Tag Archives: A.W. Bruna

De hondenmoorden – Jens Henrik Jensen

30 Sep

De hondenmoorden - Jens Henrik Jensen

Je hebt jaren in het Deense leger gezeten en je hebt voor het heldhaftige werk en de buitengewone prestaties die je verricht hebt de hoogste onderscheidingen gekregen. Alleen wat zijn al die onderscheidingen waard, als de prijs die je er voor moet betalen extreem hoog is. Het PTSS-syndroom* heeft zich, als ‘dank’ voor al je inspanningen, in je hoofd genesteld. Je moet er niet aan denken, maar het is wat er met de hoofdpersoon uit deze trilogie, Niels Oxen, gebeurd is.

Om zijn rust te hervinden leidt Oxen nu een teruggetrokken en sober bestaan in de bossen samen met zijn hond Mr. White (niet te verwarren met dé Mr. White uit de Breaking Bad-serie). Op deze wijze probeert hij de rest van zijn leven zo goed en zo kwaad als het gaat (en soms op een wat onorthodoxe wijze) verder te leven. Deze rust wordt alleen abrupt verstoord als hij ineens verdachte numero uno blijkt te zijn van een aantal moordpartijen. Als een soort van aankondiging, werd eerst de hond van de politicus vermoord waarna hijzelf niet veel later zelf het loodje moest leggen. In korte tijd zijn zo drie belangrijke politieke personen achter elkaar vermoord en de bewijzen tegen Oxen stapelen zich op. Oxen zelf ontkent in alle toonaarden bij deze moordpartijen betrokken te zijn, en dat lijkt ook zo te zijn als hij zijn eigen maatje, Mr. White, op een dag vermoord aantreft. Is de moordenaar nu op hem uit? Of laten de gevolgen van het PTSS-syndroom hem dingen doen waar hij zelf geen weet van heeft? Hij krijgt van de Deense veiligheidsdienst één kans om ze van zijn onschuld te overtuigen. Hij krijgt hierbij hulp van de assistente van de Deense Geheime Dienst, Margrethe Franck. Samen moeten zij aantonen wie er dan wel achter de moorden zit. Hun zoektocht lijkt onbegonnen werk als blijkt dat er een politiek krachtspel tegen ze gespeeld wordt dat ze steeds te slim af lijkt te zijn. Zal dit duo de schaakstukken uiteindelijk zo neer kunnen zetten dat de dader zich gewonnen geeft?

De manier waarop Jensen dit verhaal geschreven heeft, is op sommige momenten angstaanjagend goed. Hij weet het soms zo gruwelijke verhaal zo beeldend te schrijven, dat menig lezer met een ietwat zwakke maag waarschijnlijk even vol afschuw zijn hoofd weggedraaid heeft. Het is altijd lastig om een krachtig eerste deel neer te zetten dat een onderdeel vormt van een trilogie maar ook op zichzelf gelezen moet kunnen worden. Het mag niet alleen een inleiding van de andere twee delen zijn, maar het moet ook weer niet alles direct weggeven. Jensen is er uiteindelijk goed in geslaagd de spanning langzaam op te bouwen en dit eerste deel tot een mooi afgerond verhaal te maken. Er blijft ook nog genoeg over om je als lezer te doen uitkijken naar de volgende delen. Het naar verhouding toch redelijk lange beginstuk zal door menig lezer toch wel als een smetje op het verhaal gezien worden. Het zorgde ervoor dat de spanningsboog pas op een laat moment begon te stijgen na op een nulpunt begonnen te zijn. Daarentegen staat weer dat ook hier weer blijkt dat na het zuur het zoet komt. Als je namelijk eenmaal door het beginstuk heen bent, stijgt de spanningsboog in rap tempo en is het genieten tot het einde. Knap is hoe Jensen je lang in het ongewisse laat en je haast druppelsgewijs extra informatie geeft.

De twee personen die in dit verhaal echt van belang zijn, zijn de ex-soldaat Oxen en de agente Franck In eerste instantie lijkt dit geen gelukkig koppel te zijn, maar ze zijn tot elkaar veroordeeld en gaande het verhaal komen hun beider kwaliteiten om de dader op te sporen steeds beter bij elkaar. Doordat Franck de achtergronden van Oxen nagaat, krijg je als lezer op een originele manier meer te weten van beide hoofdrolspelers. Genoeg voor dit verhaal en er blijft voldoende onbekend over ze dat in de volgende delen bloot gegeven kan worden.

De hondenmoorden, het eerste deel in de Oxen-trilogie, is er uiteindelijk echt een die je uit doet kijken naar het volgende deel. Jensen heeft het rauwe op een mooie manier met het humoristische gecombineerd. Het te lange beginstuk kost dit boek wel een ster helaas. vandaar uiteindelijk vier sterren voor ‘De hondenmoorden’.

Goed

Bekijk hier de trailer van dit boek: https://youtu.be/J12dsjk7GyU

  • PTSS staat voor Posttraumatische Stressstoornis.

