelijk het levenloze lichaam gevonden van de tienjarige Daveyton. Dat het hier niet op een simpele moord op de jongen gaat wordt al snel duidelijk, want het lichaam ziet er in eerste instantie normaal uit. Op de plaats waar normaal het onderlichaam van de jongen zou moeten zitten, is op een zeer nauwkeurige en professionele wijze de onderkant van een hert bevestigd. Welke zieke geest is verantwoordelijk voor deze gruweldaad?

Dit boek zit redelijk ingewikkeld in elkaar en het is daarom aan te raden hem zeker niet in kleine stukjes te lezen. Omdat Lauren Beukes gebruik maakt van redelijk kleine hoofdstukjes is het tussentijds eerder wegleggen misschien wel verleidelijk, maar er bestaat een grote(re) kans dat je dan de rode draad van het verhaal kwijt raakt. Eigenlijk zit je als lezer direct midden in het verhaal als je begint te lezen. Al snel wordt het levenloze ‘nieuw in elkaar gezette’ lichaam van de jongen gevonden. De grote vraag vanaf dat moment is uiteraard wie is hiervoor verantwoordelijk en waarom? Lauren Beukes neemt je grotendeels aan de hand van rechercheur Versado mee om de puzzelstukjes, hoe klein ook soms, bloot te leggen. Het verhaal wordt vanuit meerdere personages verteld, waaronder die Layla. Zij is de puberende dochter van rechercheur Versado. Zij en haar vriendin ‘Cas’ leven het leven zoals je van een puberende meid mag/kan verwachten. Ze gaan naar feestjes, flirten wat met jongens en halen kattenkwaad uit op het internet. De digitale snelweg is er echter wel de oorzaak van dat zij dichter bij de zaak waar haar moeder mee bezig is komt dan ze ooit gewenst had.

De digitale ontwikkelingen lijken sowieso een centrale rol in te nemen in dit boek want ook voor een van de hoofdkarakters Jonno is dit een belangrijk deel van zijn leven. Hij wil niets liever dan van alles opnemen met zijn mobiele telefoon en er zo voor zorgen dat hij als eerste iets belangrijks gefilmd heeft en zo ontdekt wordt. Een droom die velen waarschijnlijk nastreven, maar of het voor Jonno nou uiteindelijk zo’n goed idee was valt ten zeerste te betwijfelen. Hoe belangrijk zullen zijn opnames uiteindelijk blijken te zijn om deze case op te kunnen lossen?

De opbouw van de spanning luistert erg nauw in een verhaal als deze. Lauren Beukes is er erg goed in geslaagd de spanning in het begin redelijk hoog te leggen en deze gedurende het boek heel langzaam toe te laten nemen. Je komt als lezer, net zoals dat in het echt waarschijnlijk gaat, maar mondjesmaat iets te weten, maar net genoeg om het spannend te houden. Het beginstuk waarin het lichaam ontdekt wordt en het tussenstuk waarin eigenlijk gezocht wordt naar een dader en een motief lopen mooi in elkaar over. De grote finale kan het boek maken of kraken, het is maar net waar je van houdt. Als doorgewinterde thrillerfan kan het je tegenvallen door de wellicht (zeer) grote ‘fantasie factor’ die er in zit. Als je echter wel houdt van wat fantasy, kan dit einde je waarschijnlijk bekoren. Het boek is de eerste 80% heerlijk om als thriller te lezen, in het overige deel wordt de realiteit toch flink losgelaten.

Dat Lauren Beukes als een toekomstig schrijftalent gezien wordt, is na het lezen van Gebroken Monsters niet vreemd. Haar manier van schrijven is erg fijn om te lezen. Dat je als lezer door de complexheid van het verhaal door moet lezen is daarom geen opoffering. Lauren Beukes gaat in Gebroken Monsters, voor wat betreft de manieren waarop we tegenwoordig met elkaar communiceren, met haar tijd mee. Niet alleen benadrukt ze dat de interactieve wereld tegenwoordig wel erg klein is geworden, maar ook in haar manier van schrijven zie je de nieuwe vormen van communicatie terug. Zo heeft ze stukken in haar boek verwerkt, op een wijze zoals er met elkaar ge-sms’t of gewhatsappt wordt. In dezelfde taal en met dezelfde tekens. Een zelfde soort weergave als al eerder gezien is in de thriller ‘Drie’ van Sarah Lotz.

Gebroken monsters werd door de VN Thrillergids beoordeeld met 4 sterren en deze beoordeling is misschien wel een terecht oordeel. Je moet je echter wel blijven realiseren dat het om een boek in het genre ‘fantasy’ gaat. Dit in tegenstelling tot wat er op de voorzijde van het boek staat en tot hoe de VN Thrillergids dit boek gekwalificeerd heeft (‘thriller’). Als je dit boek leest als een thriller kan je aan het einde wel eens bedrogen uitkomen en dat is vreselijk zonde. Het is meer een soort ‘psychologische fantasy thriller’. Ojee, is er nu weer een nieuwe genre geboren? Voor de thrillerliefhebbers is het overigens te hopen dat Lauren Beukes het slot van het boek nog eens aanpast naar die van een echte thriller. Dat kan makkelijk zonder afbreuk te doen aan het verhaal. In tegendeel misschien zelfs, het boek kan zich dan waarschijnlijk echt meten met de hele goeie thrillers.

