Tag Archives: Thriller

Gebroken monsters – Lauren Beukes

26 Jul

Gebroken monsters - Lauren Beukes

Rechercheur Gabriella Versado heeft in haar loopbaan al heel wat verschrikkelijke dingen gezien, maar de zaak waar ze nu op gezet wordt is wel een hele speciale. In Detroit wordt namelijk het levenloze lichaam gevonden van de tienjarige Daveyton. Dat het hier niet op een simpele moord op de jongen gaat wordt al snel duidelijk, want het lichaam ziet er in eerste instantie normaal uit. Op de plaats waar normaal het onderlichaam van de jongen zou moeten zitten, is op een zeer nauwkeurige en professionele wijze de onderkant van een hert bevestigd. Welke zieke geest is verantwoordelijk voor deze gruweldaad?

Dit boek zit redelijk ingewikkeld in elkaar en het is daarom aan te raden hem zeker niet in kleine stukjes te lezen. Omdat Lauren Beukes gebruik maakt van redelijk kleine hoofdstukjes is het tussentijds eerder wegleggen misschien wel verleidelijk, maar er bestaat een grote(re) kans dat je dan de rode draad van het verhaal kwijt raakt. Eigenlijk zit je als lezer direct midden in het verhaal als je begint te lezen. Al snel wordt het levenloze ‘nieuw in elkaar gezette’ lichaam van de jongen gevonden. De grote vraag vanaf dat moment is uiteraard wie is hiervoor verantwoordelijk en waarom? Lauren Beukes neemt je grotendeels aan de hand van rechercheur Versado mee om de puzzelstukjes, hoe klein ook soms, bloot te leggen. Het verhaal wordt vanuit meerdere personages verteld, waaronder die Layla. Zij is de puberende dochter van rechercheur Versado. Zij en haar vriendin ‘Cas’ leven het leven zoals je van een puberende meid mag/kan verwachten. Ze gaan naar feestjes, flirten wat met jongens en halen kattenkwaad uit op het internet. De digitale snelweg is er echter wel de oorzaak van dat zij dichter bij de zaak waar haar moeder mee bezig is komt dan ze ooit gewenst had.

De digitale ontwikkelingen lijken sowieso een centrale rol in te nemen in dit boek want ook voor een van de hoofdkarakters Jonno is dit een belangrijk deel van zijn leven. Hij wil niets liever dan van alles opnemen met zijn mobiele telefoon en er zo voor zorgen dat hij als eerste iets belangrijks gefilmd heeft en zo ontdekt wordt. Een droom die velen waarschijnlijk nastreven, maar of het voor Jonno nou uiteindelijk zo’n goed idee was valt ten zeerste te betwijfelen. Hoe belangrijk zullen zijn opnames uiteindelijk blijken te zijn om deze case op te kunnen lossen?

De opbouw van de spanning luistert erg nauw in een verhaal als deze. Lauren Beukes is er erg goed in geslaagd de spanning in het begin redelijk hoog te leggen en deze gedurende het boek heel langzaam toe te laten nemen. Je komt als lezer, net zoals dat in het echt waarschijnlijk gaat, maar mondjesmaat iets te weten, maar net genoeg om het spannend te houden. Het beginstuk waarin het lichaam ontdekt wordt en het tussenstuk waarin eigenlijk gezocht wordt naar een dader en een motief lopen mooi in elkaar over. De grote finale kan het boek maken of kraken, het is maar net waar je van houdt. Als doorgewinterde thrillerfan kan het je tegenvallen door de wellicht (zeer) grote ‘fantasie factor’ die er in zit. Als je echter wel houdt van wat fantasy, kan dit einde je waarschijnlijk bekoren. Het boek is de eerste 80% heerlijk om als thriller te lezen, in het overige deel wordt de realiteit toch flink losgelaten.

Dat Lauren Beukes als een toekomstig schrijftalent gezien wordt, is na het lezen van Gebroken Monsters niet vreemd. Haar manier van schrijven is erg fijn om te lezen. Dat je als lezer door de complexheid van het verhaal door moet lezen is daarom geen opoffering. Lauren Beukes gaat in Gebroken Monsters, voor wat betreft de manieren waarop we tegenwoordig met elkaar communiceren, met haar tijd mee. Niet alleen benadrukt ze dat de interactieve wereld tegenwoordig wel erg klein is geworden, maar ook in haar manier van schrijven zie je de nieuwe vormen van communicatie terug. Zo heeft ze stukken in haar boek verwerkt, op een wijze zoals er met elkaar ge-sms’t of gewhatsappt wordt. In dezelfde taal en met dezelfde tekens. Een zelfde soort weergave als al eerder gezien is in de thriller ‘Drie’ van Sarah Lotz.

Gebroken monsters werd door de VN Thrillergids beoordeeld met 4 sterren en deze beoordeling is misschien wel een terecht oordeel. Je moet je echter wel blijven realiseren dat het om een boek in het genre ‘fantasy’ gaat. Dit in tegenstelling tot wat er op de voorzijde van het boek staat en tot hoe de VN Thrillergids dit boek gekwalificeerd heeft (‘thriller’). Als je dit boek leest als een thriller kan je aan het einde wel eens bedrogen uitkomen en dat is vreselijk zonde. Het is meer een soort ‘psychologische fantasy thriller’. Ojee, is er nu weer een nieuwe genre geboren? Voor de thrillerliefhebbers is het overigens te hopen dat Lauren Beukes het slot van het boek nog eens aanpast naar die van een echte thriller. Dat kan makkelijk zonder afbreuk te doen aan het verhaal. In tegendeel misschien zelfs, het boek kan zich dan waarschijnlijk echt meten met de hele goeie thrillers.

