Tunis – René van Rijckevorsel

10 Jan

Tunis - René van Rijckevorsel

Je komt uit een zeer welgestelde familie, je bent erelid bij de plaatselijke golfclub en je rijdt een BMW 325. Niks mis mee zou je zeggen en in principe is dat ook niet zo maar toch is er iets dat er ondanks dit alles knaagt bij de hoofdpersoon in dit boek. Ruim twintig jaar geleden is haar vriend neergeschoten en de zaak is nog steeds niet opgelost. Waarom en door wie werd Jan Willem Bouman vermoord? Dat is de vraag die Fiona Duijnwuyck opgelost wil hebben. En als de politie het niet lukt…

Inderdaad dan moet ze zelf op onderzoek uit. Want waarom komt dit onderzoek niet verder? Zijn alle aanwijzingen opgelost, zitten ze op een dood spoor of is er iets heel anders aan de hand? Haar argwaan stijgt als ze een onverwacht telefoontje krijgt van Abdallah Ben Yaya. Hij is de voormalige premier en oud-minister van Tunesië. Daarnaast wordt hij ervan verdacht minimaal vijftig doden op zijn geweten te hebben en wordt zodoende als oorlogsmisdadiger bestempeld. Wat doet hij in Nederland en waarom benadert hij juist Fiona? Kan hij haar een antwoord geven op de vragen waar ze al langere tijd mee loopt? Als lezer kom je dat in eerste instantie niet te weten, want vlak voordat de twee elkaar kunnen ontmoeten wordt deze ‘martelminister’ neergeschoten. In de hand van het levenloze lichaam van de oud-dictator treft Fiona echter iets aan wat het begin zal zijn van een levensgevaarlijke tocht voor Fiona. Had ze vooraf maar geweten waar ze aan begon…

Het is duidelijk dat Fiona Duinwuyck de belangrijkste persoon is in deze thriller. De vraag waarom haar vriend vermoord is heeft zich vastgebeten in haar hoofd en die vraag moet en zal opgelost worden. Ze is duidelijk niet bang, heeft een goed stel hersenen en is ook niet op haar mondje gevallen zo zal in het boek blijken. De kleine hint die ze aan het begin van het verhaal te pakken krijgt zal haar naar veel plaatsen brengen die ieder voor zich een stukje van de grotere puzzel bloot zullen leggen. Als echter langzaam duidelijk wordt hoe de puzzel er uit gaat zien, moet ook Fiona vrezen voor haar leven. De klopjacht op haar lijkt ineens geopend. Heeft ze met haar zoektocht een doofpot opgetrokken?

Tunis is een zeer goed uitgedokterd en ingenieus in elkaar gezet verhaal. Verschillende verhaallijnen lopen tijdens dit boek door elkaar heen, wat je als lezer bijna verplicht het verhaal in één keer uit te lezen. Als je dit verhaal in kleine stukjes leest, is de kans dat je de grip op het verhaal kwijt raakt groot. Vooral het beginstuk lijkt rommelig in elkaar te zitten, maar blijf doorlezen. Wegleggen zou echt zonde zijn, want op een gegeven ogenblik komen alle onduidelijkheden samen en wordt het een genot om verder te lezen.

De plot van het verhaal zit anders in elkaar dan je wellicht gewend bent bij een thriller. Het beginstuk is eigenlijk kort, want door de moord op Ben Yaya is de spanning direct hoog en zit je midden in het verhaal. Het behoorlijk lange middenstuk neemt je mee in een tocht de verschillende puzzelstukjes te onthullen. Puzzelstukjes die sommigen liever verborgen hadden gezien. Aangezien deze stukjes behoorlijk ver uit elkaar liggen en soms lastig te verkrijgen zijn neemt dit een groot deel van het verhaal in beslag. In de grote finale, die je tijdens het lezen van het middenstuk wel al enigszins aan ziet komen, worden de stukjes in elkaar gepast. Dit zal zorgen voor een aardverschuiving in Nederland. Je hoopt als lezer dat dit verhaal bij fictie blijft, maar als je er even over nadenkt zou het zo maar eens echt gebeurd kunnen zijn. Je zou er bijna paranoïde van worden, als je dat als thrillerlezer niet al een klein beetje bent.

Tunis is de debuutthriller van René van Rijckevorsel en is uitgegeven onder de vlag van TRC (Tomas Ross Crime). Van Rijckevorsel is in het dagelijks leven lid van de hoofdredactie van Elsevier. Dit is ook wel duidelijk te merken in de vocabulaire die hij tijdens het schrijven van dit boek gebruikt heeft. Samen met zijn vrouw heeft Van Rijckevorsel zelf een tijd in Tunis gewoond. Ervaringen en indrukken die hij daar opgedaan heeft, heeft hij mooi in zijn boek verwerkt. Hopelijk heeft Van Rijckevorsel nog op andere plaatsen gewoond die hem inspiratie kunnen geven voor een volgende thriller. Als hij dan het beginstuk wat beter in elkaar zet, wordt ook dat vast een heerlijk boek.

Al met al is Tunis een vreselijk vernuft in elkaar gezette thriller die een angstvallig beeld van de werkelijkheid laat zien. Door het rommelige begin verliest het boek één ster, maar er blijven zeker nog vier sterren over. Ruim voldoende dus voor deze debuutthriller.