Al met al is dit heerlijk boek voor mensen die houden van thrillers met een vleugje fantasy erdoorheen. De echte thrillerfan zal lange tijd tevredengesteld worden, maar zal waarschijnlijk toch een flinke kater overhouden aan het onrealistische slotstuk. Dat neemt niet weg dat het verhaal op zich goed in elkaar zit, de spanningsboog tergend langzaam stijgend maar goed opgebouwd is en dat de karakters ver genoeg uitgewerkt zijn. Voor een ‘psychologische fantasy thriller’ is dit boek zeker 4 sterren waard, voor een ‘gewone’ thriller echter niet meer dan 3.

Gemiddeld

 

 

 

Het meisje in de trein – Paula Hawkins

1 Jul

Het meisje in de trein - Paula Hawkins

Iedere werkdag is het hetzelfde ritueel. ’s Morgens op tijd je bed uit om de trein te halen die je naar je werk zal brengen, en aan het eind van de dag met dezelfde trein weer terug naar het punt waar je eerder die dag vandaan kwam. Ditzelfde ritueel heeft Rachel. De trein komt vlak langs het huis waar ze lange tijd samen met haar, inmiddels ex-, vriend heeft gewoond. Ze wil elke dag op dezelfde plek in de trein zitten, zodat ze er even naar kan kijken en kan dagdromen naar mooier tijden in haar leven. Tijden voordat haar vriend haar van de een op de andere dag verliet voor een andere vrouw en voordat ze hierdoor in een depressie raakte. Elke dag hetzelfde beeld dat aan haar ogen voorbijtrekt. Tot op een gegeven moment er iets merkwaardigs plaatsvindt. De buurvrouw Jess van een aantal huizen verder kust ’s morgens niet haar man gedag om hem een leuke dag te wensen, maar is een innige omhelzing met iemand anders. Is Rachel hier getuige van een geheime liefdesaffaire?

Helemaal spannend wordt het als deze zelfde vrouw ineens van de aardbodem verdwenen is. Het ergste wordt gevreesd, maar zolang deze vrouw niet gevonden wordt blijft alles mogelijk. Rachel leeft zelf in een schijnwereld, zo blijkt al snel. Ze probeert het werkelijke leven te ontvluchten door veel te drinken. Ze woont inmiddels op een kamer in huis bij een van haar vriendinnen en probeert naar anderen toe de schijn op te houden dat ze een geweldig leven heeft. Niks blijkt echter minder waar. Door haar overmatige drank inname herinnert ze zich dingen levendig die niet echt gebeurd zijn en kan ze zich juist die dingen die wel echt gebeurd zijn niet meer herinneren of heel vaag. Als de bewijzen dat Rachel iets met de verdwijning van de vrouw te maken heeft een steeds hardere vorm aannemen, wordt het Rachel toch wel erg heet onder de voeten. Als ze uiteindelijk naar de politie gaat om haar verhaal te doen, raakt ze verstrikt in haar eigen leugens en wordt ze niet meer serieus genomen. Maar heeft ze nou wel of niet iets met de verdwijning te maken?

Het meisje in de trein leest als een… Nee, dat is te makkelijk hé. Het boek leest erg makkelijk weg. Eigenlijk direct al vanaf het begin zit je direct midden in het verhaal. Zoals een trein betaamt, neemt hij je direct mee op het moment dat je er in zit. Er is eigenlijk sprake van een heel kort beginstukje want de trein dendert in rap tempo voort. Het verhaal wordt verteld door Rachel, de hoofdpersoon. Je beleeft haar dagelijkse tochtjes alsof je er zelf bij aanwezig bent. Zoals vermeld wordt deze dagelijkse sleur als snel verbroken door… Ja waardoor eigenlijk. Zijn het hersenspinsels van Rachel of is er meer aan de hand. Het verhaal laat je als lezer lange tijd in het ongewisse. Je leert de levens van de hoofdpersonen steeds beter kennen en ook hoe ze met elkaar samenhangen. Naast Rachel zijn er nog vier karakters die een belangrijke rol spelen in dit verhaal. Al lezende wordt steeds duidelijker dat ze allemaal een masker lijken te dragen en  niet (echt) zijn wie ze naar de buitenwereld beweren te zijn.

Je zou de opbouw van de spanning kunnen vergelijken met een aflevering van Baantjer waar de hele tijd de gedachte boven je hoofd hangt dat er ieder ogenblik een flinke twist in het verhaal kan komen. Lowietje maakt ineens een opmerking waardoor alle verdenkingen ineens op iemand komen te liggen die vooraf niet verdacht was. Deze vorm van verdachtmaking spreekt mij wel aan en houd je als lezer dicht bij het verhaal betrokken. Paula Hawkins heeft voor bijna alle karakters toch een soort ‘jack-in-the-box’ moment gemaakt, waarin ze allemaal iets op moeten biechten. Aan het einde van het boek zijn alle karakters duidelijk uitgewerkt en is het overgrote deel van de onduidelijkheden die je aan het begin en tijdens het lezen zou kunnen hebben gekregen weggewerkt. Is de relatie tussen de ex-vriend van rachel en zijn nieuwe vriendin wel echt zo rooskleurig als Rachel denkt, is de psycholoog van Rachel wel zo integer als hij beweerd te zijn en wie is toch die vrouw Jess die plotseling verdwenen is? Heel subtiel wordt uit de doeken gedaan wat er zich nu werkelijk allemaal heeft afgespeeld de nacht dat de vrouw verdween en wie ervoor verantwoordelijk is. Heel origineel is het niet, maar de manier van vertellen daarentegen weer wel. Als lezer word je namelijk zelf ook beïnvloed door het vertekende beeld dat Rachel heeft op de wereld als gevolg van de alcohol.