Al met al is dit heerlijk boek voor mensen die houden van thrillers met een vleugje fantasy erdoorheen. De echte thrillerfan zal lange tijd tevredengesteld worden, maar zal waarschijnlijk toch een flinke kater overhouden aan het onrealistische slotstuk. Dat neemt niet weg dat het verhaal op zich goed in elkaar zit, de spanningsboog tergend langzaam stijgend maar goed opgebouwd is en dat de karakters ver genoeg uitgewerkt zijn. Voor een ‘psychologische fantasy thriller’ is dit boek zeker 4 sterren waard, voor een ‘gewone’ thriller echter niet meer dan 3.

Gemiddeld

 

 

 

Het meisje in de trein – Paula Hawkins

1 Jul

Het meisje in de trein - Paula Hawkins

Iedere werkdag is het hetzelfde ritueel. ’s Morgens op tijd je bed uit om de trein te halen die je naar je werk zal brengen, en aan het eind van de dag met dezelfde trein weer terug naar het punt waar je eerder die dag vandaan kwam. Ditzelfde ritueel heeft Rachel. De trein komt vlak langs het huis waar ze lange tijd samen met haar, inmiddels ex-, vriend heeft gewoond. Ze wil elke dag op dezelfde plek in de trein zitten, zodat ze er even naar kan kijken en kan dagdromen naar mooier tijden in haar leven. Tijden voordat haar vriend haar van de een op de andere dag verliet voor een andere vrouw en voordat ze hierdoor in een depressie raakte. Elke dag hetzelfde beeld dat aan haar ogen voorbijtrekt. Tot op een gegeven moment er iets merkwaardigs plaatsvindt. De buurvrouw Jess van een aantal huizen verder kust ’s morgens niet haar man gedag om hem een leuke dag te wensen, maar is een innige omhelzing met iemand anders. Is Rachel hier getuige van een geheime liefdesaffaire?

Helemaal spannend wordt het als deze zelfde vrouw ineens van de aardbodem verdwenen is. Het ergste wordt gevreesd, maar zolang deze vrouw niet gevonden wordt blijft alles mogelijk. Rachel leeft zelf in een schijnwereld, zo blijkt al snel. Ze probeert het werkelijke leven te ontvluchten door veel te drinken. Ze woont inmiddels op een kamer in huis bij een van haar vriendinnen en probeert naar anderen toe de schijn op te houden dat ze een geweldig leven heeft. Niks blijkt echter minder waar. Door haar overmatige drank inname herinnert ze zich dingen levendig die niet echt gebeurd zijn en kan ze zich juist die dingen die wel echt gebeurd zijn niet meer herinneren of heel vaag. Als de bewijzen dat Rachel iets met de verdwijning van de vrouw te maken heeft een steeds hardere vorm aannemen, wordt het Rachel toch wel erg heet onder de voeten. Als ze uiteindelijk naar de politie gaat om haar verhaal te doen, raakt ze verstrikt in haar eigen leugens en wordt ze niet meer serieus genomen. Maar heeft ze nou wel of niet iets met de verdwijning te maken?

Het meisje in de trein leest als een… Nee, dat is te makkelijk hé. Het boek leest erg makkelijk weg. Eigenlijk direct al vanaf het begin zit je direct midden in het verhaal. Zoals een trein betaamt, neemt hij je direct mee op het moment dat je er in zit. Er is eigenlijk sprake van een heel kort beginstukje want de trein dendert in rap tempo voort. Het verhaal wordt verteld door Rachel, de hoofdpersoon. Je beleeft haar dagelijkse tochtjes alsof je er zelf bij aanwezig bent. Zoals vermeld wordt deze dagelijkse sleur als snel verbroken door… Ja waardoor eigenlijk. Zijn het hersenspinsels van Rachel of is er meer aan de hand. Het verhaal laat je als lezer lange tijd in het ongewisse. Je leert de levens van de hoofdpersonen steeds beter kennen en ook hoe ze met elkaar samenhangen. Naast Rachel zijn er nog vier karakters die een belangrijke rol spelen in dit verhaal. Al lezende wordt steeds duidelijker dat ze allemaal een masker lijken te dragen en  niet (echt) zijn wie ze naar de buitenwereld beweren te zijn.

Je zou de opbouw van de spanning kunnen vergelijken met een aflevering van Baantjer waar de hele tijd de gedachte boven je hoofd hangt dat er ieder ogenblik een flinke twist in het verhaal kan komen. Lowietje maakt ineens een opmerking waardoor alle verdenkingen ineens op iemand komen te liggen die vooraf niet verdacht was. Deze vorm van verdachtmaking spreekt mij wel aan en houd je als lezer dicht bij het verhaal betrokken. Paula Hawkins heeft voor bijna alle karakters toch een soort ‘jack-in-the-box’ moment gemaakt, waarin ze allemaal iets op moeten biechten. Aan het einde van het boek zijn alle karakters duidelijk uitgewerkt en is het overgrote deel van de onduidelijkheden die je aan het begin en tijdens het lezen zou kunnen hebben gekregen weggewerkt. Is de relatie tussen de ex-vriend van rachel en zijn nieuwe vriendin wel echt zo rooskleurig als Rachel denkt, is de psycholoog van Rachel wel zo integer als hij beweerd te zijn en wie is toch die vrouw Jess die plotseling verdwenen is? Heel subtiel wordt uit de doeken gedaan wat er zich nu werkelijk allemaal heeft afgespeeld de nacht dat de vrouw verdween en wie ervoor verantwoordelijk is. Heel origineel is het niet, maar de manier van vertellen daarentegen weer wel. Als lezer word je namelijk zelf ook beïnvloed door het vertekende beeld dat Rachel heeft op de wereld als gevolg van de alcohol.

