Tag Archives: Psychologische thriller

Passagier 23 – Sebastian Fitzek

3 Mrt

Passagier 23 - Sebatian Fitzek

Politiepsycholoog Martin Schwarz is een keiharde. Als hij eenmaal iets in zijn hoofd heeft zal hij tot het uiterste gaan om zijn doel direct te bereiken. Zelf als hij daar lichamelijke kastijdingen voor moet ondergaan is hij daar niet vies van. Dit zorgt menigmaal voor rillingen tijdens het lezen bij jou als lezer. Een soort van plaatsvervangende pijn maakt zich van je meester. Maar tegelijkertijd weet je dat dit een typisch gevalletje is van ruwe bolster blanke pit. Schwarz draagt namelijk een loodzware last met zich mee die zijn hele leven beïnvloedt.  Tijdens een vakantie op het cruiseschip ‘Sultan of the Sea’ is hij vijf jaar geleden op een onverklaarbare wijze zijn vrouw en zoontje kwijtgeraakt. Waarschijnlijk zijn ze destijds overboord gesprongen, maar hun lichamen zijn nooit gevonden. Schwarz is met veel vragen en onduidelijkheid achtergebleven. Alles verandert als hij op een dag een telefoontje krijgt van de mysterieuze dame genaamd Gerlinde Dobkowitz. Met haar hese stem adviseert ze Schwarz zo spoedig mogelijk aan boord te komen van het schip waarvan hij zichzelf gezworen had er nooit meer een voet aan boord te zetten. Zal zij enige duidelijkheid kunnen scheppen. Een ding dat zeker is, is dat dit het begin is van een groot doolhof aan emoties, spanningen en onverwachte momenten. Maar heeft Schwarz er uiteindelijk goed aan gedaan op het advies van Dobkowitz op te volgen?

Sebastian Fitzek is een meester als het gaat om het schrijven van psychologische thrillers. Dat bewees hij eigenlijk direct met het schrijven van zijn eerste thriller ‘De Therapie’. Een boek dat je hersenen alle kanten op laat springen behalve de juiste. Pas helemaal op het einde vallen de stukjes op hun plaats en wel op een wijze die heel logisch maar toch haast niet te voorzien was. Waar hij in dit eerste deel grotendeels vanuit een hoofdpersoon geschreven heeft, komen er in Passagier 23 meerdere verhaallijnen en zo ook meerdere karakters bij elkaar. Dit maakt Passagier 23 een stuk levendiger, maar ook direct aanzienlijk complexer dan De Therapie. Dit wordt mede veroorzaakt doordat elk karakter op zijn eigen manier weer zijn of haar problemen met zich meedraagt.

Als je houdt van psychologische thrillers dan zijn De Therapie en Passagier 23 absoluut aan te raden. Tussen deze twee boeken in heeft Fitzek nog meer nagelbijtende en hersenbrekende thrillers geschreven, maar ondanks dat deze ook erg goed waren overstijgt hij met deze twee titels veruit het ‘normale’ niveau. De zinnen glijden werkelijk onder je ogen vandaan. Prachtig hoe Fitzek je meeneemt op het schip en in de hoofden van de hoofdpersonen van deze thriller. De plot zit zeer stevig in elkaar. Direct bij aanvang van het verhaal wordt duidelijk in welke vreselijke situatie Schwarz verkeert en met welke dilemma’s hij om moet gaan. In het middenstuk speur je met Schwarz mee en kom je terecht in een labyrint dat je vooraf niet had kunnen voorspellen. Het slotstuk is voor de doorgewinterde thrillerlezer wellicht een klein beetje voorspelbaar. Desondanks weet Fitzek de verschillende lijntjes die hij tijdens dit boek uitgelegd heeft, en er een flink verwarrende kluwen van heeft weten te maken, weer keurig tot een mooi en helder einde te breien. Zou dit het eerste deel zijn in een serie rondom Martin Schwarz?

Het is duidelijk dat Fitzek zich met Passagier 23 weer op een gigantisch hoog niveau bevindt binnen de psychologische thrillerwereld. Hopelijk kan hij deze manier van schrijven vasthouden, want dat betekent dat ons nog heel veel moois te wachten zal staan. Vandaar 5 sterren voor Passagier 23!