 Goed

d3Zusjes – Ina Enssr

31 Dec

d3Zusjes - Ina Enssr

Soms kan iets een stuk minder prettig aflopen dan je vooraf gedacht had, zo blijkt overduidelijk in deze thriller. Paul Bos is een ‘gewone’ man en in zijn vrije tijd doet hij graag aan geocaching. Een spel waarbij je met behulp van een GPS zoekt naar verborgen ‘schatten’ (caches). Op een dag komt hij echter niet meer terug van een van zijn vele zoektochten. Als de tijd verstrijkt slaat de angst zijn vrouw steeds meer om het hart, en als enig teken van leven van Paul langere tijd uit blijft schakelt ze onderzoeksjournaliste Kristie Beekman in. Deze laatste is in eerste instantie nog niet helemaal thuis in de wereld van het geocachen, eentje die vol zit met geheime hints, codes en aanwijzingen, zodat ze hulp vraagt aan twee andere ervaren speurders. Het lijkt zoeken naar een speld in een hooiberg, maar als dan eindelijk het eerste aanknopingspunt gevonden is leidt het pad van kwaad tot erger.

Ze komen in contact met ‘GioMan’, de plaatser van de verschillende caches en degene die zegt ze naar de verblijfplaats van Paul te kunnen leiden. Ze geraken in een web van ingewikkelde puzzels maar ze zijn vastbesloten Paul te vinden en bijten zich stug vast in de ingewikkelde materie. Stapje voor stapje komen ze steeds dichterbij….of lijkt dat alleen maar zo. Want bij het spelletje geocachen is uiteindelijk niets wat het lijkt… Zal Kristie de verblijfplaats van Paul nog op tijd kunnen vinden?

d3Zusjes is een heerlijk boek voor als je een beetje thuis bent in de wereld van het geocachen. Mocht je niet zo op de hoogte zijn, dan is het wellicht een beetje een tegenvaller, omdat er van veel jargon uit het spel gebruikt wordt. Het verhaal is in een vlot tempo geschreven en leest heel erg makkelijk weg. Het spannende gevoel dat je in je maag hebt op het moment dat je met een nieuwe cache begint, speelt ook op tijdens het lezen van het boek. Ina Ensst leidt je via vrij onschuldige puzzels naar steeds lastig caches. Die niet alleen voor Kristie Beekman, maar ook voor jou als lezer om een oplossing schreeuwen. Ook de spanning die je in je lijf hebt als je in een pikkedonker bos naar iets op zoek bent, weet ze erg knap over te brengen. Geregeld zit je als lezer met een verhoogde hartslag en en waan je je in de schoenen van Kristie Beekman.

De overwegend zwarte cover met de hoge bomen geven direct al een spannend gevoel. Je hebt al gelijk het idee dat je met een spannend verhaal te maken hebt. Dit wordt nog eens onderstreept door de zin die er boven aan de cover staat: ‘En dan ga je dood…als je gelukt hebt’. Bereid je maar vast voor, want dat het spannend gaat worden is wel duidelijk. De karakters zijn maar matig uitgewerkt, maar dat is ook niet erg belangrijk voor dit verhaal. Het gaat er met name om hoe de zoektocht met behulp van de verschillende geocaches gemaakt en beleefd wordt. De plot is wat dat betreft erg spannend opgebouwd. Van een onschuldig begin bouwt de spanningsboog zich steeds verder op om uiteindelijk tot een extreme en zeer onverwachte finale te komen. Ina Enssr heeft met d3Zusjes laten zien dat een heel onschuldig spelletje ook op een heel verkeerde manier gebruikt kan worden en een vreselijke afloop kan hebben. Of is ook hier niets wat het lijkt te zijn?

Dit boek is mede gebaseerd op een werkelijke cache in de bossen van Wageningen (‘Het mysterie van de drie zusjes‘). Mocht je na het lezen va dit boek deze cache nog durven te zoeken, houd er dan rekening mee dat er met nadruk door de eigenaars wordt verzocht je niet in het donker in de bossen te begeven.

Al met al is d3Zusjes een lekker boek voor zo even tussendoor. Daar moet dus wel bij vermeld worden dat als je niets of zeer weinig van het spel geocaching af weet het wellicht toch nog een best lastig te begrijpen verhaal blijft. Vandaar 3 dikke sterren.

Gemiddeld

IJskoud – Isa Maron

23 Dec

IJskoud - Isa Maron

Sophie en de 7-jarige Jesse, een jongen waar Sophie op past, zijn gezellig een middagje naar de kinderboerderij. Op een onbewaakt moment is Jesse opeens in één klap spoorloos verdwenen. Alle alarmbellen gaan direct rinkelen en alles wordt in het werk gesteld om Jesse terug te vinden. Mensen worden ondervraagd, video’s worden bekeken, zelfs het nabij gelegen water wordt zo goed en zo kwaad als het gaat uitgeplozen. Helaas, geen enkel spoor van Jesse…. Opvallend is dat ook niemand iets verdachts gezien lijkt te hebben. De radeloosheid slaat toe. Hoe kan Jesse nou zo maar verdwijnen? Onder leiding van Maud Mertens wordt er een grootschalige zoekactie op touw gezet. Er wordt in eerste instantie gehoopt dat hij ‘gewoon’ weggelopen is en zich vanzelf weer zal melden, maar als de tijd verstrijkt lijkt dit steeds minder waarschijnlijk. De tips die er binnenkomen zijn ook zo summier dat de politie haast niet veder kan met haar onderzoek. Het wordt helemaal vervelend als er verspreid over het land steeds meer kinderen ineens vermist raken! Toeval? Dat lijkt haast uitgesloten. Maar wie zit er achter deze misselijkmakende verdwijningen en met welk motief?