Het meisje in de trein is door de VN Thrillergids verkozen tot dé thriller van het jaar 2015. Dat Paula Hawkins een heel uniek geschreven verhaal heeft neergezet is overduidelijk. Dat we in de toekomst meer van haar zullen gaan horen (of lezen) is ook geen twijfel, alleen of dit nou echt het allerbeste spannende verhaal is van het afgelopen jaar daar valt zeer over te twijfelen? Het is een lekker boek om te lezen, maar onderscheid zich toch niet op een heel positieve manier echt van andere thrillers. Doordat de verwachting vooraf erg hoog was, viel het boek toch een beetje tegen. Het boek schommelt een beetje tussen de drie en de vier sterren als het gaat om spanning en originaliteit. Omdat de schrijfstijl goed is en het hier gaat om een debuut krijgt ze toch het voordeel van de twijfel. Vandaar een matige 4 sterren voor ‘Het meisje in de trein’.

Goed

De vrouw in de spiegel – Kim Moelands

24 Mrt

De vrouw in de spiegel - Kim Moelands

Chantage! Wat moet je doen? Je staat met je rug tegen de muur en je kunt geen kant op. Moet je in gaan op de dreiging of moet je het naast je neerleggen? Alles wat je doet is verkeerd. Dat wordt maar weer eens duidelijk in deze thriller van Kim Moelands. Zuivelbedrijf Latté ontvangt van een anonieme schrijver een dreigbrief waarin tweehonderdduizend euro wordt geëist. De brief wordt in eerste instantie afgedaan als ‘een van de velen’ en belandt ongezien in de prullenbak. Het is de schrijver echter menens. Hij zal er alles aan doen om het bedrijf ten gronde te richten. Als er o.a. spijkers in een pak yoghurt aangetroffen worden, wordt brigadier Tess Westerhout op de zaak gezet. Ze komt Charlie ‘de Rat’ Zwols op het spoor. Hij zit nog een straf uit voor een eerdere afpersingszaak. Charlie lijkt Tess en haar collega Vincent verder te kunnen helpen, maar hij eist voor zijn medewerking een wederdienst van Tess. Om aan antwoorden te komen, zal Tess een levensgevaarlijk spel met hem moeten spelen. Charlie blijkt angstvallig veel over Tess te weten. Het bekende ‘Quid pro quo’ (voor wat hoort wat) spelletje dat we kennen uit de bestseller ‘The silence of the lambs’ kent zijn aanvang. Maar hoe ver wil Tess gaan om haar doel te bereiken? En weet Charlie echt zo veel dat hij Tess echt verder kan helpen? Het leidt in ieder geval na een zeer spannende tocht naar een zeer onverwachte en verrassende finale.

Met ‘De vrouw in de spiegel’ heeft Kim Moelands haar eerdere thrillers veruit overtroffen. Wat een geweldig spannend en origineel verhaal. Een pageturner pur sang kan je wel zeggen. Met haar vorige thriller Verdieping X was ze al een heel eind op de goede weg, maar ze laat nu duidelijk zien stappen in de goede richting te hebben gemaakt. De vrouw in de spiegel is van begin tot eind een spannend en meeslepend verhaal. Oefening baart kunst, zo blijkt maar weer.

Moelands heeft een heel lekker leesbaar ritme in haar verhaal verwerkt. Langzaam leer je de karakters steeds beter kennen en kan je je enigszins in hun gedachtegangen verplaatsen. Dit gebeurt niet té snel en zeker niet te langzaam. Ook de spanningscurve kent een lekker verloop. Het begint redelijk snel spannend te worden. Waar je in het begin wellicht met enig ongeloof leest, word je toch meegesleurd. Door het verrassende einde blijft Moelands je spanning als lezer vasthouden.

Als je het boek zelf in je handen hebt, krijg je gelijk het gevoel dat er wat moois gaat komen. Naast de naam van de auteur en de titel van het boek vallen direct de drie spijkers en de veer op. In eerste instantie kan je er ook een drietand in zien die door de bodem heen is gestoken. Wat is de rol van de spijkers en van deze witte vogelveer? Het duurt gelukkig even voordat je op beide vragen antwoord krijgt in dit boek, maar je zal niet teleurgesteld worden. Als je van de voorzijde nog niet overtuigd geraakt was, dan zal de korte tekst op de achterzijde dit waarschijnlijk wel doen.

Maar waarom dan ‘slechts’ vier sterren? Je zou kunnen zeggen dat Moelands met het contact tussen Tess en Charlie een knipoog heeft willen geven naar Thomas Harris. Toch werd het op een ogenblik een beetje storend in het verhaal. Niet echt origineel en wellicht te lang vastgehouden deze gelijkenis. Moelands heeft veel meer in haar macht, waardoor ze niet hoeft terug te vallen op andere boeken. Dat is het enige smetje op dit boek, want verder is het absoluut een aanrader voor de thrillerliefhebbers.

Al met al is het weer uitkijken naar de volgende thriller van Kim Moelands. Voor ‘De vrouw in de spiegel’ in ieder geval vier glimmende sterren.

Goed

Tunis – René van Rijckevorsel

10 Jan

Tunis - René van Rijckevorsel

Je komt uit een zeer welgestelde familie, je bent erelid bij de plaatselijke golfclub en je rijdt een BMW 325. Niks mis mee zou je zeggen en in principe is dat ook niet zo maar toch is er iets dat er ondanks dit alles knaagt bij de hoofdpersoon in dit boek. Ruim twintig jaar geleden is haar vriend neergeschoten en de zaak is nog steeds niet opgelost. Waarom en door wie werd Jan Willem Bouman vermoord? Dat is de vraag die Fiona Duijnwuyck opgelost wil hebben. En als de politie het niet lukt…