Het meisje in de trein is door de VN Thrillergids verkozen tot dé thriller van het jaar 2015. Dat Paula Hawkins een heel uniek geschreven verhaal heeft neergezet is overduidelijk. Dat we in de toekomst meer van haar zullen gaan horen (of lezen) is ook geen twijfel, alleen of dit nou echt het allerbeste spannende verhaal is van het afgelopen jaar daar valt zeer over te twijfelen? Het is een lekker boek om te lezen, maar onderscheid zich toch niet op een heel positieve manier echt van andere thrillers. Doordat de verwachting vooraf erg hoog was, viel het boek toch een beetje tegen. Het boek schommelt een beetje tussen de drie en de vier sterren als het gaat om spanning en originaliteit. Omdat de schrijfstijl goed is en het hier gaat om een debuut krijgt ze toch het voordeel van de twijfel. Vandaar een matige 4 sterren voor ‘Het meisje in de trein’.

Goed

Het vijfde evangelie – Ian Caldwell

28 Mei

Het vijfde evangelie - Ian Caldwell

Wat een feestelijke dag zou moeten zijn, kan haast niet rotter verlopen voor de Grieks-katholieke priester Alex Andreou. Na lange tijd zal hij zijn broer Simon weer zien. Ze zijn samen opgegroeid in het appartementencomplex aan de Palazzo del Belvedere in Vaticaanstad waar Alex nu nog steeds woont samen met zijn vijfjarige zoon Peter. Net als Alex is ook Simon priester geworden, maar in tegenstelling tot zijn broer Oosters-katholiek en hij woont tegenwoordig in Turkije. Speciaal vanwege een expositie, waarbij hun gezamenlijke vriend Ugo Nogara als curator op zal treden, komt hij naar Rome. Als hij echter telefonisch contact opneemt blijkt er uit zijn stem direct dat er iets goed mis is. Hij is inmiddels in Rome aangekomen maar met angst in zijn stem vraag hij Alex hem zo snel mogelijk op te komen halen. Zonder er verder naar de vragen haast Alex zich naar de plek die zijn broer doorgegeven heeft, de tuin van Castel Gandolfo. Als hij daar aankomt treft hij daar niet alleen zijn broer aan, maar een eindje verder ligt in de modder en bedekt onder de greca* van zijn broer, ook het levenloze lichaam van Ugo. Het gapende gat in zijn hoofd maakt als snel duidelijk dat hij door een pistoolschot om het leven gekomen is. Ondanks dat Simon op het verkeerde moment op de verkeerde plek is, gelooft Alex heilig in de onschuld van zijn broer.

De carabinieri was gelukkig snel ter plaatse en neemt het moordonderzoek van daar verder over. Als de broers uiteindelijk bij het appartement van Alex aankomen, blijkt ook hier iets goed mis te zijn. Iemand heeft bij hem ingebroken en het stikt er inmiddels van de politieauto’s. Zijn zoon en de huishoudster, Zuster Helena, die op dat moment thuis waren, zijn gelukkig ongedeerd gebleven, maar de schrik zit er goed in. Wat is hier aan de hand? Is de moordenaar van Ugo na Castel Gandolfo nu naar het huis van Alex gekomen? Moet hij nu ook vrezen voor zijn leven?

Als de carabinieri voor beide zaken geen directe dader kan vinden, en Simon verdachte nummero uno lijkt te zijn, zit er voor Alex niets anders op dan te achterhalen waar hun vriend Ugo precies mee bezig was. Wat wilde Ugo zo graag ten toon stellen, dat hij daarvoor de meest controversiële personen uitgenodigd had om erbij te zijn? Ze zullen alle gedachtegangen van hun vriend na moeten gaan. Alex en zijn broer stuiten al snel op twee aanknopingspunten, de Heilige Lijkwade van Turijn en het Diatessaron*. Welke geheimen ontdekken ze en welke feiten houden deze relikwieën (tot nu toe) voor ze verborgen? Zullen ze hierin het antwoord vinden op hun vragen of zal het verhaal toch een andere wending nemen?

Caldwell weet op een prachtige manier te ‘spelen’ met de vier evangeliën. Uit alles blijkt ook dat hij weet waarover hij het heeft. Toch is er een duidelijk verloop in het verhaal te bespeuren. Waar het begin spannend is en je als lezer op het puntje van je stoel houdt, zakt de spanningsboog daarna ineens flink in. Het niveau tot waar het verhaal daalt is voor een thriller even wennen. Genoeg reden om het boek dan maar weg te leggen? Absoluut niet, want in de tweede helft lijkt Caldwell ineens de smaak goed te pakken hebben gekregen. Het verhaal wordt spannend, het leest heerlijk weg en hoe dichter je naar de finale toekomt hoe mysterieuzer het wordt. Tot op een paar pagina’s voor het einde houdt Caldwell je in het ongewisse over de afloop van het verhaal. Heeft Simon Ugo nou wel of niet het eeuwige zwijgen opgelegd? De lijntjes die Caldwell in het begin van het verhaal heeft uitgezet, komen aan het einde op een verbijsterende manier samen en zorgen voor een prachtige finale.