Met ‘IJskoud’ heeft Isa Maron het niveau van ‘Galgenveld’ (het eerste deel in de Noordzeemoorden) op zijn minst evenaart. Waar het eerste deel wellicht iets gruwelijker momenten kende, hing in dit verhaal de spanning geregeld als een wurgkoord om je nek. In het verhaal wordt al snel duidelijk waar de kinderen terecht gekomen zijn, maar wat zijn de ontvoerders met ze van plan? Dat blijft tot het laatst aan toe onduidelijk, en als lezer flitsen er allerlei mogelijke scenario’s door je hoofd. Isa Maron heeft de kwaliteit om de spanning, die eigenlijk van het begin al direct hoog is, gedurende het boek tergend langzaam op te laten lopen. Het kat-en-muis spel tussen de politie en  de ontvoerders neemt eindigt in een nagelbijtend spannende finale. Maar wie er uiteindelijk aan het langste eind zal trekken…

De cover van het boek zegt ontzettend veel. De uitgestrektheid van het tot aan de horizon reikende verlaten strand met op de voorgrond alleen een verloren/achtergelaten pop. Het symboliseert de leegte die de hoofdpersonen uit dit boek letterlijk en figuurlijk meegemaakt moeten hebben. Letterlijk voor met name de ouders van o.a. Jesse en voor Sophie die op het desbetreffende moment Jesse onder haar hoede had. Ze zijn wanhopig op zoek zijn naar iemand die van het ene op het andere moment van de aardbodem verdwenen lijkt te zijn zonder ook maar één spoor achtergelaten te hebben. En figuurlijk omdat het rechercheteam dat op deze zaak gezet is lange tijd geen clou heeft waar ze moeten zoeken laat staan naar wie. En ontzettend angstaanjagend idee.

Het maatschappelijke probleem van mensensmokkel dat ‘IJskoud’ blootlegt is beangstigend genoeg. Het is een onderwerp dat niet vaak besproken wordt, maar dat zeker aandacht verdient. Daarom is het absoluut goed dat Isa Maron dat op deze manier gedaan heeft. Het verhaal zelf is met lekker veel vaart geschreven en omdat de hoofdstukken niet té lang zijn kan je dit tempo als lezer heel goed bijhouden. Hoe verder je in het verhaal komt, hoe moeilijker het weg te leggen is. Hoe gaat het aflopen? Zullen ze überhaupt het spoor naar de kinderen kunnen vinden en als dat al lukt zullen ze ze ooit nog levend terugzien? Isa Maron heeft deze angst bij de lezer goed weten op te wekken. Tot de laatste bladzijde aan toe houdt het verhaal je in zijn greep zonder ook maar de geringste intentie ooit nog los te zullen laten.

De karakters in dit boek zijn perfect omschreven. Je komt ze precies goed genoeg te weten voor zoveel het verhaal nodig heeft. Niet té veel en zeker niet té weinig. Naast nieuwe figuren, maak je wederom kennis met Kyra. Zij vormt eigenlijk de rode draad in deze serie.  Ze is nog steeds op zoek is naar haar verdwenen en tot op de dag van vandaag vermiste zus Sarina. Haar verdwijning laat haar niet los en ze moet en zal boven tafel krijgen wat er met haar zus gebeurd is. En dat laatste is maar goed ook, want ook in dit deel doet ze een paar interessante ontdekkingen. Of denkt ze aanwijzingen te zien die er in werkelijkheid niet zijn?

Zoveel lovende kritiek, maar waarom dan toch (net) geen vijf sterren voor ‘IJskoud’? Zonder iets van het verhaal weg te geven, zitten er toch een paar stukjes in die of nét iets meer uitwerking en/of afronding nodig hebben om aan vijf sterren te komen. Deze stukjes halen net even de lekkere vaart uit het verhaal, want een storend effect heeft. Dit is echt zo’n boek dat een stuk beter is om slechts met vier sterren beoordeeld te worden, maar echt nét niet goed genoeg is voor vijf sterren. Dat het een boek is waar je waarschijnlijk geen spijt van zult hebben als je er aan begint, is wel duidelijk. Mocht je ‘Galgenveld’ nog niet gelezen hebben, dan kun je die beter als eerste lezen. Je kunt ‘IJskoud’ wel als losstaand boek lezen, maar om de zoektocht van Kyra van het begin af aan mee te maken, is toch het leukste.

Al met al is deel twee in de Noordzeemoorden-serie ook weer een heerlijke thriller. Goed voor vier hele dikke sterren. Het is wederom uitkijken naar het volgende deel!

Goed

VIP Room – Jens Lapidus

12 Dec

Viproom - Jens Lapidus

Na acht jaar in de cel gezeten te hebben, komt Najdan (ook bekend onder zijn schuilnaam ‘Teddy’) weer op vrije voeten. Hij heeft zichzelf voorgenomen om de stap richting het criminele circuit nooit meer te maken en een maatschappelijk correct leven te gaan leiden. Helaas lijkt dit voornemen makkelijker gezegd dan gedaan. Hij heeft geen inkomsten en is dringend op zoek naar een betaalde baan, maar wie zit er nou te wachten op een ex-gedetineerde? Uiteindelijk wordt hij benaderd door advocate Emilie Jansson het gerenommeerde advocatenkantoor Leijon. Ze heeft van haar baas Magnus opdracht gekregen hem te vragen hen te helpen. Een klant van het advocatenkantoor genaamd Philip, een hoogopgeleid en gefortuneerd zakenman, is gekidnapt en moet gezocht worden. Op dringend verzoek van de familie van Philip mag de politie onder geen beding ingeschakeld worden.

Teddy zwicht en duikt samen met Emilie Jansson op de zaak. Wat ze echter tijdens hun onderzoek te weten komen over Philip liegt er niet om. De man die eerst een smetteloos blazoen had, blijkt zich in werkelijkheid bezig te houden met louche praktijken. En niet de minste… Zal het het tweetal lukken Philip op tijd uit de handen van zijn ontvoerders te bevrijden?