Het vijfde evangelie – Ian Caldwell

28 Mei

Het vijfde evangelie - Ian Caldwell

Wat een feestelijke dag zou moeten zijn, kan haast niet rotter verlopen voor de Grieks-katholieke priester Alex Andreou. Na lange tijd zal hij zijn broer Simon weer zien. Ze zijn samen opgegroeid in het appartementencomplex aan de Palazzo del Belvedere in Vaticaanstad waar Alex nu nog steeds woont samen met zijn vijfjarige zoon Peter. Net als Alex is ook Simon priester geworden, maar in tegenstelling tot zijn broer Oosters-katholiek en hij woont tegenwoordig in Turkije. Speciaal vanwege een expositie, waarbij hun gezamenlijke vriend Ugo Nogara als curator op zal treden, komt hij naar Rome. Als hij echter telefonisch contact opneemt blijkt er uit zijn stem direct dat er iets goed mis is. Hij is inmiddels in Rome aangekomen maar met angst in zijn stem vraag hij Alex hem zo snel mogelijk op te komen halen. Zonder er verder naar de vragen haast Alex zich naar de plek die zijn broer doorgegeven heeft, de tuin van Castel Gandolfo. Als hij daar aankomt treft hij daar niet alleen zijn broer aan, maar een eindje verder ligt in de modder en bedekt onder de greca* van zijn broer, ook het levenloze lichaam van Ugo. Het gapende gat in zijn hoofd maakt als snel duidelijk dat hij door een pistoolschot om het leven gekomen is. Ondanks dat Simon op het verkeerde moment op de verkeerde plek is, gelooft Alex heilig in de onschuld van zijn broer.

De carabinieri was gelukkig snel ter plaatse en neemt het moordonderzoek van daar verder over. Als de broers uiteindelijk bij het appartement van Alex aankomen, blijkt ook hier iets goed mis te zijn. Iemand heeft bij hem ingebroken en het stikt er inmiddels van de politieauto’s. Zijn zoon en de huishoudster, Zuster Helena, die op dat moment thuis waren, zijn gelukkig ongedeerd gebleven, maar de schrik zit er goed in. Wat is hier aan de hand? Is de moordenaar van Ugo na Castel Gandolfo nu naar het huis van Alex gekomen? Moet hij nu ook vrezen voor zijn leven?

Als de carabinieri voor beide zaken geen directe dader kan vinden, en Simon verdachte nummero uno lijkt te zijn, zit er voor Alex niets anders op dan te achterhalen waar hun vriend Ugo precies mee bezig was. Wat wilde Ugo zo graag ten toon stellen, dat hij daarvoor de meest controversiële personen uitgenodigd had om erbij te zijn? Ze zullen alle gedachtegangen van hun vriend na moeten gaan. Alex en zijn broer stuiten al snel op twee aanknopingspunten, de Heilige Lijkwade van Turijn en het Diatessaron*. Welke geheimen ontdekken ze en welke feiten houden deze relikwieën (tot nu toe) voor ze verborgen? Zullen ze hierin het antwoord vinden op hun vragen of zal het verhaal toch een andere wending nemen?

Caldwell weet op een prachtige manier te ‘spelen’ met de vier evangeliën. Uit alles blijkt ook dat hij weet waarover hij het heeft. Toch is er een duidelijk verloop in het verhaal te bespeuren. Waar het begin spannend is en je als lezer op het puntje van je stoel houdt, zakt de spanningsboog daarna ineens flink in. Het niveau tot waar het verhaal daalt is voor een thriller even wennen. Genoeg reden om het boek dan maar weg te leggen? Absoluut niet, want in de tweede helft lijkt Caldwell ineens de smaak goed te pakken hebben gekregen. Het verhaal wordt spannend, het leest heerlijk weg en hoe dichter je naar de finale toekomt hoe mysterieuzer het wordt. Tot op een paar pagina’s voor het einde houdt Caldwell je in het ongewisse over de afloop van het verhaal. Heeft Simon Ugo nou wel of niet het eeuwige zwijgen opgelegd? De lijntjes die Caldwell in het begin van het verhaal heeft uitgezet, komen aan het einde op een verbijsterende manier samen en zorgen voor een prachtige finale.

Het verhaal zelf kent eigenlijk meerdere lagen. Waar het aan de ene kant spannend is, wordt er ook geregeld een beroep gedaan op je emotie. De sterke familiaire band die Alex, Simon, Peter maar ook de ex-vrouw van Alex, Mona met elkaar hebben, leidt geregeld tot ontroerend situaties. Alleen de vraag blijft, hoe sterk is deze band? Kan deze het winnen van het geloof in God? Het blijft sowieso voor Alex een haast onmogelijke keuze. Toch zal hij voor een van de twee kiezen en daarmee voor zijn gevoel de andere laten vallen. Dit gaat hem zeker niet makkelijk af, en of hij de juiste keuze zal maken blijft de vraag. De vraag ‘Wat zou ik zelf gedaan hebben?’ blijft door je hoofd spoken.