Inderdaad dan moet ze zelf op onderzoek uit. Want waarom komt dit onderzoek niet verder? Zijn alle aanwijzingen opgelost, zitten ze op een dood spoor of is er iets heel anders aan de hand? Haar argwaan stijgt als ze een onverwacht telefoontje krijgt van Abdallah Ben Yaya. Hij is de voormalige premier en oud-minister van Tunesië. Daarnaast wordt hij ervan verdacht minimaal vijftig doden op zijn geweten te hebben en wordt zodoende als oorlogsmisdadiger bestempeld. Wat doet hij in Nederland en waarom benadert hij juist Fiona? Kan hij haar een antwoord geven op de vragen waar ze al langere tijd mee loopt? Als lezer kom je dat in eerste instantie niet te weten, want vlak voordat de twee elkaar kunnen ontmoeten wordt deze ‘martelminister’ neergeschoten. In de hand van het levenloze lichaam van de oud-dictator treft Fiona echter iets aan wat het begin zal zijn van een levensgevaarlijke tocht voor Fiona. Had ze vooraf maar geweten waar ze aan begon…

Het is duidelijk dat Fiona Duinwuyck de belangrijkste persoon is in deze thriller. De vraag waarom haar vriend vermoord is heeft zich vastgebeten in haar hoofd en die vraag moet en zal opgelost worden. Ze is duidelijk niet bang, heeft een goed stel hersenen en is ook niet op haar mondje gevallen zo zal in het boek blijken. De kleine hint die ze aan het begin van het verhaal te pakken krijgt zal haar naar veel plaatsen brengen die ieder voor zich een stukje van de grotere puzzel bloot zullen leggen. Als echter langzaam duidelijk wordt hoe de puzzel er uit gaat zien, moet ook Fiona vrezen voor haar leven. De klopjacht op haar lijkt ineens geopend. Heeft ze met haar zoektocht een doofpot opgetrokken?

Tunis is een zeer goed uitgedokterd en ingenieus in elkaar gezet verhaal. Verschillende verhaallijnen lopen tijdens dit boek door elkaar heen, wat je als lezer bijna verplicht het verhaal in één keer uit te lezen. Als je dit verhaal in kleine stukjes leest, is de kans dat je de grip op het verhaal kwijt raakt groot. Vooral het beginstuk lijkt rommelig in elkaar te zitten, maar blijf doorlezen. Wegleggen zou echt zonde zijn, want op een gegeven ogenblik komen alle onduidelijkheden samen en wordt het een genot om verder te lezen.

De plot van het verhaal zit anders in elkaar dan je wellicht gewend bent bij een thriller. Het beginstuk is eigenlijk kort, want door de moord op Ben Yaya is de spanning direct hoog en zit je midden in het verhaal. Het behoorlijk lange middenstuk neemt je mee in een tocht de verschillende puzzelstukjes te onthullen. Puzzelstukjes die sommigen liever verborgen hadden gezien. Aangezien deze stukjes behoorlijk ver uit elkaar liggen en soms lastig te verkrijgen zijn neemt dit een groot deel van het verhaal in beslag. In de grote finale, die je tijdens het lezen van het middenstuk wel al enigszins aan ziet komen, worden de stukjes in elkaar gepast. Dit zal zorgen voor een aardverschuiving in Nederland. Je hoopt als lezer dat dit verhaal bij fictie blijft, maar als je er even over nadenkt zou het zo maar eens echt gebeurd kunnen zijn. Je zou er bijna paranoïde van worden, als je dat als thrillerlezer niet al een klein beetje bent.

Tunis is de debuutthriller van René van Rijckevorsel en is uitgegeven onder de vlag van TRC (Tomas Ross Crime). Van Rijckevorsel is in het dagelijks leven lid van de hoofdredactie van Elsevier. Dit is ook wel duidelijk te merken in de vocabulaire die hij tijdens het schrijven van dit boek gebruikt heeft. Samen met zijn vrouw heeft Van Rijckevorsel zelf een tijd in Tunis gewoond. Ervaringen en indrukken die hij daar opgedaan heeft, heeft hij mooi in zijn boek verwerkt. Hopelijk heeft Van Rijckevorsel nog op andere plaatsen gewoond die hem inspiratie kunnen geven voor een volgende thriller. Als hij dan het beginstuk wat beter in elkaar zet, wordt ook dat vast een heerlijk boek.

Al met al is Tunis een vreselijk vernuft in elkaar gezette thriller die een angstvallig beeld van de werkelijkheid laat zien. Door het rommelige begin verliest het boek één ster, maar er blijven zeker nog vier sterren over. Ruim voldoende dus voor deze debuutthriller.

 Goed

d3Zusjes – Ina Enssr

31 Dec

d3Zusjes - Ina Enssr

Soms kan iets een stuk minder prettig aflopen dan je vooraf gedacht had, zo blijkt overduidelijk in deze thriller. Paul Bos is een ‘gewone’ man en in zijn vrije tijd doet hij graag aan geocaching. Een spel waarbij je met behulp van een GPS zoekt naar verborgen ‘schatten’ (caches). Op een dag komt hij echter niet meer terug van een van zijn vele zoektochten. Als de tijd verstrijkt slaat de angst zijn vrouw steeds meer om het hart, en als enig teken van leven van Paul langere tijd uit blijft schakelt ze onderzoeksjournaliste Kristie Beekman in. Deze laatste is in eerste instantie nog niet helemaal thuis in de wereld van het geocachen, eentje die vol zit met geheime hints, codes en aanwijzingen, zodat ze hulp vraagt aan twee andere ervaren speurders. Het lijkt zoeken naar een speld in een hooiberg, maar als dan eindelijk het eerste aanknopingspunt gevonden is leidt het pad van kwaad tot erger.