Het verhaal zelf kent eigenlijk meerdere lagen. Waar het aan de ene kant spannend is, wordt er ook geregeld een beroep gedaan op je emotie. De sterke familiaire band die Alex, Simon, Peter maar ook de ex-vrouw van Alex, Mona met elkaar hebben, leidt geregeld tot ontroerend situaties. Alleen de vraag blijft, hoe sterk is deze band? Kan deze het winnen van het geloof in God? Het blijft sowieso voor Alex een haast onmogelijke keuze. Toch zal hij voor een van de twee kiezen en daarmee voor zijn gevoel de andere laten vallen. Dit gaat hem zeker niet makkelijk af, en of hij de juiste keuze zal maken blijft de vraag. De vraag ‘Wat zou ik zelf gedaan hebben?’ blijft door je hoofd spoken.

Zeker uit het tweede deel van dit boek blijkt dat Ian Caldwell een geweldig schrijver kan zijn. De manier waarop hij de spanning opbouwt en weet vast te houden bij de lezer is prachtig. Ook de schrijfstijl die hij hanteert is geregeld van een meesterlijke klasse. Hij weet feit en fictie op een dusdanige manier tot je te brengen, dat je uiteindelijk eigenlijk niet meer weet waar de feiten stoppen en de fictie begint. Het is te hopen dat hij dit in zijn volgende boeken vast kan houden.

‘Het vijfde evangelie’ is een ‘whodunit’ zoals er nog niet veel zijn. De vraag wie het gedaan heeft en waarom wordt op een schitterende manier gecombineerd met vele Bijbelse wetenswaardigheden. Als je houdt van thrillers met een klein beetje spanning, een hoog puzzel gehalte, en vele wetenswaardigheden, dan zul je waarschijnlijk van dit boek genieten. Let wel op dat dit zeker geen boek is voor ‘even tussendoor’. Naast dat als je het boek in kleine stapjes leest je de draad wellicht snel kwijt zult raken, merk je zeker als je over de helft bent dat er eigenlijk geen weg terug meer is. Je kunt het boek dan niet meer wegleggen, want je moet en zal weten hoe het afloopt.

Helaas verliest het boek toch een ster, omdat er voor een thriller iets te weinig spanning in zit. Ook zakt het verhaal in het eerste deel van het middenstuk iets te ver in. Dit wordt later echter ruimschoots goedgemaakt overigens. Al met al is ‘Het vijfde evangelie’ een boek dat zeker het lezen waard is, vandaar vier blinkende sterren.

Goed

 

A.W. Bruna Uitgevers bedankt dat ik dit boek voor jullie mocht lezen.

 

* een soort overjas/cape die door priesters gedragen wordt

** een samenvoeging van de verslagen van Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes

 

De vrouw in de spiegel – Kim Moelands

24 Mrt

De vrouw in de spiegel - Kim Moelands

Chantage! Wat moet je doen? Je staat met je rug tegen de muur en je kunt geen kant op. Moet je in gaan op de dreiging of moet je het naast je neerleggen? Alles wat je doet is verkeerd. Dat wordt maar weer eens duidelijk in deze thriller van Kim Moelands. Zuivelbedrijf Latté ontvangt van een anonieme schrijver een dreigbrief waarin tweehonderdduizend euro wordt geëist. De brief wordt in eerste instantie afgedaan als ‘een van de velen’ en belandt ongezien in de prullenbak. Het is de schrijver echter menens. Hij zal er alles aan doen om het bedrijf ten gronde te richten. Als er o.a. spijkers in een pak yoghurt aangetroffen worden, wordt brigadier Tess Westerhout op de zaak gezet. Ze komt Charlie ‘de Rat’ Zwols op het spoor. Hij zit nog een straf uit voor een eerdere afpersingszaak. Charlie lijkt Tess en haar collega Vincent verder te kunnen helpen, maar hij eist voor zijn medewerking een wederdienst van Tess. Om aan antwoorden te komen, zal Tess een levensgevaarlijk spel met hem moeten spelen. Charlie blijkt angstvallig veel over Tess te weten. Het bekende ‘Quid pro quo’ (voor wat hoort wat) spelletje dat we kennen uit de bestseller ‘The silence of the lambs’ kent zijn aanvang. Maar hoe ver wil Tess gaan om haar doel te bereiken? En weet Charlie echt zo veel dat hij Tess echt verder kan helpen? Het leidt in ieder geval na een zeer spannende tocht naar een zeer onverwachte en verrassende finale.

Met ‘De vrouw in de spiegel’ heeft Kim Moelands haar eerdere thrillers veruit overtroffen. Wat een geweldig spannend en origineel verhaal. Een pageturner pur sang kan je wel zeggen. Met haar vorige thriller Verdieping X was ze al een heel eind op de goede weg, maar ze laat nu duidelijk zien stappen in de goede richting te hebben gemaakt. De vrouw in de spiegel is van begin tot eind een spannend en meeslepend verhaal. Oefening baart kunst, zo blijkt maar weer.