Met ‘VIP Room’ heeft Jens Lapidus een thriller geschreven die in de basis een onrustbarend maatschappelijk probleem raakt. De uitwerking ervan is echter heel erg matig. Zijn boodschap wordt namelijk ondergesneeuwd door een groot aantal aspecten. In de eerste plaats wordt er tijdens het verhaal erg veel verteld dat niets met het verhaal zelf te maken heeft. Hierdoor is het lastig om de focus op het daadwerkelijke verhaal te houden. Zeker als Lapidus tijdens de hoofdstukken ook nog eens onverwacht en onaangekondigd heen en weer springt uit wiens oogpunt een situatie bekeken wordt, wordt dit nog eens extra lastig gemaakt. Er ontstaat een warrig verhaal, waar wellicht nog overheen te komen zou zijn als dat het enige punt van kritiek is. Helaas heeft de auteur er ook nog eens een groot aantal karakters (met lastig te onderscheiden namen) in VIP Room verwerkt, die ook behoorlijk lastig te doorgronden zijn. Dit laatste kan uiteraard precies de bedoeling zijn van Lapidus, omdat hij nog kruit wil overhouden voor de volgende delen van deze serie. Als dat echter het geval is, kan je als lezer beter wachten tot het volgende deel uit deze serie uitkomt zodat je deze direct er achteraan kunt lezen. Voor dit deel was het iets té veel los zand.

Wat ook opvalt is dat Lapidus heel veel gebruik maakt, aanzienlijk meer dan andere auteurs, van het noemen van merknamen. Op sommige momenten lijkt het ook of er in het boek zelfs bepaalde commerciële teksten zijn verwerkt. Zoals bijvoorbeeld: “Teddy had naast de koffiezetapparaat gestaan waar Linda zo trots op was. ‘Een Nespresso,’ had ze gezegd. ‘Het is alsof je bij een koffieclub zit. En die koffie zelf blijft altijd vers in die kleine capsules’. Het zal niet zo bedoeld zijn door Lapidus, maar als je er op gaat letten heeft hij wel de schijn tegen.

Zitter er aan dit verhaal dan geen goed punten? Uiteraard wel. Uit alles blijkt bijvoorbeeld dat Lapidus goed thuis is in de wereld van het criminele circuit. Dat is ook niet zo vreemd want hij is jarenlang zelf een zeer succesvol strafrechtadvocaat geweest. Zeer regelmatig zal hij figuren als Teddy hebben moeten bijstaan of juist tegen ze hebben moeten pleiten. Wat ook opvalt is  dat Lapidus vanaf ongeveer p. 350 (ongeveer 100 pagina’s voor het einde) de smaakt ineens te pakken lijkt te krijgen. De zinnen gaan lekkerder lopen, het verhaal wordt ineens lekker spannend en de hoofdstukken zijn een stuk beter ingedeeld dan daarvoor. Ook heeft Lapidus steeds een aantal mooie open eindjes aan zijn hoofdstukken gemaakt waardoor het verhaal ineens er om vraagt verder gelezen te worden. Had hij hier maar eerder mee begonnen…

Al met al is dit een boek waar je heel erg van zult genieten of er juist een apathie tegen zult hebben. Er lijkt geen tussenweg te bestaan. Ik val helaas in de tweede categorie. Het rommelige verhaal, het matige plot, het gebrek aan spanning en de overgrote hoeveelheid aan karakters kosten hem wat mij betreft de nodige sterren. Vandaar uiteindelijk slechts 2 sterren voor ‘VIP Room’ van Jens Lapidus.

 Matig

 

Vrij spel – Linda Jansma

2 Dec

Vrij spel - Linda Jansma

PANG! En harde knal doorklieft de stilte van de nacht. Een eindje verderop stort een jongeman, die later de kopman van de jeugdbende ‘De Almighty Saints’ blijkt te zijn, ter aarde. De dodelijke kogel die hem geraakt heeft is afkomstig uit het pistool van politieman Nick Overmars. Het leek erop dat het slachtoffer naar een pistool wilde grijpen en dat tegen hem wilde gebruiken. Nick moest dus wel schieten uit noodweer, helaas wordt het desbetreffende pistool later niet aangetroffen op de plaats delict. Als het slachtoffer, die door zijn mede gangleden ‘Short-AS’ genoemd wordt, blijkt te zijn, lijken de rapen gaar voor Nick. Hij heeft de jongen neergeschoten die ook degene was die zijn dochter Emma op brute wijze verkracht heeft. Heeft Nick hier opgetreden als een waardig politieagent en inderdaad gehandeld uit ‘noodweer’ of heeft hij hier wraak genomen op diegene die het leven van Emma tot een hel heeft gemaakt?

Het boek begint waar het ook zal eindigen, op het NS-station Utrecht Overvecht. Ontstaat hier ‘het begin van het einde’ of ‘het einde van het begin’? Je krijgt als lezer alvast een vooruitblik op wat er staat te gebeuren. Het neerschieten van hun ‘homie’ Short-AS zorgt voor heel kwaad bloed binnen de gang. Ze willen niet anders dan de kop van Nick op een presenteerblaadje. Ze willen niet anders dan wraak en zorgen ervoor dat niet alleen het leven van Emma maar ook dat van Nick en de rest van haar gezin tot een hel wordt. Zal Nick zich nog kunnen ontdoen van de ijzeren greep waarin de jeugdbende hem vasthoudt? Dan neemt Linda Jansma je mee terug in de tijd. Want wat is er nou precies gebeurd? Een half jaar eerder fietst Emma na een pittige zwemtraining op haar fiets door het schaars verlichte park naar huis. Ze wil snel naar huis en dit lijkt misschien niet de veiligste maar toch de snelste route te zijn. Helaas staat het geluk niet aan haar kant deze keer. Halverwege wordt ze namelijk opgewacht door een paar jongens en die hebben geen goeds met haar in de zin. Ze probeert nog ongeschonden weg te komen maar ze lijkt op een ‘point of no return’ te zijn beland. Ze is een hel terechtgekomen. Al snel wordt ze vastgepakt door vier gangleden en verzetten heeft geen zin meer. Terwijl ze bedreigd wordt met een mes worden stuk voor stuk haar kleren uitgetrokken tot uiteindelijk het ‘vrij spel’ begint. En opnieuw, en opnieuw…