Ze komen in contact met ‘GioMan’, de plaatser van de verschillende caches en degene die zegt ze naar de verblijfplaats van Paul te kunnen leiden. Ze geraken in een web van ingewikkelde puzzels maar ze zijn vastbesloten Paul te vinden en bijten zich stug vast in de ingewikkelde materie. Stapje voor stapje komen ze steeds dichterbij….of lijkt dat alleen maar zo. Want bij het spelletje geocachen is uiteindelijk niets wat het lijkt… Zal Kristie de verblijfplaats van Paul nog op tijd kunnen vinden?

d3Zusjes is een heerlijk boek voor als je een beetje thuis bent in de wereld van het geocachen. Mocht je niet zo op de hoogte zijn, dan is het wellicht een beetje een tegenvaller, omdat er van veel jargon uit het spel gebruikt wordt. Het verhaal is in een vlot tempo geschreven en leest heel erg makkelijk weg. Het spannende gevoel dat je in je maag hebt op het moment dat je met een nieuwe cache begint, speelt ook op tijdens het lezen van het boek. Ina Ensst leidt je via vrij onschuldige puzzels naar steeds lastig caches. Die niet alleen voor Kristie Beekman, maar ook voor jou als lezer om een oplossing schreeuwen. Ook de spanning die je in je lijf hebt als je in een pikkedonker bos naar iets op zoek bent, weet ze erg knap over te brengen. Geregeld zit je als lezer met een verhoogde hartslag en en waan je je in de schoenen van Kristie Beekman.

De overwegend zwarte cover met de hoge bomen geven direct al een spannend gevoel. Je hebt al gelijk het idee dat je met een spannend verhaal te maken hebt. Dit wordt nog eens onderstreept door de zin die er boven aan de cover staat: ‘En dan ga je dood…als je gelukt hebt’. Bereid je maar vast voor, want dat het spannend gaat worden is wel duidelijk. De karakters zijn maar matig uitgewerkt, maar dat is ook niet erg belangrijk voor dit verhaal. Het gaat er met name om hoe de zoektocht met behulp van de verschillende geocaches gemaakt en beleefd wordt. De plot is wat dat betreft erg spannend opgebouwd. Van een onschuldig begin bouwt de spanningsboog zich steeds verder op om uiteindelijk tot een extreme en zeer onverwachte finale te komen. Ina Enssr heeft met d3Zusjes laten zien dat een heel onschuldig spelletje ook op een heel verkeerde manier gebruikt kan worden en een vreselijke afloop kan hebben. Of is ook hier niets wat het lijkt te zijn?

Dit boek is mede gebaseerd op een werkelijke cache in de bossen van Wageningen (‘Het mysterie van de drie zusjes‘). Mocht je na het lezen va dit boek deze cache nog durven te zoeken, houd er dan rekening mee dat er met nadruk door de eigenaars wordt verzocht je niet in het donker in de bossen te begeven.

Al met al is d3Zusjes een lekker boek voor zo even tussendoor. Daar moet dus wel bij vermeld worden dat als je niets of zeer weinig van het spel geocaching af weet het wellicht toch nog een best lastig te begrijpen verhaal blijft. Vandaar 3 dikke sterren.

Gemiddeld

IJskoud – Isa Maron

23 Dec

IJskoud - Isa Maron

Sophie en de 7-jarige Jesse, een jongen waar Sophie op past, zijn gezellig een middagje naar de kinderboerderij. Op een onbewaakt moment is Jesse opeens in één klap spoorloos verdwenen. Alle alarmbellen gaan direct rinkelen en alles wordt in het werk gesteld om Jesse terug te vinden. Mensen worden ondervraagd, video’s worden bekeken, zelfs het nabij gelegen water wordt zo goed en zo kwaad als het gaat uitgeplozen. Helaas, geen enkel spoor van Jesse…. Opvallend is dat ook niemand iets verdachts gezien lijkt te hebben. De radeloosheid slaat toe. Hoe kan Jesse nou zo maar verdwijnen? Onder leiding van Maud Mertens wordt er een grootschalige zoekactie op touw gezet. Er wordt in eerste instantie gehoopt dat hij ‘gewoon’ weggelopen is en zich vanzelf weer zal melden, maar als de tijd verstrijkt lijkt dit steeds minder waarschijnlijk. De tips die er binnenkomen zijn ook zo summier dat de politie haast niet veder kan met haar onderzoek. Het wordt helemaal vervelend als er verspreid over het land steeds meer kinderen ineens vermist raken! Toeval? Dat lijkt haast uitgesloten. Maar wie zit er achter deze misselijkmakende verdwijningen en met welk motief?

Met ‘IJskoud’ heeft Isa Maron het niveau van ‘Galgenveld’ (het eerste deel in de Noordzeemoorden) op zijn minst evenaart. Waar het eerste deel wellicht iets gruwelijker momenten kende, hing in dit verhaal de spanning geregeld als een wurgkoord om je nek. In het verhaal wordt al snel duidelijk waar de kinderen terecht gekomen zijn, maar wat zijn de ontvoerders met ze van plan? Dat blijft tot het laatst aan toe onduidelijk, en als lezer flitsen er allerlei mogelijke scenario’s door je hoofd. Isa Maron heeft de kwaliteit om de spanning, die eigenlijk van het begin al direct hoog is, gedurende het boek tergend langzaam op te laten lopen. Het kat-en-muis spel tussen de politie en  de ontvoerders neemt eindigt in een nagelbijtend spannende finale. Maar wie er uiteindelijk aan het langste eind zal trekken…

De cover van het boek zegt ontzettend veel. De uitgestrektheid van het tot aan de horizon reikende verlaten strand met op de voorgrond alleen een verloren/achtergelaten pop. Het symboliseert de leegte die de hoofdpersonen uit dit boek letterlijk en figuurlijk meegemaakt moeten hebben. Letterlijk voor met name de ouders van o.a. Jesse en voor Sophie die op het desbetreffende moment Jesse onder haar hoede had. Ze zijn wanhopig op zoek zijn naar iemand die van het ene op het andere moment van de aardbodem verdwenen lijkt te zijn zonder ook maar één spoor achtergelaten te hebben. En figuurlijk omdat het rechercheteam dat op deze zaak gezet is lange tijd geen clou heeft waar ze moeten zoeken laat staan naar wie. En ontzettend angstaanjagend idee.