Zeer goed

Advertenties

De kooi – Josh Malerman

19 Jan

De kooi - Josh Malerman

Al jaren lang heb je je huis helemaal afgeplakt zodat je twee kinderen geen glimp van wat er buiten gebeurt op kunnen vangen. Je hebt ze helemaal getraind dat ze alles op hun gehoor kunnen doen. Het verhaal gaat dat als je ook maar een glimp van diegenen die zich buiten bevinden opvangt het je dood zal betekenen. Eerst zien en dan geloven is er dit keer dus niet bij. Dus wat moet je doen? Hoofdpersoon Malorie besluit het zekere voor het onzekere te nemen en haar kinderen zo veel mogelijk thuis te houden en ze alleen volledig geblinddoekt rond het huis te laten bewegen. Maar dan op een dag waagt ze de tocht in het onbekende. . Alleen waar zal hun tocht naartoe leiden en blijft hun blinddoek zo lang zitten zodat de alle drie de vreselijk blik van het onbekende kunnen ontwijken?

De Kooi is een vreselijk angstaanjagend verhaal. Het knappe is dat Josh Malerman dit gevoel ook zeer goed bij de lezer heeft weten te creëren. Je zit soms met kippenvel verder te lezen terwijl je controleert of bij jezelf wel alle gordijnen gesloten zijn bij wijze van spreken. Malerman wekt in het boek de suggestie dat een apart soort wezens de wereld heeft bevolkt en de mensheid langzaam maar zeker uitroeit. Een blik van deze monsters betekent namelijk je einde, maar of dit nou werkelijk zo is of dat alleen deze angst bestaat bij de bevolking wordt niet helemaal duidelijk. Maar wat zou jij doen?

Het karakter Malorie is erg goed uitgewerkt. Ze heeft twee kleine kinderen en heeft ze helemaal voorbereid op dé grote tocht die ze uiteindelijk zullen gaan maken. Van kleins af aan heeft ze ze geleerd hun gehoor zo goed mogelijk te ontwikkelen en daarbij hun zicht uit te schakelen. Voordat je aan het boek begint, is je op de cover al duidelijk gemaakt dat het openen van je ogen je dood zal betekenen. Daarom is het des te knapper van Malerman dat hij eigenlijk direct met zijn spannende avontuur begint en je als lezer tot aan de laatste pagina’s in het ongewisse laat over hoe dit spannende verhaal zich zal gaan ontwikkelen en minstens zo belangrijk hoe het zal aflopen. Zullen de drie de gevaarlijke toch overleven?

De Kooi is de debuutthriller van Josh Malerman en dat is knap. Het boek is geschreven alsof hij dit al jaren doet. Zijn schrijfstijl is prettig en leest erg makkelijk weg. Dit komt de spanning in het boek zeker ten goede. De combinatie zorgt ervoor dat je werkelijk in het boek gezogen wordt. Malerman heeft het ook levensecht neergezet waardoor het niet vreemd zou zijn als het voor je gevoel op dit moment zich buiten zou afspelen.

Het verhaal kent een zeer goed plot. Het begin- en het slotstuk zijn ten opzichte van het middenstuk erg kort, maar dat is zeker niet storend. Integendeel! Het is erg goed dat je direct midden in het verhaal zit en je constant met je hersenen laat spelen door Malerman. De spanning zakt bij het eindstuk wel een stuk in, wat er voor zorgt dat het overweldigende gevoel dat je tijdens het lezen hebt behoorlijk afneemt. Het boek kent eigenlijk twee verhaallijnen die op een magistrale manier op het einde samenkomen. De eerste verhaallijn vertelt het moment waarop de monsters langzaam hun intrede doen en hoe de wereld haast een onmogelijke plek wordt om op te wonen. Een aantal ‘gelukkigen’ weet elkaar te vinden om zo steun en troost aan elkaar te hebben. Tussen hen bevinden zich echter twee zwangere dames. Zullen zij hun kinderen nog een mooie toekomst kunnen bieden? De tweede verhaallijn speelt zich iets verder in de tijd af waarin diegenen die nog op aarde zijn echt op zichzelf aangewezen zijn. Malorie en haar kinderen zijn daar drie van.

De cover van het boek is zeer sterk. Het zwart, dat meestal staat voor iets onheilspellends, heeft duidelijk de overhand. Ook de titel is met opvallende grote letters duidelijk zichtbaar. In het boek spelen de vogels een belangrijke (waarschuwende) rol en komen mooi terug op de cover. Dat ze in een doodsvlucht lijken te zijn, maakt het allemaal nog iets spannender.