Moelands heeft een heel lekker leesbaar ritme in haar verhaal verwerkt. Langzaam leer je de karakters steeds beter kennen en kan je je enigszins in hun gedachtegangen verplaatsen. Dit gebeurt niet té snel en zeker niet te langzaam. Ook de spanningscurve kent een lekker verloop. Het begint redelijk snel spannend te worden. Waar je in het begin wellicht met enig ongeloof leest, word je toch meegesleurd. Door het verrassende einde blijft Moelands je spanning als lezer vasthouden.

Als je het boek zelf in je handen hebt, krijg je gelijk het gevoel dat er wat moois gaat komen. Naast de naam van de auteur en de titel van het boek vallen direct de drie spijkers en de veer op. In eerste instantie kan je er ook een drietand in zien die door de bodem heen is gestoken. Wat is de rol van de spijkers en van deze witte vogelveer? Het duurt gelukkig even voordat je op beide vragen antwoord krijgt in dit boek, maar je zal niet teleurgesteld worden. Als je van de voorzijde nog niet overtuigd geraakt was, dan zal de korte tekst op de achterzijde dit waarschijnlijk wel doen.

Maar waarom dan ‘slechts’ vier sterren? Je zou kunnen zeggen dat Moelands met het contact tussen Tess en Charlie een knipoog heeft willen geven naar Thomas Harris. Toch werd het op een ogenblik een beetje storend in het verhaal. Niet echt origineel en wellicht te lang vastgehouden deze gelijkenis. Moelands heeft veel meer in haar macht, waardoor ze niet hoeft terug te vallen op andere boeken. Dat is het enige smetje op dit boek, want verder is het absoluut een aanrader voor de thrillerliefhebbers.

Al met al is het weer uitkijken naar de volgende thriller van Kim Moelands. Voor ‘De vrouw in de spiegel’ in ieder geval vier glimmende sterren.

Goed

Passagier 23 – Sebastian Fitzek

3 Mrt

Passagier 23 - Sebatian Fitzek

Politiepsycholoog Martin Schwarz is een keiharde. Als hij eenmaal iets in zijn hoofd heeft zal hij tot het uiterste gaan om zijn doel direct te bereiken. Zelf als hij daar lichamelijke kastijdingen voor moet ondergaan is hij daar niet vies van. Dit zorgt menigmaal voor rillingen tijdens het lezen bij jou als lezer. Een soort van plaatsvervangende pijn maakt zich van je meester. Maar tegelijkertijd weet je dat dit een typisch gevalletje is van ruwe bolster blanke pit. Schwarz draagt namelijk een loodzware last met zich mee die zijn hele leven beïnvloedt.  Tijdens een vakantie op het cruiseschip ‘Sultan of the Sea’ is hij vijf jaar geleden op een onverklaarbare wijze zijn vrouw en zoontje kwijtgeraakt. Waarschijnlijk zijn ze destijds overboord gesprongen, maar hun lichamen zijn nooit gevonden. Schwarz is met veel vragen en onduidelijkheid achtergebleven. Alles verandert als hij op een dag een telefoontje krijgt van de mysterieuze dame genaamd Gerlinde Dobkowitz. Met haar hese stem adviseert ze Schwarz zo spoedig mogelijk aan boord te komen van het schip waarvan hij zichzelf gezworen had er nooit meer een voet aan boord te zetten. Zal zij enige duidelijkheid kunnen scheppen. Een ding dat zeker is, is dat dit het begin is van een groot doolhof aan emoties, spanningen en onverwachte momenten. Maar heeft Schwarz er uiteindelijk goed aan gedaan op het advies van Dobkowitz op te volgen?

Sebastian Fitzek is een meester als het gaat om het schrijven van psychologische thrillers. Dat bewees hij eigenlijk direct met het schrijven van zijn eerste thriller ‘De Therapie’. Een boek dat je hersenen alle kanten op laat springen behalve de juiste. Pas helemaal op het einde vallen de stukjes op hun plaats en wel op een wijze die heel logisch maar toch haast niet te voorzien was. Waar hij in dit eerste deel grotendeels vanuit een hoofdpersoon geschreven heeft, komen er in Passagier 23 meerdere verhaallijnen en zo ook meerdere karakters bij elkaar. Dit maakt Passagier 23 een stuk levendiger, maar ook direct aanzienlijk complexer dan De Therapie. Dit wordt mede veroorzaakt doordat elk karakter op zijn eigen manier weer zijn of haar problemen met zich meedraagt.

Als je houdt van psychologische thrillers dan zijn De Therapie en Passagier 23 absoluut aan te raden. Tussen deze twee boeken in heeft Fitzek nog meer nagelbijtende en hersenbrekende thrillers geschreven, maar ondanks dat deze ook erg goed waren overstijgt hij met deze twee titels veruit het ‘normale’ niveau. De zinnen glijden werkelijk onder je ogen vandaan. Prachtig hoe Fitzek je meeneemt op het schip en in de hoofden van de hoofdpersonen van deze thriller. De plot zit zeer stevig in elkaar. Direct bij aanvang van het verhaal wordt duidelijk in welke vreselijke situatie Schwarz verkeert en met welke dilemma’s hij om moet gaan. In het middenstuk speur je met Schwarz mee en kom je terecht in een labyrint dat je vooraf niet had kunnen voorspellen. Het slotstuk is voor de doorgewinterde thrillerlezer wellicht een klein beetje voorspelbaar. Desondanks weet Fitzek de verschillende lijntjes die hij tijdens dit boek uitgelegd heeft, en er een flink verwarrende kluwen van heeft weten te maken, weer keurig tot een mooi en helder einde te breien. Zou dit het eerste deel zijn in een serie rondom Martin Schwarz?