Linda Jansma heeft de kwaliteiten om je als lezer in het verhaal te trekken. In al haar boeken weet ze een dusdanige situatie te creëren die je zomaar ineens zelf mee zou kunnen maken. Laten we hopen dat dat alleen nooit zal gebeuren. In dit boek laat ze ook goed zien dat het als buitenstaander relatief makkelijk is om over bepaalde situaties te oordelen. In het echt zit alles echter veel gecompliceerder in elkaar. Het leven van Emma wordt op zijn kop gezet en ook die van haar gezinsleden verandert van het ene op het andere moment. Ze zijn allemaal hun leven niet meer zeker. De boeken van Linda Jansma gaan echt onder je huid zitten.

De plot van dit boek staat als een huis. Je krijgt bij aanvang als lezer al een heel klein voorproefje op wat er zal gaan gebeuren. Hierdoor word je al een beetje ‘lekker gemaakt’ op wat komen gaat. Je hebt wel een vermoeden maar helemaal zeker weet je het niet. Je moet wel doorlezen en dat is zeker geen opoffering. Door vervolgens terug te gaan in de tijd en het verhaal vanuit verschillende personages te vertellen wordt al snel duidelijk wat er aan de hand is. Het verhaal zelf kan in het middenstuk als wat traag ervaren worden, maar dit wordt later zeker goedgemaakt. Knap is dat Jansma een troef achter de hand heeft weten te houden. Tijdens het verhaal verschijnt er namelijk een derde partij ten tonele die uiteindelijk een cruciale rol gaat vervullen. Alleen wie dat is en of zijn karakter goed neer is gezet blijft de vraag…

Het verhaal is ruw en soms angstaanjagend. De cover past wat dat betreft niet goed bij het verhaal. De toch wat vriendelijke blik van de dame op de voorkant doet namelijk geenszins recht aan het verhaal. Dit kan er voor zorgen dat mensen zullen denken dat het een zoetsappig verhaal is, terwijl dit het juist niet is. Het is een verhaal dat soms door merg en been gaat. Het zal je gebeuren…

Het kan niet anders of Jansma heeft voor dit boek een zeer goede research gedaan. Niet alleen heeft ze een actuele schietpartij op NS-station Den Haag Hollands Spoor gebruikt in haar verhaal, maar ook heeft ze zich verdiept in het reilen en zeilen binnen een jeugdbende en ze heeft zich gelijk hun straattaal eigen gemaakt.

Al met al is dit weer een meer dan goed boek. Het boek leest lekker weg, de plot zit goed in elkaar en de personages zijn goed uitgewerkt. Het geeft een uiterst heldere en daardoor soms pijnlijke blik op een zeer maatschappelijk probleem. Zoals alle boeken van Linda Jansma was dit ook weer een heerlijk verhaal dat gemiddeld absoluut vier dikke sterren waard is.

Goed

SAM_1917

 

 

 

 

De onderkant van sneeuw – Ilse Ruijters

14 Nov

 De onderkant van sneeuw - Ilse Ruijters

Het is een gewone dag net als alle andere. Buiten sneeuwt het en je rijdt in je auto terug naar huis als ineens je mobiele telefoon afgaat. Op de display zie je dat het je zus is. Vandaag zou ze te horen krijgen of de IVF-behandeling aangeslagen was, dus je wilt hem niet laten lopen. Terwijl je hem al rijdend aanneemt zoek je ondertussen met een half oog in het handschoenenkastje naar je headset. Eén moment van onoplettendheid en de ergste nachtmerrie die een mens kan overkomen wordt werkelijkheid. Een harde knal en….je hebt een kind doodgereden. Dat is wat Irene, de hoofdpersoon uit deze thriller overkomt. Zal en kan ze haar leven ooit nog op de rails krijgen?

Het lijkt misschien zo makkelijk voor een buitenstaander, maar vergeten is al haast onmogelijk laat staan het gewone leven weer oppakken. Alles doet haar aan dit moment herinneren, en als ze het al mocht ‘vergeten’, dan is er altijd wel iemand die er op een akelige manier voor zorgt dat ze het nooit zal vergeten.

Met ‘De onderkant van sneeuw’ heeft Ilse Ruijters een steengoed debuut afgeleverd. Het is een psychologische thriller waarvan je hoopt dat elke thriller in dit genre deze opbouw heeft. In eerste instantie word je geconfronteerd met de vreselijke gebeurtenis die Irene doormaakt. Het begin is dus al gelijk heftig. Daarna lijkt er in beginsel weinig te gebeuren en leer je de hoofdpersoon en de andere personen in haar nabije omgeving een beetje kennen. Het beginstuk lijkt een beetje saai in beginsel, want er gebeurt weinig en er lijkt ook niks meer te gaan gebeuren. Maar vergis je niet! Pas later merk je dat het eerste stuk nog de periode beschrijft waarin Irene nog in een soort roes leeft en zich nog niet helemaal realiseert wat er gebeurd is allemaal. Maar langzaam, heel langzaam merk je als lezer welke invloed het ongeluk heeft op de hoofdpersoon. Ze raakt psychisch beetje bij beetje helemaal doorgedraaid. Van alle kanten wordt er een aanslag gedaan op haar psyche. Omdat het verhaal verteld wordt vanuit Irene zelf, beleef je het verhaal ook in eerste instantie vanuit haar perspectief. Dus zoals zij de wereld ziet. Echter raakt haar wereld steeds meer verwijderd van de realiteit. Wie en wat kan ze uiteindelijk nog vertrouwen. Begint ze zelf helemaal gek te worden of wordt er een spelletje met haar gespeeld door iemand die kwaad wil?