Zeker uit het tweede deel van dit boek blijkt dat Ian Caldwell een geweldig schrijver kan zijn. De manier waarop hij de spanning opbouwt en weet vast te houden bij de lezer is prachtig. Ook de schrijfstijl die hij hanteert is geregeld van een meesterlijke klasse. Hij weet feit en fictie op een dusdanige manier tot je te brengen, dat je uiteindelijk eigenlijk niet meer weet waar de feiten stoppen en de fictie begint. Het is te hopen dat hij dit in zijn volgende boeken vast kan houden.

‘Het vijfde evangelie’ is een ‘whodunit’ zoals er nog niet veel zijn. De vraag wie het gedaan heeft en waarom wordt op een schitterende manier gecombineerd met vele Bijbelse wetenswaardigheden. Als je houdt van thrillers met een klein beetje spanning, een hoog puzzel gehalte, en vele wetenswaardigheden, dan zul je waarschijnlijk van dit boek genieten. Let wel op dat dit zeker geen boek is voor ‘even tussendoor’. Naast dat als je het boek in kleine stapjes leest je de draad wellicht snel kwijt zult raken, merk je zeker als je over de helft bent dat er eigenlijk geen weg terug meer is. Je kunt het boek dan niet meer wegleggen, want je moet en zal weten hoe het afloopt.

Helaas verliest het boek toch een ster, omdat er voor een thriller iets te weinig spanning in zit. Ook zakt het verhaal in het eerste deel van het middenstuk iets te ver in. Dit wordt later echter ruimschoots goedgemaakt overigens. Al met al is ‘Het vijfde evangelie’ een boek dat zeker het lezen waard is, vandaar vier blinkende sterren.

Goed

 

A.W. Bruna Uitgevers bedankt dat ik dit boek voor jullie mocht lezen.

 

* een soort overjas/cape die door priesters gedragen wordt

** een samenvoeging van de verslagen van Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes

 

VIP Room – Jens Lapidus

12 Dec

Viproom - Jens Lapidus

Na acht jaar in de cel gezeten te hebben, komt Najdan (ook bekend onder zijn schuilnaam ‘Teddy’) weer op vrije voeten. Hij heeft zichzelf voorgenomen om de stap richting het criminele circuit nooit meer te maken en een maatschappelijk correct leven te gaan leiden. Helaas lijkt dit voornemen makkelijker gezegd dan gedaan. Hij heeft geen inkomsten en is dringend op zoek naar een betaalde baan, maar wie zit er nou te wachten op een ex-gedetineerde? Uiteindelijk wordt hij benaderd door advocate Emilie Jansson het gerenommeerde advocatenkantoor Leijon. Ze heeft van haar baas Magnus opdracht gekregen hem te vragen hen te helpen. Een klant van het advocatenkantoor genaamd Philip, een hoogopgeleid en gefortuneerd zakenman, is gekidnapt en moet gezocht worden. Op dringend verzoek van de familie van Philip mag de politie onder geen beding ingeschakeld worden.

Teddy zwicht en duikt samen met Emilie Jansson op de zaak. Wat ze echter tijdens hun onderzoek te weten komen over Philip liegt er niet om. De man die eerst een smetteloos blazoen had, blijkt zich in werkelijkheid bezig te houden met louche praktijken. En niet de minste… Zal het het tweetal lukken Philip op tijd uit de handen van zijn ontvoerders te bevrijden?

Met ‘VIP Room’ heeft Jens Lapidus een thriller geschreven die in de basis een onrustbarend maatschappelijk probleem raakt. De uitwerking ervan is echter heel erg matig. Zijn boodschap wordt namelijk ondergesneeuwd door een groot aantal aspecten. In de eerste plaats wordt er tijdens het verhaal erg veel verteld dat niets met het verhaal zelf te maken heeft. Hierdoor is het lastig om de focus op het daadwerkelijke verhaal te houden. Zeker als Lapidus tijdens de hoofdstukken ook nog eens onverwacht en onaangekondigd heen en weer springt uit wiens oogpunt een situatie bekeken wordt, wordt dit nog eens extra lastig gemaakt. Er ontstaat een warrig verhaal, waar wellicht nog overheen te komen zou zijn als dat het enige punt van kritiek is. Helaas heeft de auteur er ook nog eens een groot aantal karakters (met lastig te onderscheiden namen) in VIP Room verwerkt, die ook behoorlijk lastig te doorgronden zijn. Dit laatste kan uiteraard precies de bedoeling zijn van Lapidus, omdat hij nog kruit wil overhouden voor de volgende delen van deze serie. Als dat echter het geval is, kan je als lezer beter wachten tot het volgende deel uit deze serie uitkomt zodat je deze direct er achteraan kunt lezen. Voor dit deel was het iets té veel los zand.

Wat ook opvalt is dat Lapidus heel veel gebruik maakt, aanzienlijk meer dan andere auteurs, van het noemen van merknamen. Op sommige momenten lijkt het ook of er in het boek zelfs bepaalde commerciële teksten zijn verwerkt. Zoals bijvoorbeeld: “Teddy had naast de koffiezetapparaat gestaan waar Linda zo trots op was. ‘Een Nespresso,’ had ze gezegd. ‘Het is alsof je bij een koffieclub zit. En die koffie zelf blijft altijd vers in die kleine capsules’. Het zal niet zo bedoeld zijn door Lapidus, maar als je er op gaat letten heeft hij wel de schijn tegen.