Het maatschappelijke probleem van mensensmokkel dat ‘IJskoud’ blootlegt is beangstigend genoeg. Het is een onderwerp dat niet vaak besproken wordt, maar dat zeker aandacht verdient. Daarom is het absoluut goed dat Isa Maron dat op deze manier gedaan heeft. Het verhaal zelf is met lekker veel vaart geschreven en omdat de hoofdstukken niet té lang zijn kan je dit tempo als lezer heel goed bijhouden. Hoe verder je in het verhaal komt, hoe moeilijker het weg te leggen is. Hoe gaat het aflopen? Zullen ze überhaupt het spoor naar de kinderen kunnen vinden en als dat al lukt zullen ze ze ooit nog levend terugzien? Isa Maron heeft deze angst bij de lezer goed weten op te wekken. Tot de laatste bladzijde aan toe houdt het verhaal je in zijn greep zonder ook maar de geringste intentie ooit nog los te zullen laten.

De karakters in dit boek zijn perfect omschreven. Je komt ze precies goed genoeg te weten voor zoveel het verhaal nodig heeft. Niet té veel en zeker niet té weinig. Naast nieuwe figuren, maak je wederom kennis met Kyra. Zij vormt eigenlijk de rode draad in deze serie.  Ze is nog steeds op zoek is naar haar verdwenen en tot op de dag van vandaag vermiste zus Sarina. Haar verdwijning laat haar niet los en ze moet en zal boven tafel krijgen wat er met haar zus gebeurd is. En dat laatste is maar goed ook, want ook in dit deel doet ze een paar interessante ontdekkingen. Of denkt ze aanwijzingen te zien die er in werkelijkheid niet zijn?

Zoveel lovende kritiek, maar waarom dan toch (net) geen vijf sterren voor ‘IJskoud’? Zonder iets van het verhaal weg te geven, zitten er toch een paar stukjes in die of nét iets meer uitwerking en/of afronding nodig hebben om aan vijf sterren te komen. Deze stukjes halen net even de lekkere vaart uit het verhaal, want een storend effect heeft. Dit is echt zo’n boek dat een stuk beter is om slechts met vier sterren beoordeeld te worden, maar echt nét niet goed genoeg is voor vijf sterren. Dat het een boek is waar je waarschijnlijk geen spijt van zult hebben als je er aan begint, is wel duidelijk. Mocht je ‘Galgenveld’ nog niet gelezen hebben, dan kun je die beter als eerste lezen. Je kunt ‘IJskoud’ wel als losstaand boek lezen, maar om de zoektocht van Kyra van het begin af aan mee te maken, is toch het leukste.

Al met al is deel twee in de Noordzeemoorden-serie ook weer een heerlijke thriller. Goed voor vier hele dikke sterren. Het is wederom uitkijken naar het volgende deel!

Goed

VIP Room – Jens Lapidus

12 Dec

Viproom - Jens Lapidus

Na acht jaar in de cel gezeten te hebben, komt Najdan (ook bekend onder zijn schuilnaam ‘Teddy’) weer op vrije voeten. Hij heeft zichzelf voorgenomen om de stap richting het criminele circuit nooit meer te maken en een maatschappelijk correct leven te gaan leiden. Helaas lijkt dit voornemen makkelijker gezegd dan gedaan. Hij heeft geen inkomsten en is dringend op zoek naar een betaalde baan, maar wie zit er nou te wachten op een ex-gedetineerde? Uiteindelijk wordt hij benaderd door advocate Emilie Jansson het gerenommeerde advocatenkantoor Leijon. Ze heeft van haar baas Magnus opdracht gekregen hem te vragen hen te helpen. Een klant van het advocatenkantoor genaamd Philip, een hoogopgeleid en gefortuneerd zakenman, is gekidnapt en moet gezocht worden. Op dringend verzoek van de familie van Philip mag de politie onder geen beding ingeschakeld worden.

Teddy zwicht en duikt samen met Emilie Jansson op de zaak. Wat ze echter tijdens hun onderzoek te weten komen over Philip liegt er niet om. De man die eerst een smetteloos blazoen had, blijkt zich in werkelijkheid bezig te houden met louche praktijken. En niet de minste… Zal het het tweetal lukken Philip op tijd uit de handen van zijn ontvoerders te bevrijden?

Met ‘VIP Room’ heeft Jens Lapidus een thriller geschreven die in de basis een onrustbarend maatschappelijk probleem raakt. De uitwerking ervan is echter heel erg matig. Zijn boodschap wordt namelijk ondergesneeuwd door een groot aantal aspecten. In de eerste plaats wordt er tijdens het verhaal erg veel verteld dat niets met het verhaal zelf te maken heeft. Hierdoor is het lastig om de focus op het daadwerkelijke verhaal te houden. Zeker als Lapidus tijdens de hoofdstukken ook nog eens onverwacht en onaangekondigd heen en weer springt uit wiens oogpunt een situatie bekeken wordt, wordt dit nog eens extra lastig gemaakt. Er ontstaat een warrig verhaal, waar wellicht nog overheen te komen zou zijn als dat het enige punt van kritiek is. Helaas heeft de auteur er ook nog eens een groot aantal karakters (met lastig te onderscheiden namen) in VIP Room verwerkt, die ook behoorlijk lastig te doorgronden zijn. Dit laatste kan uiteraard precies de bedoeling zijn van Lapidus, omdat hij nog kruit wil overhouden voor de volgende delen van deze serie. Als dat echter het geval is, kan je als lezer beter wachten tot het volgende deel uit deze serie uitkomt zodat je deze direct er achteraan kunt lezen. Voor dit deel was het iets té veel los zand.