Heel lang blijft dit onduidelijk. Pas tegen het einde van het verhaal wordt duidelijk hoe de vork in de steel zit. Omdat Ilse Ruijters het presteert om je je als lezer continu af te laten vragen hoe het nu werkelijk zit, blijft dit tot een het einde een thriller waarvan je het slotstuk niet snel ziet aankomen. Het knappe is ook dat ze in staat is geweest een op een gegeven moment heel spannend verhaal terug te brengen naar een kinderlijk level door hoofdstukken te maken die verwijzen naar een kinderversje. Op deze manier word je als lezer helemaal doordrenkt van wat ooit had kunnen zijn als het meisje in leven was gebleven, en wat er nu allemaal gemist wordt.

Het boek is op een erg prettige manier geschreven waardoor het heel makkelijk wegleest. Het enige waar je als lezer rekening mee moet houden is dat de spanning zich langzaam opbouwt en pas rond halverwege het boek echt zichtbaar wordt. Tot die tijd kabbelt het verhaal langzaam voort heb je het idee. Maar niets is minder waar. Dit kom je echter pas later te weten. Kom dus niet in de verleiding het boek halverwege weg te leggen omdat ´het niet spannend genoeg is´. Je komt echt nog aan je trekken.

De cover op zich is al even dubbelzinnig als het hele verhaal zelf. De hoofdpersoon leeft in twee werelden, het echte en die die ze vertroebeld ziet. Het is een plaatje waar je lang over na kunt denken en je gedachten flink over kunt laten gaan. Voor een debuut is dit er echt een van een zeer hoog niveau. Achteraf rest niet anders dan bewondering. Vooral als je houdt van de psychologische thrillers van Sebastian Fitzek zal je van deze thriller genieten. Als je echter houdt van voortdurende actie is dit misschien niet jouw boek.

Al met al is dit een boek dat flink op je gemoederen inwerkt. Het verhaal blijft je ook nog lang bij door de manier waarop het door Ilse Ruijters verteld is. Het is soms lastig om een etiket op een boek te plakken, maar dat dit een psychologische thriller is daar kan geen onduidelijkheid over bestaan. Het is er een pur sang. Het in eerste instantie wat ‘saaie’ begin wordt meer dan goedgemaakt in het tweede deel. Echt een dijk van een thriller die absoluut tussen de vier en vijf sterren waard is. Omdat het hier om een debuut gaat is dit een extra knappe prestatie en krijgt het boek alle sterren. Met verlangen wacht ik op het tweede boek van Ilse Ruijters.

Zeer goed

 

Het gerecht – Inge Ipenburg

28 Okt

Het gerecht - Inge Ipenburg

Je rijdt ’s avonds naar huis en plotseling hoor je een soort van noodkreten bij jou in de buurt. Wat doe je? Rijd je snel door en steek je je kop in het zand of ga je kijken wat er aan de hand is? Die tweede toch dappere keus maakte in ieder geval de hoofdpersoon in Het Gerecht, maar of ze daar nou wel zo verstandig aan heeft gedaan valt te betwijfelen…

Het Gerecht wordt verteld vanuit het perspectief van een dame die volgens eigen zeggen mislukt is in de showbusiness en nu een gezellig soort van café runt in het hartje van Amsterdam. De sfeer die in dit verhaal opgeroepen wordt bij de lezer past hier ook perfect bij.

Inge Ipenburg heeft met het gerecht een knap debuut neergezet. Aan de ene kant is het een zeer aangrijpend verhaal dat je meerdere keren erg aan het denken zet. Er speelt zich een verhaal af waarin rechtvaardigheid en verstand vaak met elkaar in strijd zijn. Het laat je nadenken over wat je zelf zou doen in bepaalde situaties en wat de gevolgen ervan kunnen zijn. Wat voor je gevoel het beste is, kan namelijk nog wel eens hele vervelende gevolgen hebben zo zal blijken. Toch zit er ook veel humor in dit verhaal. Geregeld wordt er een knipoog gegeven naar bekend Nederland. Naast mr. Bram Moszcowickz worden programma’s als RTL Boulevard op de hak genomen door Ipenburg.

De schrijfstijl van Ipenburg is erg prettig en het verhaal leest als een trein. Tenminste de eerste driekwart. Daarna zakt het verhaal een beetje in en had het eigenlijk moeten eindigen. Helaas wordt er dan weer een soort van doorstart in het verhaal gemaakt, wat het verhaal niet echt ten goede komt. Dat is erg zonde want ze was zo lekker op weg. Aan het schrijven van een goede thriller zitten toch meerdere aspecten. Je moet niet alleen een goed verhaal hebben, maar het ook goed af kunnen sluiten. Aan dat laatste moet Ipenburg nog even werken. Meer betekent namelijk niet altijd beter, dat blijkt maar weer. Desondanks zit de plot goed in elkaar en de hoofdpersonen zijn dusdanig goed beschreven dat je toch een band met ze krijgt. De hoofdpersoon heeft dusdanig veel overeenkomsten met de schrijfster zelf, dat als je een beetje visueel ingesteld bent het niet moeilijk zal zijn Inge Ipenburg zelf voor je te zien met haar karakteristieke dingen.