Al met al een goed thrillerdebuut van Josh Malerman. De Kooi schommelt gedurende het boek tussen de 4 en de 5 sterren en dat komt vooral omdat er een hoge mate van ‘suspence’ in het verhaal zit. Lange tijd lijkt het op 5 sterren uit te komen, maar helaas is de uiteindelijke finale een beetje teleurstellend en verliest hij daar 1 ster. Vandaar vier blinkende sterren voor ‘De Kooi’

 Goed

De onderkant van sneeuw – Ilse Ruijters

14 Nov

 De onderkant van sneeuw - Ilse Ruijters

Het is een gewone dag net als alle andere. Buiten sneeuwt het en je rijdt in je auto terug naar huis als ineens je mobiele telefoon afgaat. Op de display zie je dat het je zus is. Vandaag zou ze te horen krijgen of de IVF-behandeling aangeslagen was, dus je wilt hem niet laten lopen. Terwijl je hem al rijdend aanneemt zoek je ondertussen met een half oog in het handschoenenkastje naar je headset. Eén moment van onoplettendheid en de ergste nachtmerrie die een mens kan overkomen wordt werkelijkheid. Een harde knal en….je hebt een kind doodgereden. Dat is wat Irene, de hoofdpersoon uit deze thriller overkomt. Zal en kan ze haar leven ooit nog op de rails krijgen?

Het lijkt misschien zo makkelijk voor een buitenstaander, maar vergeten is al haast onmogelijk laat staan het gewone leven weer oppakken. Alles doet haar aan dit moment herinneren, en als ze het al mocht ‘vergeten’, dan is er altijd wel iemand die er op een akelige manier voor zorgt dat ze het nooit zal vergeten.

Met ‘De onderkant van sneeuw’ heeft Ilse Ruijters een steengoed debuut afgeleverd. Het is een psychologische thriller waarvan je hoopt dat elke thriller in dit genre deze opbouw heeft. In eerste instantie word je geconfronteerd met de vreselijke gebeurtenis die Irene doormaakt. Het begin is dus al gelijk heftig. Daarna lijkt er in beginsel weinig te gebeuren en leer je de hoofdpersoon en de andere personen in haar nabije omgeving een beetje kennen. Het beginstuk lijkt een beetje saai in beginsel, want er gebeurt weinig en er lijkt ook niks meer te gaan gebeuren. Maar vergis je niet! Pas later merk je dat het eerste stuk nog de periode beschrijft waarin Irene nog in een soort roes leeft en zich nog niet helemaal realiseert wat er gebeurd is allemaal. Maar langzaam, heel langzaam merk je als lezer welke invloed het ongeluk heeft op de hoofdpersoon. Ze raakt psychisch beetje bij beetje helemaal doorgedraaid. Van alle kanten wordt er een aanslag gedaan op haar psyche. Omdat het verhaal verteld wordt vanuit Irene zelf, beleef je het verhaal ook in eerste instantie vanuit haar perspectief. Dus zoals zij de wereld ziet. Echter raakt haar wereld steeds meer verwijderd van de realiteit. Wie en wat kan ze uiteindelijk nog vertrouwen. Begint ze zelf helemaal gek te worden of wordt er een spelletje met haar gespeeld door iemand die kwaad wil?

Heel lang blijft dit onduidelijk. Pas tegen het einde van het verhaal wordt duidelijk hoe de vork in de steel zit. Omdat Ilse Ruijters het presteert om je je als lezer continu af te laten vragen hoe het nu werkelijk zit, blijft dit tot een het einde een thriller waarvan je het slotstuk niet snel ziet aankomen. Het knappe is ook dat ze in staat is geweest een op een gegeven moment heel spannend verhaal terug te brengen naar een kinderlijk level door hoofdstukken te maken die verwijzen naar een kinderversje. Op deze manier word je als lezer helemaal doordrenkt van wat ooit had kunnen zijn als het meisje in leven was gebleven, en wat er nu allemaal gemist wordt.

Het boek is op een erg prettige manier geschreven waardoor het heel makkelijk wegleest. Het enige waar je als lezer rekening mee moet houden is dat de spanning zich langzaam opbouwt en pas rond halverwege het boek echt zichtbaar wordt. Tot die tijd kabbelt het verhaal langzaam voort heb je het idee. Maar niets is minder waar. Dit kom je echter pas later te weten. Kom dus niet in de verleiding het boek halverwege weg te leggen omdat ´het niet spannend genoeg is´. Je komt echt nog aan je trekken.