Zitter er aan dit verhaal dan geen goed punten? Uiteraard wel. Uit alles blijkt bijvoorbeeld dat Lapidus goed thuis is in de wereld van het criminele circuit. Dat is ook niet zo vreemd want hij is jarenlang zelf een zeer succesvol strafrechtadvocaat geweest. Zeer regelmatig zal hij figuren als Teddy hebben moeten bijstaan of juist tegen ze hebben moeten pleiten. Wat ook opvalt is  dat Lapidus vanaf ongeveer p. 350 (ongeveer 100 pagina’s voor het einde) de smaakt ineens te pakken lijkt te krijgen. De zinnen gaan lekkerder lopen, het verhaal wordt ineens lekker spannend en de hoofdstukken zijn een stuk beter ingedeeld dan daarvoor. Ook heeft Lapidus steeds een aantal mooie open eindjes aan zijn hoofdstukken gemaakt waardoor het verhaal ineens er om vraagt verder gelezen te worden. Had hij hier maar eerder mee begonnen…

Al met al is dit een boek waar je heel erg van zult genieten of er juist een apathie tegen zult hebben. Er lijkt geen tussenweg te bestaan. Ik val helaas in de tweede categorie. Het rommelige verhaal, het matige plot, het gebrek aan spanning en de overgrote hoeveelheid aan karakters kosten hem wat mij betreft de nodige sterren. Vandaar uiteindelijk slechts 2 sterren voor ‘VIP Room’ van Jens Lapidus.

 Matig

 

De moord op mijn vader – Carina Bergfeldt

22 Mei

De moord op mijn vader - Carina Bergfeldt

Wat doe je als iemand je leven dusdanig zuur heeft gemaakt dat het voor jou als het ware tot een hel geworden is? In deze psychologische thriller komt de hoofdpersoon ‘Linja’ voor dit vreselijke dilemma te staan. Ze heeft een vreselijke jeugd gehad en is maar op een ding uit… de moord op haar vader. Hij heeft een vreselijk kort lontje en haar jeugd is hierdoor een hel geworden. Heel soms noemde hij haar bij haar koosnaampje ‘Linja’,  maar in de meeste gevallen waren zijn ogen zwart van woede en prentte hij haar in dat ze niks voorstelt en dat niemand het ooit met haar uit zal houden. Ze is inmiddels volwassen en tracht deze minderwaardige gedachten van zich af te zetten, maar door het grote aantal uiterlijke gelijkenissen dat ze heeft met haar vader walgt ze van zichzelf. Ze wil maar één ding, haar vader dood hebben. Ze laat in haar voorbereiding niets aan het toeval over, en gaat elke stap die ze zal gaan zetten nauwkeurig na. Haar ‘muffinboek’ waarin ze haar aantekeningen schrijft, wordt een soort handboek voor haar.

De tweede verhaallijn in dit boek, is die van de vierendertige jarige Elisabeth Hjort. Ze is al langere tijd geleden als vermist opgegeven. Ieder spoor ontbreekt nog en gedacht wordt aan een familiaire ruzie met ernstige gevolgen. Als een jogger op een gegeven moment haar levenloze voeten boven het ijs uit ziet steken stijgt dit onderzoek in prioriteit voor de politie. Dit geldt ook voor twee journalistes die zich vol overgave op dit moordonderzoek storten. Is hier werkelijk sprake van een familiaire ruzie of is er iets anders aan de hand? En in hoeverre hebben de moord die Linja aan het plannen is en dit dodelijk ongeval met elkaar te maken?

‘De moord op mijn vader’ is een haast ongekend debuut van Carina Bergfeldt. Het is een thriller die erg makkelijk wegleest en je volledig in het verhaal houdt. Aan de ene kant komt dat doordat Bergfeldt een hele prettige manier van schrijven heeft, maar aan de andere kant heeft dit ook te maken met de originele insteek van dit verhaal. Ze gaat te werk zoals menig kijker waarschijnlijk ook te werk zou gaan. Series als CSI en Dexter worden geanalyseerd en dode varkens worden gebruikt om na te gaan wat er gebeurt als je een mens in stukken hakt. Een spannend doch zeer uitgekiend verhaal glijdt tijdens het lezen onder je ogen vandaan. Heerlijk! Deze thriller is niet van wereldklasse, maar absoluut beter dan gemiddeld. Hierdoor zit het verhaal rond de vier sterren, maar raakt het af en toe de kwaliteit die een vijf sterren boek in zich heeft.

Het ogenschijnlijke gemak waarmee deze thriller is geschreven zegt veel. Het kan bijna niet anders of we gaan in de toekomst nog veel van Carina Bergfeldt horen. Ik kijk er in ieder geval erg naar uit. Vier dikke sterren voor ‘De moord op mijn vader’.