Al met al best een aardig debuut van Inge Ipenburg. Een thriller die haar hopelijk toch uitnodigt om meer uit haar schrijverstalent te halen. Het Gerecht schommelt vooral in het begin rond de vier sterren maar zakt aan het einde toch onder de drie sterren. Net op tijd rond Ipenburg het verhaal toch af op een toch wel verrassende wijze. Een magere vier sterren voor Het Gerecht!

Goed

 

De dode kamer – Bronja Hoffschlag

27 Okt

De Dode Kamer - Bronja Hoffschlag

Je hebt alles wat je hartje begeert. Je bent jong, hoog opgeleid en je verdient bakken met geld. Alles wat een mens zou willen…zou je denken. Toch kan dit alles de hoofdpersoon uit dit boek niet gelukkig maken. Hij is slechts op één ding uit, wraak. En niet in een opwelling, maar hij heeft er jaren aan voorbereiding voor uit getrokken en alles tot in het kleinste detail gepland. Nadeel alleen is dat hij nu in de gevangenis zit in de VS en tegen een 20-jarig verblijf daar aan moet kijken.

Maar op wie wil hij wraak plegen? En is het er één of zijn het er misschien meerderen? En waarom?

De hoofdpersoon in dit verhaal is Misha Larsen. Zijn ouders zijn toen hij nog jong was allebei omgekomen bij een auto-ongeluk. Nu heeft hij alleen zijn broer Lennart nog. Alleen is Lennart alles wat Misha precies niet is. Hij is werkeloos, heeft geen cent te makken en van iets plannen lijkt hij nog nooit gehoord te hebben. Het lijkt erop of de broers niet mét maar zeker ook niet zonder elkaar kunnen.

Lennart heeft in eerste instantie geen enkel benul van wat Misha van plan is. Hij kan überhaupt weinig hoogte krijgen van zijn jongere broer. Zijn ze in de tijd dat hij in een pleeggezin verbleef te ver uit elkaar gegroeid? Als hij al een tijd niks van Misha gehoord heeft, gaat zijn rol als ‘beschermende oudere broer’ toch knagen. Er is niets niets in de haak. Na enig onderzoek lijkt het er op dat Misha tegen een ieder verteld heeft dat hij op vakantie was naar de VS, maar dit bleek slechts een dekmantel voor iets anders. Maar voor wat?

Het begin- midden- en eindstuk zitten steengoed in elkaar, alleen ondanks dat dit boek heel goed als een opzichzelfstaand boek gelezen kan worden, moet je als lezer niet vergeten dat het slechts het eerste deel uit een trilogie is.

In eerste instantie is het een boek van een dusdanig dik formaat dat menigeen hem wellicht zou laten liggen. Dat zou echter zonde zijn, want het is een juweeltje van een psychologische thriller. De plot zit erg subtiel in elkaar. Stapje voor stapje lijk je het hele proces beter te gaan begrijpen. Wat is er gebeurd en waarom? Hoffschlag lijkt je steeds iets meer informatie te geven, maar op het moment dat je denk ‘ja ga door’ dan trekt ze haar keutel toch in en blijf je met weinig nieuws over. Denk je… Want alle kleine stukje bij elkaar maken toch ook een duidelijk(er) plaatje.

Maar de wil om het te weten en de kleine cliffhangers aan het einde van elk hoofdstuk zijn geweldig. Ook de hoofdpersonen zijn prachtig uitgewerkt. Van twee totaal onbekende personen lijken het aan het einde twee familieleden van je geworden te zijn. Ik zal ze nog gaan missen ben ik bang. Verder zitten er in het boek, op een paar kleine schoonheidsfoutjes na, geen hinderlijke taal- en spelfouten in en is het boek, mede door de prettige schrijfstijl van Hoffschlag heel fijn leesbaar.

Al met al is De Dode Kamer een steengoed debuut en absoluut het lezen waard. Laat je alsjeblieft niet afleiden door de dikte of de onbekendheid van de schrijfster, want van Bronja Hoofschlag gaan we zeker meer horen. Ik kijk sowieso uit naar het tweede deel. De Dode Kamer is een boek dat met recht 5 sterren verdient!

Zeer goed

Weerklank – Bruno Buteneers

27 Okt

Weerklant - Bruno Buteneers

Als je van oorlogsverhalen houdt die zich ongeveer een eeuw geleden afspelen heb je aan dit boek wellicht een goeie. Ik was er zelf niet heel erg kapot van. Echt spannende stukken zaten er niet in. En als er dan eens iets spannends in het verhaal zat, werd dat direct ongedaan gemaakt door een hele onlogische reddingssituatie. Situaties als een man die opgehangen was. Er wordt duidelijk beschreven hoe deze man spartelt voor zijn levens, maar uiteindelijk de strijd niet kan winnen en sterft aan de galg. Even later is de man toch nog in leven want hij de strop op een dusdanige manier vast weten te maken dat hij een spelletje kon spelen en niet stief. Tsja… als je daar van houdt kan ik me voorstellen dat dit een boek is met geluks momentjes. Maar ik stel me toch iets anders bij een thriller voor. Zulke kleine ‘happy ends’ zie ik dan meer als een anti-climax.

Maar dat Buteneers een zeer goed verhalenverteller is, is in dit boek wel gebleken. Weerklank is een mooi verhaal om tijdens een nachtelijk kampvuur te vertellen. Knap hoe hij zich een eeuw terug in de tijd heeft kunnen verplaatsen en iets revolutionairs als de ‘oscillator’ en de manier waarop de werking ervan geheim gehouden werd heeft kunnen beschrijven. Erg origineel!