Wat ook opvalt is dat Lapidus heel veel gebruik maakt, aanzienlijk meer dan andere auteurs, van het noemen van merknamen. Op sommige momenten lijkt het ook of er in het boek zelfs bepaalde commerciële teksten zijn verwerkt. Zoals bijvoorbeeld: “Teddy had naast de koffiezetapparaat gestaan waar Linda zo trots op was. ‘Een Nespresso,’ had ze gezegd. ‘Het is alsof je bij een koffieclub zit. En die koffie zelf blijft altijd vers in die kleine capsules’. Het zal niet zo bedoeld zijn door Lapidus, maar als je er op gaat letten heeft hij wel de schijn tegen.

Zitter er aan dit verhaal dan geen goed punten? Uiteraard wel. Uit alles blijkt bijvoorbeeld dat Lapidus goed thuis is in de wereld van het criminele circuit. Dat is ook niet zo vreemd want hij is jarenlang zelf een zeer succesvol strafrechtadvocaat geweest. Zeer regelmatig zal hij figuren als Teddy hebben moeten bijstaan of juist tegen ze hebben moeten pleiten. Wat ook opvalt is  dat Lapidus vanaf ongeveer p. 350 (ongeveer 100 pagina’s voor het einde) de smaakt ineens te pakken lijkt te krijgen. De zinnen gaan lekkerder lopen, het verhaal wordt ineens lekker spannend en de hoofdstukken zijn een stuk beter ingedeeld dan daarvoor. Ook heeft Lapidus steeds een aantal mooie open eindjes aan zijn hoofdstukken gemaakt waardoor het verhaal ineens er om vraagt verder gelezen te worden. Had hij hier maar eerder mee begonnen…

Al met al is dit een boek waar je heel erg van zult genieten of er juist een apathie tegen zult hebben. Er lijkt geen tussenweg te bestaan. Ik val helaas in de tweede categorie. Het rommelige verhaal, het matige plot, het gebrek aan spanning en de overgrote hoeveelheid aan karakters kosten hem wat mij betreft de nodige sterren. Vandaar uiteindelijk slechts 2 sterren voor ‘VIP Room’ van Jens Lapidus.

 Matig

 

Het gerecht – Inge Ipenburg

28 Okt

Het gerecht - Inge Ipenburg

Je rijdt ’s avonds naar huis en plotseling hoor je een soort van noodkreten bij jou in de buurt. Wat doe je? Rijd je snel door en steek je je kop in het zand of ga je kijken wat er aan de hand is? Die tweede toch dappere keus maakte in ieder geval de hoofdpersoon in Het Gerecht, maar of ze daar nou wel zo verstandig aan heeft gedaan valt te betwijfelen…

Het Gerecht wordt verteld vanuit het perspectief van een dame die volgens eigen zeggen mislukt is in de showbusiness en nu een gezellig soort van café runt in het hartje van Amsterdam. De sfeer die in dit verhaal opgeroepen wordt bij de lezer past hier ook perfect bij.

Inge Ipenburg heeft met het gerecht een knap debuut neergezet. Aan de ene kant is het een zeer aangrijpend verhaal dat je meerdere keren erg aan het denken zet. Er speelt zich een verhaal af waarin rechtvaardigheid en verstand vaak met elkaar in strijd zijn. Het laat je nadenken over wat je zelf zou doen in bepaalde situaties en wat de gevolgen ervan kunnen zijn. Wat voor je gevoel het beste is, kan namelijk nog wel eens hele vervelende gevolgen hebben zo zal blijken. Toch zit er ook veel humor in dit verhaal. Geregeld wordt er een knipoog gegeven naar bekend Nederland. Naast mr. Bram Moszcowickz worden programma’s als RTL Boulevard op de hak genomen door Ipenburg.

De schrijfstijl van Ipenburg is erg prettig en het verhaal leest als een trein. Tenminste de eerste driekwart. Daarna zakt het verhaal een beetje in en had het eigenlijk moeten eindigen. Helaas wordt er dan weer een soort van doorstart in het verhaal gemaakt, wat het verhaal niet echt ten goede komt. Dat is erg zonde want ze was zo lekker op weg. Aan het schrijven van een goede thriller zitten toch meerdere aspecten. Je moet niet alleen een goed verhaal hebben, maar het ook goed af kunnen sluiten. Aan dat laatste moet Ipenburg nog even werken. Meer betekent namelijk niet altijd beter, dat blijkt maar weer. Desondanks zit de plot goed in elkaar en de hoofdpersonen zijn dusdanig goed beschreven dat je toch een band met ze krijgt. De hoofdpersoon heeft dusdanig veel overeenkomsten met de schrijfster zelf, dat als je een beetje visueel ingesteld bent het niet moeilijk zal zijn Inge Ipenburg zelf voor je te zien met haar karakteristieke dingen.

Al met al best een aardig debuut van Inge Ipenburg. Een thriller die haar hopelijk toch uitnodigt om meer uit haar schrijverstalent te halen. Het Gerecht schommelt vooral in het begin rond de vier sterren maar zakt aan het einde toch onder de drie sterren. Net op tijd rond Ipenburg het verhaal toch af op een toch wel verrassende wijze. Een magere vier sterren voor Het Gerecht!