Het is duidelijk dat Fitzek zich met Passagier 23 weer op een gigantisch hoog niveau bevindt binnen de psychologische thrillerwereld. Hopelijk kan hij deze manier van schrijven vasthouden, want dat betekent dat ons nog heel veel moois te wachten zal staan. Vandaar 5 sterren voor Passagier 23!

Zeer goed

Ryder – Nick Pengelley

27 Feb

9200000036299538

Al direct in het begin van het verhaal word je als lezer geconfronteerd met een gruwelijke moordpartij. Sir Evelyn Montagu wordt dodelijk verwond aangetroffen in zijn appartement. Degenen die dit op hun geweten hebben, waren duidelijk op zoek naar iets waar ze zijn hulp bij nodig hadden. De martelpartij die ze op zijn lichaam hebben losgelaten heeft echter niet tot het door hun gewenste resultaat geleid en hij heeft het met de dood moeten bekopen. Neemt Montagu het geheim dat hij met zijn leven heeft verdedigd mee in zijn graf, of weet Ayesha Ryder de link te ontcijferen. De aanwijzingen die ze vindt hebben alles te maken met ‘madrigalisme’ en klinken haar als muziek in de oren. Zij heeft Montagu namelijk privé goed gekend en zij herkent zijn manier van het geven van aanwijzingen. Maar of ze genoeg weet om de hele code te kraken? Gelukkig wist ze vooraf niet aan welke dodemansrit ze begon, want anders was ze er misschien nooit aan begonnen. De speurtocht brengt haar op plaatsen in Londen waar ze anders nooit gekomen zou zijn en brengt informatie naar boven die anders wellicht voor eeuwig verborgen was gebleven. Dit met alle gevolgen van dien… Het wagentje van de achtbaan waar zij en haar partner in crime Holden in gestapt zijn. lijkt echter geen maat te weten, want ze komen van het ene avontuur in het andere terecht. Enig moment om na te denken over de resultaten van hun bevindingen is er eigenlijk niet, want al snel blijkt dat de moordenaars van Montagu hun pijlen nu op Ryder en Holden gericht hebben. Maar waarom? Het is echter het begin van wat een kat en muis spel op leven en dood blijkt te zijn.

Ryder is het eerste deel van een trilogie met wetenschappelijk onderzoekster Ayesha Ryder in de hoofdrol. Het is zeker geen dame die je zonder handschoenen aan kunt pakken want als ze iets in haar hoofd heeft gaat ze er ook helemaal voor. Daar komt bij dat ze erg slim is en dat ze er ook lichamelijk erg goed en aantrekkelijk uitziet. Dit laatste is in dit verhaal ook zeker in haar voordeel. De knappe verschijning kent alleen een keihard karakter zonder enige vorm van medelijden.

Bij aanvang kan je er als lezer bijna niet omheen. Dit verhaal lijkt wel erg veel op de opbouw van de Da Vinci Code van Dan Brown. Het duurde dan ook wel even voordat dit verhaal los gelezen kon worden van de avonturen van Robert Langdon, temeer omdat er in het boek ook naar de bestseller van Brown verwezen wordt. De avonturen volgen elkaar in dit boek echter zo snel op, dat de vrouwelijke speurder Ryder zich uiteindelijk toch grotendeels los wist te weken van de manier van speuren van de hoogleraar kunstgeschiedenis.

Op zich is het best een aardig boek om te lezen. De schrijfstijl is prettig waardoor het boek redelijk lekker wegleest. Waar je je zoals gemeld wellicht in het begin even over de gelijkenis van de Da Vinci Code heen moet zetten, lijkt het middenstuk toch een eigen leven te gaan leiden. Een die zeker veel spanning en avontuur beloofde. De combinatie van spanning, geschiedenis en hedendaagse belangrijkheid zijn zeker in dit stuk mooi vermengd. Het laatste stuk zakt echter behoorlijk in elkaar. Wat betreft spanning is de originaliteit er ongeveer een kwart voor het einde wel van af en er gebeuren wel zulke grote toevalligheden dat het eigenlijk geen goed doet aan het verhaal. Desondanks is het toch een verhaal waar zo veel vaart in zit dat je even flink uit moet ademen als je het boek dichtslaat. Nick Pengelley heeft het zeker in zich om een goede thriller te schrijven. Hij zal dan nog iets verder moeten werken aan zijn plot en het een wat vloeiender verloop met minder toevalligheden moeten geven.

Ryder is een genot voor mensen die houden van puzzels, codes, achtervolgingen en gruwelijke moordpartijen. Aan de ene kant een actueel verhaal over het geheime verdrag waar T.E. Lawrence (‘Lawrence of Arabia’) aan werkte en dat voor velen als een eye-opener kan dienen. Aan de andere kant een spannend politiek verhaal vol met geschiedenisfeitjes. Tijdens het lezen blijkt wel heel duidelijk dat weet waar hij het over heeft. Qua uitwerking zit hij er dicht tegen aan. Vanwege het matige eindstuk en de wel zeer grote gelijkenis met het werk van Dan Brown slechts 3 sterren voor dit eerste deel.