Goed

Ik ben Pelgrim – Terry Hayes

21 Feb

Wauw… Wat een geweldig verhaal! Eigenlijk valt er niet veel meer over dit verhaal te vertellen zonder het te kort te doen. Uitgeverij A.W. Bruna heeft hoog ingezet door op de cover te vermelden: ‘de enige thriller die je dit jaar móét lezen‘, maar er is geen woord van gelogen. ‘Ik ben Pelgrim’ moet je echt lezen. Je zal er absoluut geen spijt van krijgen. Helaas gebeurt het té vaak dat de lezer met dergelijke uitspraken op de cover lekker gemaakt wordt, maar het slechts een verkooppraatje blijkt te zijn. Deze keer dus niet. De cover ziet er vrij simpel uit en ook de titel zelf is redelijk eenvoudig. Maar dat is misschien wel het knappe, het gaat uiteindelijk om het verhaal. Laat je overigens vooral niet afschrikken door het grote aantal pagina’s van dit boek, want je vliegt er doorheen.

Op het eerste gezicht zou je kunnen denken dat de hoofdpersoon een (voet)tocht naar een heilige plaats zal maken, maar niets is minder waar. ‘Ik ben Pelgrim’ is een uiterst nauwkeurig opgezet verhaal waarin een geheim agent met een vreselijke tegenstrijdigheid geconfronteerd wordt. Het door hem geschreven boek over forensisch onderzoek wordt aangetroffen bij het stoffelijk overschot van een gruwelijk verminkte vrouw. Wie zit er achter deze gruwelijke daad, wat is zijn/haar motief en is de moordenaar de politie dit keer te slim af door letterlijk ‘volgens het boekje’ te werk te gaan? De grote zoektocht via soms minuscuul kleine aanwijzingen begint. Maak je borst maar vast nat.

Vervlochten in het verhaal maak je kennis met iemand die zich wil wreken voor de publieke onthoofding van zijn vader en heeft daarvoor in het geheim een uiterst giftig pokkenvirus gekweekt. Een die, als hij eenmaal aanslaat, niet tegengehouden zal kunnen worden door welk medicijn dan ook. De ‘perfecte moord’ lijkt aanstaande. Een tikkende tijdbom is in gang gezet. Opzet van het verhaal is uiteraard een uitbraak van deze pandemie te voorkomen. Maar wie is deze zieke geest en waar bevindt deze zich? En misschien wel zo onmogelijk is het antwoord op de vraag waar ter wereld bevindt zich het virus en hoe kan het onderschept worden? Een haast onmogelijke klus zou je zeggen. Het woord ‘haast’ is hier echter zeker op zijn plaats, want de hoofdpersoon slaagt er net wel of net niet in zijn opdracht te voltooien. En wat hebben de moord op de vrouw en de creatie van het giftige vaccin met elkaar te maken? Terry Hayes laat je tot het einde in spanning. 

In het boek spelen verschillende verhaallijnen, die bij afloop allemaal prachtig mooi uitgewerkt zijn. Overal is aan gedacht. Het knappe van dit boek is dat het een hoge dosis spanning bevat, maar daarnaast ook veel elementen van humor in zich heeft. De personages zijn erg goed uitgewerkt en de plot is uitstekend. Heel even, maar ook echt maar heel even gaat het verhaal zelfs de avonturen van 007 te boven. Net op het moment dat je denkt dat het té ver gaat, corrigeert de auteur zich en pakt het zeer geloofwaardige verhaal weer prima op. De schrijfstijl is zeer prettig en hetzelfde geldt voor het leesplezier. De hoofdstukken zijn overzichtelijk en zeker niet té dik. Knap is dat Terry Hayes aan het einde van zijn hoofdstukken geregeld een zin weet te zetten, waardoor je haast gedwongen wordt door te lezen. Je wilt gewoon weten hoe het zit, want steeds als je denkt het door te hebben… De honger van de lezer om te weten hoe het afloopt en hoe het allemaal in elkaar zit wordt meerdere malen geprikkeld.

Het zal een kwestie van tijd zijn totdat dit fantastische verhaal op het witte doek te zien zal zijn. Liefhebbers van de films en boeken van o.a. Robert Ludlum (Jason Bourne) en Ian Fleming (James Bond) zullen hun vingers aflikken. Ik ben Pelgrim is een fantastische thriller waar waarschijnlijk iedere liefhebber van dit genre van zal genieten. Het is de dikke 5 sterren in ieder geval meer dan waard!