Goed

 

Koelcel – Linda Samplonius

27 Okt

Koelcel - Linda Samplonius

Na een lange dag hard werken en daarna nog even genieten van een lekkere borrel met een goede vriend van je, sta je nu heerlijk onder de couche. Je voelt de warme straal op je kop neerkomen en je kunt even alles vergeten. Plotseling overvalt een naar gevoel je. Je staat ineens te trillen op je benen en je probeert uit de douche te stappen. De wereld om je heen begint heel snel te draaien en je probeert te grijpen wat je kunt, maar het is al té laat. Je hart heeft het begeven en je stort in je eigen badkamer ter aarde. Dit hele tafereel wordt gadegeslagen door een mysterieuze figuur die buiten door de ramen dit heel schouwspel bekijkt. Maar heeft het een direct met het andere te maken? Is het een dader die wacht tot zijn prooi definitief het loodje heeft gelegd of is er iets anders aan de hand…

Koelcel is een verhaal dat je eigenlijk direct bij je lurven grijpt en meesleept het verhaal in. Het wachten op het moment dat er iets spannends gebeurt duurt namelijk niet erg lang. Erg knap van Samplonius vind ik dat ze de lezer erg lang in het ongewisse laat. Het lijkt erop dat je als lezer wel door hebt wat er aan de hand is, maar helemaal bevestigen kan je het ook weer niet. Gaande het verhaal worden de van toepassing zijn personages steeds meer uit hun schulp gekropen en wordt duidelijk wie welke rol speelt in het verhaal. Erg prettig is de manier van schrijven van Samplonius wat in mijn geval extra prettig is door de echte straattaal die gebruikt wordt. Samplonius maakt de woorden soms niet mooier dan ze zijn en houdt ze bij de realiteit. Wat zou je zelf in bepaalde situaties zeggen, dus waarom daarvan af te wijken?

Het plot is sterk. Het beginstuk is redelijk kort maar in dat kleine stukje wordt je direct met je neus op de feiten gedrukt. In het middenstuk is veel tijd ingeruimd voor de speurtocht van de politie, maar daartussendoor is de ‘worsteling’ die fotografe Sara Beekveld met zichzelf heeft, duidelijk blootgelegd. Ze lijkt een kroongetuige maar iets weerhoudt haar ervan om met haar verhaal naar de politie te gaan. Maar wat is die reden? En zou het project een andere wending hebben gekregen als ze wel naar de politie zou zijn gegaan?

Verschillende verhaallijnen die samen een zoektocht naar een mogelijke dader soms versnellen en soms juist vertragen. Knap werk van Samplonius. De cover is, zonder te veel van het verhaal te verklappen, erg sterk en binnenzijde van de kaft (De Crime Compagnie karakteriserende doodshoofdjes) geven wel iets extra’s. De overwegende licht roze kleur maakt het boek niet echt vrouwelijk, maar in beginsel sta je toch te denken wat de connectie is tussen het medicijn op de voorkant en de titel van het boek ‘Koelcel’. Het verhaal maakt dit meer dan duidelijk. Een mooie frase uit het boek die hierover een klein tipje van de sluier oplicht is: ‘Je leeft je leven als mens, als individu, maar uiteindelijk eindig je als een anoniem nummer in een koelcel.’

Koelcel is een lekker onderhoudend boek. Niet té spannend en niet té complexe personages. Gewoon een lekker boek. Vandaar 4 sterren.

Goed

Kortsluiting – Jeroen van Inkel

26 Okt

Kortsluiting - Jeroen van Inkel

Je bent een gevierd radio-dj, verdient bakken met geld en je klust wat bij als misdaadjournalist. Zo zou je de hoofdpersoon in deze debuutthriller van Jeroen van Inkel in het kort kunnen omschrijven. Vrank van Houten wil eigenlijk niets lieverd dan in de voetsporen treden van Peter R. de Vries of John van den Heuvel maar dan moeten de sterren net goed staan. En wat wil het toeval, Van Houten krijgt een prachtige tip over een oude cold case zaak. Hij ziet zijn kans schoon en stort zich er vol overgave op. Maar of hij dit nou wel had moeten doen blijft aan de lezer te beoordelen, want dat hij er niet zonder kleerscheuren vanaf zal komen is duidelijk. Wordt dit de doorbraak van Van Houten als dé nieuwe journalist?

Kortsluiting is een gewaagde debuutthriller van Jeroen van Inkel. ‘Inkel-de-kinkel’ zoals velen hem zullen kennen is vooral bekend binnen de radio-business en het is dan ook niet verrassend dat Vrank van Houten, de hoofdpersoon in Kortsluiting, zelf ook radio-dj is. Van Inkel heeft in dit boek veel gebruik gemaakt van een populaire schrijftaal die binnen de radiowereld waarschijnlijk heel erg gewoon is maar binnen de thriller wereld (nog) niet. Het lijkt er een beetje op dat Van Inkel een kloof heeft proberen te slechten tussen de wat oudere thrillerlezers en het wat jeugdiger publiek. Of zijn stijl jou zal bevallen is moeilijk te zeggen en zal door jou zelf uitgevonden moeten worden, maar of dit de nieuwe stijl van schrijven zal worden wordt niet verwacht.

Het verhaal zelf zit niet echt heel erg sterk in elkaar. Duidelijk is dat Van Inkel zijn weg nog moet vinden, want hij schiet zeer geregeld ver uit de bocht. Zo ver dat er eigenlijk geen redden meer aan lijkt. Op sommige momenten lijkt hij toch zijn grip te hervinden maar al snel daarna ontspoort hij weer. En misschien moet Van Inkel dat ook niet kwalijk genomen worden. Hij is waarschijnlijk meer iemand die gewend is aan de hectische wereld waar hij zich in bevindt, maar voor een neutrale lezer is het te veel van het goede en wordt de grip op het verhaal al snel verloren. Dit komt ook mede door het populaire taalgebruik dat Van Inkel in dit boek gebruikt. Niet alleen komt dat het leesplezier niet ten goede, maar het zorgt er ook voor dat je je aandacht snel verliest. De personages zijn redelijk uitgewerkt maar ook verder niet echt diepgaand besproken.

Al met al een beetje een rommelig verhaal dat het waarschijnlijk goed zal doen om mee te nemen op zomervakantie. Lekker voor aan het strand of op het terras van het zwembad. De doorgewinterde thrillerlezer zal alleen waarschijnlijk voor iets anders kiezen dan voor dit debuut van Van Inkel. Vandaar slechts 2 sterren voor deze Kortsluiting.

Matig