 Gemiddeld

WPG Uitgevers België hartelijk dank dat ik dit boek mocht lezen.

De kooi – Josh Malerman

19 Jan

De kooi - Josh Malerman

Al jaren lang heb je je huis helemaal afgeplakt zodat je twee kinderen geen glimp van wat er buiten gebeurt op kunnen vangen. Je hebt ze helemaal getraind dat ze alles op hun gehoor kunnen doen. Het verhaal gaat dat als je ook maar een glimp van diegenen die zich buiten bevinden opvangt het je dood zal betekenen. Eerst zien en dan geloven is er dit keer dus niet bij. Dus wat moet je doen? Hoofdpersoon Malorie besluit het zekere voor het onzekere te nemen en haar kinderen zo veel mogelijk thuis te houden en ze alleen volledig geblinddoekt rond het huis te laten bewegen. Maar dan op een dag waagt ze de tocht in het onbekende. . Alleen waar zal hun tocht naartoe leiden en blijft hun blinddoek zo lang zitten zodat de alle drie de vreselijk blik van het onbekende kunnen ontwijken?

De Kooi is een vreselijk angstaanjagend verhaal. Het knappe is dat Josh Malerman dit gevoel ook zeer goed bij de lezer heeft weten te creëren. Je zit soms met kippenvel verder te lezen terwijl je controleert of bij jezelf wel alle gordijnen gesloten zijn bij wijze van spreken. Malerman wekt in het boek de suggestie dat een apart soort wezens de wereld heeft bevolkt en de mensheid langzaam maar zeker uitroeit. Een blik van deze monsters betekent namelijk je einde, maar of dit nou werkelijk zo is of dat alleen deze angst bestaat bij de bevolking wordt niet helemaal duidelijk. Maar wat zou jij doen?

Het karakter Malorie is erg goed uitgewerkt. Ze heeft twee kleine kinderen en heeft ze helemaal voorbereid op dé grote tocht die ze uiteindelijk zullen gaan maken. Van kleins af aan heeft ze ze geleerd hun gehoor zo goed mogelijk te ontwikkelen en daarbij hun zicht uit te schakelen. Voordat je aan het boek begint, is je op de cover al duidelijk gemaakt dat het openen van je ogen je dood zal betekenen. Daarom is het des te knapper van Malerman dat hij eigenlijk direct met zijn spannende avontuur begint en je als lezer tot aan de laatste pagina’s in het ongewisse laat over hoe dit spannende verhaal zich zal gaan ontwikkelen en minstens zo belangrijk hoe het zal aflopen. Zullen de drie de gevaarlijke toch overleven?

De Kooi is de debuutthriller van Josh Malerman en dat is knap. Het boek is geschreven alsof hij dit al jaren doet. Zijn schrijfstijl is prettig en leest erg makkelijk weg. Dit komt de spanning in het boek zeker ten goede. De combinatie zorgt ervoor dat je werkelijk in het boek gezogen wordt. Malerman heeft het ook levensecht neergezet waardoor het niet vreemd zou zijn als het voor je gevoel op dit moment zich buiten zou afspelen.

Het verhaal kent een zeer goed plot. Het begin- en het slotstuk zijn ten opzichte van het middenstuk erg kort, maar dat is zeker niet storend. Integendeel! Het is erg goed dat je direct midden in het verhaal zit en je constant met je hersenen laat spelen door Malerman. De spanning zakt bij het eindstuk wel een stuk in, wat er voor zorgt dat het overweldigende gevoel dat je tijdens het lezen hebt behoorlijk afneemt. Het boek kent eigenlijk twee verhaallijnen die op een magistrale manier op het einde samenkomen. De eerste verhaallijn vertelt het moment waarop de monsters langzaam hun intrede doen en hoe de wereld haast een onmogelijke plek wordt om op te wonen. Een aantal ‘gelukkigen’ weet elkaar te vinden om zo steun en troost aan elkaar te hebben. Tussen hen bevinden zich echter twee zwangere dames. Zullen zij hun kinderen nog een mooie toekomst kunnen bieden? De tweede verhaallijn speelt zich iets verder in de tijd af waarin diegenen die nog op aarde zijn echt op zichzelf aangewezen zijn. Malorie en haar kinderen zijn daar drie van.

De cover van het boek is zeer sterk. Het zwart, dat meestal staat voor iets onheilspellends, heeft duidelijk de overhand. Ook de titel is met opvallende grote letters duidelijk zichtbaar. In het boek spelen de vogels een belangrijke (waarschuwende) rol en komen mooi terug op de cover. Dat ze in een doodsvlucht lijken te zijn, maakt het allemaal nog iets spannender.