Wat dood is – Belinda Bauer

20 Feb

Wat dood is - Belinda Bauer

Aan de buitenkant is er niets te zien aan Patrick. Als je niet beter zo weten, zou je denken dat het een gewoon kind is. In zijn hersenen heeft zich echter het syndroom van Asperger genesteld, wat er onder andere voor zorgt dat hij zich nagenoeg niet in de emotie van anderen kan verplaatsen, zelf geen emoties heeft en ook alleen maar ‘volgens het boekje’ te werk gaat. Zo goed en zo kwaad als het gaat leren zijn ouders met hem om te gaan, maar alles veranderd als zijn vader op een dag dat hij de jonge Patrick van school komt halen doodgereden wordt. De dader vlucht en de auto wordt nooit meer gevonden. De moeder van Patrick is verscheurd van verdriet en het litteken dat zich in haar genesteld heeft lijkt niet meer te helen. De jaren gaan voorbij en Patrick ontwikkelt zich als een echte theoreticus en meldt zich op de universiteit aan voor de studie Anatomie. Hij wil van alles het ‘hoe en waarom’ weten, dus een autopsie op kadavers waarbij vastgesteld moet worden waaraan ze overleden zijn is voor hem een schot in de roos. Echter…kan hij zich neerleggen bij het feit dat wat hij zal vinden niet aansluit met wat er beweerd wordt? En wie gelooft hem? En in hoeverre zal zijn onbewustheid van wat maatschappelijk wel en niet geoorloofd is hem positief of negatief beïnvloeden?

Het verhaal kent verschillende verhaallijnen die ontzetten knap naar elkaar toewerken en met elkaar verweven zijn. Aan de ene kant maak je als lezer kennis met Patrick. Een uiterst leergierige en zeker niet domme student maar die op sociaal vlak niet een van de sterkste is. Je volgt hem tijdens zijn leven en tijdens zijn studie als toekomstig patholoog, waarin hij tijdens een autopsie op een wel zeer eigenaardige doodsoorzaak stuit. Een die niet in het officiële rapport staat. Zal hij in staat zijn zijn bevindingen te bewijzen? Aan de andere kant leer je een van de patiënten kennen. Die verhaallijn speelt zich af vanuit het oogpunt van die patiënt. Hij is zo goed als in coma. Hij kan niet praten en haast niet bewegen maar zijn ogen en zijn hersenen werken goed. Dit weten die artsen echter niet. Op een dag gebeurt er wel iets erg lugubers op zijn kamer met de patiënt die naast hem ligt. Zijn hersenen willen alarm slaan, maar hij is hiertoe niet in staat. Hij vreest voor zijn eigen leven. Zal hij op tijd de alarm bel kunnen doen rinkelen? Erg knap hoe Belinda Bauer deze twee lijnen met elkaar in verbinding heeft gebracht en uiteindelijk doet leiden naar een zeer onverwachte ontknoping. Op een gegevens moment lijkt het verhaal zijn grote finale gehad te hebben, maar dan word je als lezer nog getrakteerd op een onverwacht toetje. Maar of het ook leidt tot een happy end…

Met ‘Wat dood is’ weet Belinda Bauer weer helemaal in het brein van de lezer door te dringen. Het is erg apart hoe ze je het leven laat bekijken door de ogen van iemand die lijdt aan het syndroom van Asperger. Dat is in het begin even wennen, omdat dit voor velen geen bekende en vertrouwde manier is om tegen de wereld aan te kijken. Langzaam maar zeker verplaats je je toch in de hoofdpersoon en zorgt dit ervoor dat je de wereld bijna letterlijk met andere ogen gaat bekijken. Al met al een heerlijke psychologische speur thriller. Het onderscheidt zich door de andere kijk op zaken heel erg van andere thrillers in dit genre. Al met al is de schrijfstijl van Bauer erg prettig en zit het verhaal prima in elkaar. Ze trakteert je uiteindelijk nog op een extraatje op het moment dat je denkt dat het verhaal rond is. Knap werk.

Dodenweg - Olga Hoekstra

Nachtmerries – Sharon Bolton

5 Feb

Eén zelfmoord op een college is vervelend, twee wordt al iets verdachter maar wat als het er aanzienlijk meer in korte tijd worden? Dat kan haast geen toeval zijn. In dit bloedstollende verhaal is het de jonge en gedreven politieagente Lacey Flint die op deze zaak wordt gezet. Ze zal niet rusten tot ze er achter is wat er precies aan de hand is. Na de zeer lugubere ‘zelfmoorden’ geanalyseerd te hebben, lijkt ze al snel op een vreselijk ritueel te stuiten, maar kan er nog niet echt de vinger achter leggen. Als de puzzelstukjes langzaam op hun plaats terecht komen, komt ze voor een veel beangstigender feit te staan…zij is de volgende!

Het verhaal is dicht op de huid geschreven waardoor je je als lezer erg betrokken voelt bij het verhaal. Langzaam maar zeker onthult Sharon Bolton wat er precies aan de hand is en wat er toe geleid heeft dat de jeugdige slachtoffers zich van het leven hebben beroofd. Is het echt hun eigen keuze geweest of zijn ze min of meer de dood in gejaagd? Allebei is mogelijk, en wellicht gaat het verhaal aan het einde een kant op die je liever niet zou zien, maar je wilt weten hoe het afloopt.