Het verhaal op zich vond ik matig. Vooral omdat de plot wat rommelig in elkaar stak, er sprake was van heel veel kleine oplevingen in het verhaal in plaats van een naar een hoogtepunt toelopend verhaal, er (té) veel beschreven en uitgelegd werd en ik het einde ook niet echt spectaculair vond. Dat Bruteneers graag uitvoerig beschrijft en laat zien wat hij allemaal weet, komt ook terug in de personages. Ook van hen werd mij meer bekend dan nodig was. Dit alles bij elkaar zorgt voor een rommelig en onoverzichtelijk geheel. Het boek zelf ziet er daarentegen goed uit en met name de kaft vond ik erg indrukwekkend. Na het lezen is het boek ook nog in een goeie staat. De hoofdstukken waren zeker niet te lang, wat erg fijn was omdat je zo steeds een rustpunt had om naartoe te lezen.

Al met al een boek met een originele insteek. Helaas mist het echt een strak plot en hangt het verhaal grotendeels vast een allemaal kleine wetenswaardigheidjes waardoor aan de ene kant het verhaal onrustig werd en aan de andere kant het geen aanleiding gaf om het boek in een ruk uit te lezen. De kunst van het weglaten is nog iets waar hij aan kan werken. Hij kan duidelijk goed een verhaal ‘vertellen’, dus wellicht kan hij zich beter richten op een wat andere genre en wat kortere verhalen.

Als met al drie sterren maar het hadden er ook zo maar twee kunnen zijn.

Gemiddeld

Vrij uitzicht – Anya Niewierra

27 Okt

Vrij uitzicht - Anya Niewierra

Je bent een succesvolle zakenvrouw en de meeste dingen lijken je voor de wind te gaan in ons kikkerlandje. Toch is er één of zijn er misschien wel meerdere geheimen die je als een zware last met je meedraagt. Dit gebeurt de hoofdpersoon uit dit thrillerdebuut, Tess Clement. In haar verleden is ze het Franse stadje Mosset hals over kop ontvlucht samen met haar moeder, maar waarom? Wat heeft er zich toentertijd allemaal afgespeeld?

We zijn inmiddels jaren later en Tess heeft een nieuw bestaan opgebouwd. Haar moeder is echter onlangs overleden en het lijkt Tess even allemaal niet meer zitten. Haar kinderen zijn inmiddels volwassen en hebben het druk met hun eigen leven en zelf wil ze niets liever dan alle herinneringen ontvluchten en alles achter zich laten. Ze besluit in een vlaag terug te keren naar de plek die ze jaren geleden zo plotseling verlaten heeft. Ze wil daar een nieuw leven op gaan bouwen. Na al die jaren is er nog maar een klein groepje mensen dat daar toentertijd al woonde en weet wat er gebeurd is. Helaas is dit een kleine misvatting van Tess, want iemand werkt haar heel hard tegen, maar wie? En vooral waarom?

Maar Tess gaat er helemaal voor en laat zich door niks en niemand afschrikken. De onderste steen moet boven komen. In het decor van een oud verlaten kasteel, dat een griezelige setting creëert in je geestesoog, worden uiteindelijk heel veel zaken duidelijk. Zowel voor Tess als voor de lezer. Maar of iedereen nou zo blij moet zijn met deze onthullingen? Dat valt te bezien, want de weg naar de waarheid gaat zeker niet over rozen.

Met Vrij uitzicht heeft Anya Niewierra een goed debuut gemaakt in de thriller wereld. Het verhaal zit erg goed in elkaar en kent meerdere draadjes die aan het einde allemaal samenkomen en duidelijk afgerond worden. De plot is ook goed verwerkt in het verhaal. In het beginstuk leer je Tess goed kennen en val je eigenlijk zo in haar leven. Wat je eigenlijk niet of maar gedeeltelijk te zien krijgt, is wat er zich allemaal in het bolletje van Tess afspeelt. Dat wordt goed verborgen gehouden door Niewierra. Langzaam gaat het boek over naar het middenstuk waar Tess zich gevestigd heeft in Mosset en op zoek gaat naar antwoorden op vragen die ze heeft, maar daarnaast ook antwoorden moet zien te vinden op ‘toevallige’ situaties die zich tijdens haar verblijf voordoen. Aan het eindstuk vallen alle puzzelstukjes samen en blijkt het verhaal toch een heel ander einde te kennen dan je als lezer waarschijnlijk verwacht had.

In het boek is er slechts een handvol personages die echt belangrijk is voor dit verhaal. De belangrijkste is uiteraard Tess Clement. Omdat je het verhaal grotendeels vanuit haar optiek beleeft is het niet lastig je met haar te vereenzelvigen. Van de overige personages kom je steeds een beetje meer te weten. Knap gedaan is dat je als lezer toch gaat twijfelen of datgene dat je te weten komt, wel de werkelijkheid is. Of doen deze personages zich anders voor dan ze in werkelijkheid zijn. Dat is aan jou als lezer uit te vinden natuurlijk. De schrijfstijl en daarmee het leesplezier van Niewierra is erg prettig. Het kan haast niet anders of er zullen nog meer thrillers van haar hand volgen.

Minpunt van dit verhaal vond ik dat het soms wel erg voor de hand lag. In het boek zit namelijk een aantal situaties die wel erg voorspelbaar zijn of iets té toevallig. Dat is een punt waar aan gewerkt kan worden. Geef de fantasie van de lezer soms iets meer ruimte om het verhaal zelf aan te vullen. Desondanks blijft het een spannend verhaal met een onverwacht einde.

Voor een eerste thriller is Niewierra met Vrij uitzicht goed geslaagd. Een volgende thriller die van haar hand zal verschijn zal ik met plezier ook gaan lezen. De aandachtspunten kosten haar wel 1 ster helaas. Dus al met al 4 sterren voor dit debuut.

Goed