Al met al een goed thrillerdebuut van Josh Malerman. De Kooi schommelt gedurende het boek tussen de 4 en de 5 sterren en dat komt vooral omdat er een hoge mate van ‘suspence’ in het verhaal zit. Lange tijd lijkt het op 5 sterren uit te komen, maar helaas is de uiteindelijke finale een beetje teleurstellend en verliest hij daar 1 ster. Vandaar vier blinkende sterren voor ‘De Kooi’

 Goed

Tunis – René van Rijckevorsel

10 Jan

Tunis - René van Rijckevorsel

Je komt uit een zeer welgestelde familie, je bent erelid bij de plaatselijke golfclub en je rijdt een BMW 325. Niks mis mee zou je zeggen en in principe is dat ook niet zo maar toch is er iets dat er ondanks dit alles knaagt bij de hoofdpersoon in dit boek. Ruim twintig jaar geleden is haar vriend neergeschoten en de zaak is nog steeds niet opgelost. Waarom en door wie werd Jan Willem Bouman vermoord? Dat is de vraag die Fiona Duijnwuyck opgelost wil hebben. En als de politie het niet lukt…

Inderdaad dan moet ze zelf op onderzoek uit. Want waarom komt dit onderzoek niet verder? Zijn alle aanwijzingen opgelost, zitten ze op een dood spoor of is er iets heel anders aan de hand? Haar argwaan stijgt als ze een onverwacht telefoontje krijgt van Abdallah Ben Yaya. Hij is de voormalige premier en oud-minister van Tunesië. Daarnaast wordt hij ervan verdacht minimaal vijftig doden op zijn geweten te hebben en wordt zodoende als oorlogsmisdadiger bestempeld. Wat doet hij in Nederland en waarom benadert hij juist Fiona? Kan hij haar een antwoord geven op de vragen waar ze al langere tijd mee loopt? Als lezer kom je dat in eerste instantie niet te weten, want vlak voordat de twee elkaar kunnen ontmoeten wordt deze ‘martelminister’ neergeschoten. In de hand van het levenloze lichaam van de oud-dictator treft Fiona echter iets aan wat het begin zal zijn van een levensgevaarlijke tocht voor Fiona. Had ze vooraf maar geweten waar ze aan begon…

Het is duidelijk dat Fiona Duinwuyck de belangrijkste persoon is in deze thriller. De vraag waarom haar vriend vermoord is heeft zich vastgebeten in haar hoofd en die vraag moet en zal opgelost worden. Ze is duidelijk niet bang, heeft een goed stel hersenen en is ook niet op haar mondje gevallen zo zal in het boek blijken. De kleine hint die ze aan het begin van het verhaal te pakken krijgt zal haar naar veel plaatsen brengen die ieder voor zich een stukje van de grotere puzzel bloot zullen leggen. Als echter langzaam duidelijk wordt hoe de puzzel er uit gaat zien, moet ook Fiona vrezen voor haar leven. De klopjacht op haar lijkt ineens geopend. Heeft ze met haar zoektocht een doofpot opgetrokken?

Tunis is een zeer goed uitgedokterd en ingenieus in elkaar gezet verhaal. Verschillende verhaallijnen lopen tijdens dit boek door elkaar heen, wat je als lezer bijna verplicht het verhaal in één keer uit te lezen. Als je dit verhaal in kleine stukjes leest, is de kans dat je de grip op het verhaal kwijt raakt groot. Vooral het beginstuk lijkt rommelig in elkaar te zitten, maar blijf doorlezen. Wegleggen zou echt zonde zijn, want op een gegeven ogenblik komen alle onduidelijkheden samen en wordt het een genot om verder te lezen.

De plot van het verhaal zit anders in elkaar dan je wellicht gewend bent bij een thriller. Het beginstuk is eigenlijk kort, want door de moord op Ben Yaya is de spanning direct hoog en zit je midden in het verhaal. Het behoorlijk lange middenstuk neemt je mee in een tocht de verschillende puzzelstukjes te onthullen. Puzzelstukjes die sommigen liever verborgen hadden gezien. Aangezien deze stukjes behoorlijk ver uit elkaar liggen en soms lastig te verkrijgen zijn neemt dit een groot deel van het verhaal in beslag. In de grote finale, die je tijdens het lezen van het middenstuk wel al enigszins aan ziet komen, worden de stukjes in elkaar gepast. Dit zal zorgen voor een aardverschuiving in Nederland. Je hoopt als lezer dat dit verhaal bij fictie blijft, maar als je er even over nadenkt zou het zo maar eens echt gebeurd kunnen zijn. Je zou er bijna paranoïde van worden, als je dat als thrillerlezer niet al een klein beetje bent.

Tunis is de debuutthriller van René van Rijckevorsel en is uitgegeven onder de vlag van TRC (Tomas Ross Crime). Van Rijckevorsel is in het dagelijks leven lid van de hoofdredactie van Elsevier. Dit is ook wel duidelijk te merken in de vocabulaire die hij tijdens het schrijven van dit boek gebruikt heeft. Samen met zijn vrouw heeft Van Rijckevorsel zelf een tijd in Tunis gewoond. Ervaringen en indrukken die hij daar opgedaan heeft, heeft hij mooi in zijn boek verwerkt. Hopelijk heeft Van Rijckevorsel nog op andere plaatsen gewoond die hem inspiratie kunnen geven voor een volgende thriller. Als hij dan het beginstuk wat beter in elkaar zet, wordt ook dat vast een heerlijk boek.

Al met al is Tunis een vreselijk vernuft in elkaar gezette thriller die een angstvallig beeld van de werkelijkheid laat zien. Door het rommelige begin verliest het boek één ster, maar er blijven zeker nog vier sterren over. Ruim voldoende dus voor deze debuutthriller.

 Goed