De cover op zich is al even dubbelzinnig als het hele verhaal zelf. De hoofdpersoon leeft in twee werelden, het echte en die die ze vertroebeld ziet. Het is een plaatje waar je lang over na kunt denken en je gedachten flink over kunt laten gaan. Voor een debuut is dit er echt een van een zeer hoog niveau. Achteraf rest niet anders dan bewondering. Vooral als je houdt van de psychologische thrillers van Sebastian Fitzek zal je van deze thriller genieten. Als je echter houdt van voortdurende actie is dit misschien niet jouw boek.

Al met al is dit een boek dat flink op je gemoederen inwerkt. Het verhaal blijft je ook nog lang bij door de manier waarop het door Ilse Ruijters verteld is. Het is soms lastig om een etiket op een boek te plakken, maar dat dit een psychologische thriller is daar kan geen onduidelijkheid over bestaan. Het is er een pur sang. Het in eerste instantie wat ‘saaie’ begin wordt meer dan goedgemaakt in het tweede deel. Echt een dijk van een thriller die absoluut tussen de vier en vijf sterren waard is. Omdat het hier om een debuut gaat is dit een extra knappe prestatie en krijgt het boek alle sterren. Met verlangen wacht ik op het tweede boek van Ilse Ruijters.

Zeer goed

 

Thriller – Suzanne Hazenberg

18 Jul

Thriller - Suzanne Hazenberg

Met Thriller heeft Suzanne Hazenberg voor Nederlandse begrippen een dijk van een verhaal neergezet. Op de cover prijkt de kwalificatie ‘literaire thriller’, maar een ‘psychologische thriller’ is hier meer op zijn plaats. Een geweldig verhaal dat eigenlijk nog niet eens zo heel erg spannend is, in de zin die je als lezer gewend bent. Er zit een hoge mate van natuurlijke spanning in het boek maar het gaat vooral om de onderhuidse spanning die je als lezer bij de kladden grijpt. De vrouwelijke hoofdpersoon in het boek is van middelbare leeftijd, is gelukkig getrouwd, is moeder van vier puberale kinderen met allemaal hun eigen ‘problemen’ en werkt (overigens net als Suzanne Hazenberg zelf) als scenarioschrijfster voor een bekende Nederlandse soap. Alles loopt voor haar op rolletjes, totdat haar leven van het ene op het andere moment op zijn kop staat. Al snel wordt duidelijk dat haar privé en haar zakelijke leven heel erg door elkaar gaan lopen. Waar ligt de lijn tussen feit en fictie. Hij is flinterdun, zo zal later blijken…

Op een dag worden er twee pubers dood aangetroffen bij hen in de buurt. Daarnaast blijkt de vriendin van haar zoon spoorloos verdwenen. Heeft het een met het ander te maken? De angsten die je als moeder kunt en zeker zult hebben op zo’n moment schieten allemaal door haar hoofd. Ze probeert rustig te blijven en tracht rationeel te blijven denken. Toch gaat ze aan de hand van ervaringen die ze voor haar werk heeft opgedaan, de verschillende scenario’s en de verschillende daders in gedachten af. Maar wie en wat kan je vertrouwen op zo’n moment? Haar wacht een vreselijke speurtocht die haar niet altijd de meest ideale weg op zal sturen. De vraag is überhaupt of ze het bij het rechte eind zal hebben op het einde. Heeft ze er wellicht zelf iets mee te maken?

Thriller is een vlot geschreven psychologische thriller die heel makkelijk weg leest. Aan de ene kant wil je het boek in een keer uitlezen omdat je wilt weten hoe het allemaal in elkaar zit. Aan de andere kant is het ook niet moeilijk het verhaal af en toe even weg te leggen. Suzanne Hazenberg weet heel goed hoe ze met de gedachten van de lezers kan ‘spelen’, dat is in dit boek wel duidelijk geworden. De verschillende hoofdpersonen lijken goed uitgewerkt te zijn, maar niets is wat het lijkt. Het verhaal heeft een goeie opbouw en werkt langzaam toe naar een zeer verrassende climax. Zonder te veel weg te geven kan zeker vermeld worden dat dit boek zeker een aanrader is.

Thriller is een boek dat een zeer ruime voldoende scoort. Het enige aspect dat in iets minder mate aanwezig is, is de nagelbijtende spanning maar op zich was dat ook niet nodig in dit verhaal. Het verhaal nodigt in ieder geval uit om meer van de hand van Suzanne Hazenberg te gaan lezen. Voor Nederlandse begrippen is dit zeker een 5 sterren verhaal, ten opzichte van internationale boeken die op deze blog ook gerecenseerd zijn scoort zij er echter iets onder. Vandaar dat het uiteindelijk 4,4 sterren krijgt (afgerond op 4 sterren).

4 sterren