De schrijfstijl van de auteur is prettig, al zijn de zinnen soms wat lang en mist er hier en daar een komma om het verhaal fijner leesbaar te maken. Het verhaal op zich is prima in elkaar gezet. De verschillende fases lopen goed in elkaar over en de hoofdpersonen zijn ver genoeg uitgewerkt om het verhaal spannend te houden. Sharon Bolton heeft ervoor gezorgd dat ze van het begin af aan in je hoofd kruipt, zich daar nestelt en er vreselijke dingen laat afspelen. Het zou zonde zijn om hier nu te veel over uit te wijden, want juist deze stukken maken het verhaal zo intens en huiveringwekkend. De spanningsboog ligt in ieder geval hoog en blijft gedurende het hele boek ook op dat niveau liggen. Het boek is de vier sterren absoluut waard!

Maar zelden is een titel en een cover zo goed gekozen als bij deze thriller. Tijdens het lezen lopen de rillingen soms over je hele lichaam. Lamgeslagen is hier wellicht beter op zijn plaats. Het advies voor tijdens het lezen van deze thriller is in ieder geval: ‘Trust Nobody’.

Bekijk hier de trailer die bij dit boek hoort:

Spoor – Deon Meyer

10 Dec

Je moet zo leven dat elke dag zijn sporen nalaat‘, dat is eigenlijk waar het in dit hele verhaal om draait. Het gaat echter niet alleen om het nalaten van sporen, maar ook om het zoeken naar sporen die anderen hebben achtergelaten. Meyer verweeft in Spoor drie ogenschijnlijk op zichzelf staande verhalen tot één zinderende climax.

Het draadje dat door de spoorzoekers gevolgd moet worden is in dit verhaal echter flinterdun waardoor de speurtocht bij voorbaat gedoemd lijkt te zijn te mislukken. Via drie invalshoeken wordt het spoor echter steeds duidelijker. Opmerkelijk is dat de verschillende invalshoeken en de personen die in dat betreffende deel een cruciale rol spelen in eerste instantie weinig met elkaar te maken lijken te hebben. Zoals zo vaak blijkt, is echter niets minder waar…

De eerste spoorzoeker is Milla Strachan. Ze lijkt een ‘gewone huisvrouw’ te zijn, maar heeft zeker meer in haar mars. Tijdens haar eerste opdracht voor een uiterst geheime overheidsdienst, wordt ze direct op een onderzoek gezet naar staatsgevaarlijke terroristen en criminele bendes. Al snel lijkt ze op een ‘goudmijn’ te stuiten: de illegale smokkel van diamanten. Maar heeft ze echt beet of is dit slechts een doodlopend spoor? De tweede persoon die een belangrijke rol speelt in het geheel is Lemmer. Hij is nog steeds met Emma le Roux en hun relatie neemt steeds vaster vormen aan. Ze weet echter nog niets van zijn criminele verleden. Hij twijfelt of hij het haar moet vertellen en als hij het haar al wil vertellen, wanneer dan? Tot overmaat van ramp raakt hij ook nog betrokken bij het transport van twee met uitsterven bedreigde dieren. Gaat hier slechts om een transport of is hier meer aan de hand? Het antwoord laat zich raden… De derde persoon is Mat Joubert. Hij heeft lange tijd gewerkt als hoofdinspecteur en gaat nu voor zichzelf werken als privédetective. Met zijn opgedane kennis weet hij de opgedane aanwijzingen dusdanig te combineren dat ze leiden tot een vreselijke ontknoping.

Of Spoor een goed boek is, is lange tijd onduidelijk gebleven. Een oordeel is bij dit boek namelijk pas bij afloop te geven. Tijdens het lezen van Spoor kan het namelijk erg verwarrend zijn te merken dat de verhaallijnen niets met elkaar te maken lijken te hebben. Dit kan de motivatie om het boek uit te lezen bij sommigen wellicht negatief beïnvloeden. Bedenk echter dat het hele boek zeer ingenieus in elkaar zit. Dit blijkt zeer zeker uit het laatste deel van het verhaal. De spanningsopbouw is door deze aparte verhaallijn ook heel anders dan je wellicht in andere thrillers gewend bent.  De eerder genoemde spanningsboog heeft eigenlijk voor de eerste drie verhaallijnen een zeer vlak verloop. Het zijn allen meer beschrijvende delen waar nog niet echt heel veel spanning inzit. Wie echter graag een spannend boek leest, wordt met Spoor toch zeker niet teleurgesteld. Het verhaal raakt namelijk tegen het einde in een soort stroomversnelling. De spanning loopt (zeer) sterk op en het wegleggen van Spoor wordt steeds lastiger tot haast onmogelijk. Je wilt weten hoe het afloopt. Waar heeft het lange spoor uit eindelijk naartoe geleid? Het boek is het uitlezen zeker waard. De plot zit uiterst vernuft in elkaar. Ook de hoofdpersonen zijn haast tot in perfectie uitgewerkt. Wellicht is het soms lastig om de verschillende, echt Afrikaanse, namen uit elkaar te houden, maar dat moet je op de koop toe nemen.

Spoor kan zich zeker kwalificeren als een goed boek. Lezers met een lange adem zullen er waarschijnlijk van smullen.

Boek der doden – Glenn Cooper

14 Nov

Boek der doden - Glenn Cooper

Tsja, wat als de datum waarop je komt te overlijden al jarenlang vast blijkt te staan? Met enig scepsis ben ik aan dit boek begonnen. Ik was bang weer in een verhaal uit de middeleeuwen verstrikt te raken waar je je haast niet in kunt verplaatsen. Het tegendeel was gelukkig waar. Ondanks dat het verhaal toch voor een groot gedeelte een lange tijd geleden plaatsvindt, heeft het verhaal me op een zeer positieve wijze verbaasd.

De hoofdpersoon, Will Piper, werkt al jarenlang bij de FBI en is zijn laatste dagen aan het aftellen voordat hij na 20 jaar bij de FBI met vervroegd pensioen mag. Geheel tegen zijn verwachting in krijgt hij toch nog een grote zaak toebedeeld. Zijn taak is om samen met zijn collega Nancy uit te zoeken wie de zogenaamde ‘doemsdag’-killer is en, minstens zo belangrijk, hoe hem te stoppen. Deze killer verstuurt verschillende mensen een blanco kaart met daarop alleen een datum en een afbeelding van een lijkkist. Als de desbetreffende mensen inderdaad op de op de kaart aangegeven datum overlijden gaan alle alarmbellen rinkelen. Een prachtig verhaal ontpopt zich. Zeker als Will Piper de killer bijna te pakken lijkt te hebben en hij plotseling ook een hoofdverdachte wordt is de spanning in het boek om te snijden.

Het verhaal is opgebouwd uit drie verhaallijnen die ieder in een bepaalde op elkaar volgende periode plaatsvinden en ieder hun eigen plot kennen. Het gedeelte waarin de hoofdpersoon actief is speelt in het heden. Voor deze zaak wordt binnen de FBI alles op alles gezet en al snel stuit Will Piper op het bestaan van een bibliotheek met daarin boeken waarin is vastgelegd wanneer men geboren wordt maar ook wanneer men komt te overlijden. Deze data loopt echter maar tot 9 februari 2027. De verdenkingen vliegen alle kanten uit als de moorden gelinkt worden aan wat er heeft plaatsgevonden in Area 51. Vragen die tijdens het lezen voortdurend door je hoofd gaan zijn: Wie is deze koelbloedige killer? Wie heeft de mysterieuze boeken geschreven? En waarom eindigt de informatie in de boeken zo abrupt op 9 februari 2027?

Het verhaal is té goed om er verder nog iets over te verklappen. Dat zou heel erg zonde zonde zijn. Maar ik hoop dat ik je een klein beetje enthousiast heb kunnen maken want het boek is het lezen meer dan waard. Het is alleen helaas geen echte topper, vandaar 4 sterren!

Goed

Rusteloos land – Belinda Bauer

13 Sep

Rusteloos land - Belinda Bauer

Omdat dit boek door Crimezone.nl met maar liefst 5 sterren beoordeeld is, ben ik er erg nieuwsgierig in geraakt. Helaas viel het me achteraf een beetje tegen. Het verhaal is erg origineel, dat moet ik de schrijfster nageven, maar verder vond ik het boek op sommige punten een beetje saai en behoorlijk voorspelbaar. Het enige moment dat ik er echt even voor ging zitten waren de laatste pagina’s waarin het echt spannend wordt.

Het verhaal begint als we een kijkje krijgen in het leven van de 12 jarige Steven. In tegenstelling tot wat de meeste kinderen van die leeftijd doen trekt hij er dagelijks met zijn schep op uit om te graven. Hij is op zoek naar de botten van zijn vermoorde oom Billy. Hij is, naast een aantal andere kinderen, een tijd geleden om het leven gebracht door de kindermoordenaar Arnold Avery, en zijn lijk moet ergens in de buurt van Steven’s huis begraven zijn. Het lijk is echter nooit gevonden. Omdat hij na vele dagen gegraven te hebben niks kan vinden, trekt hij de stoute schoenen aan en besluit Arnold Avery een brief te schrijven met het verzoek hem te helpen. Arnold Avery, die in de gevangenis zit en geen idee heeft wie hem deze brieven geschreven heeft, besluit te antwoorden. Dan begint het spel pas echt. Zal Steven het lijk met behulp van Arnold Avery’s tips vinden?

In het boek zitten twee verhaallijnen. Aan de ene kant de kleine Steven die zich in de grote mensen wereld begeeft en er alles voor over heeft de botten van zijn oom Billy te vinden. Aan de andere kant de visie vanuit Arnold Avery die vanuit de gevangenis besluit zijn onbekende brievenschrijver een handje te ‘helpen’. Uiteindelijk komen deze twee lijnen aan het einde samen alleen of dat op zo’n leuke manier gebeurt?

Al met al een origineel boek en soms best spannend maar niet meer dan dat. De personalisering van De Cock junior is best grappig en knap beschreven. Je raakt er echter snel aan gewend en dan is het leuke er een beetje vanaf. Vandaar 3 sterren.

Gemiddeld