Tag Archives: Uitgeverij A.W. Bruna

Het meisje in de trein – Paula Hawkins

1 Jul

Het meisje in de trein - Paula Hawkins

Iedere werkdag is het hetzelfde ritueel. ’s Morgens op tijd je bed uit om de trein te halen die je naar je werk zal brengen, en aan het eind van de dag met dezelfde trein weer terug naar het punt waar je eerder die dag vandaan kwam. Ditzelfde ritueel heeft Rachel. De trein komt vlak langs het huis waar ze lange tijd samen met haar, inmiddels ex-, vriend heeft gewoond. Ze wil elke dag op dezelfde plek in de trein zitten, zodat ze er even naar kan kijken en kan dagdromen naar mooier tijden in haar leven. Tijden voordat haar vriend haar van de een op de andere dag verliet voor een andere vrouw en voordat ze hierdoor in een depressie raakte. Elke dag hetzelfde beeld dat aan haar ogen voorbijtrekt. Tot op een gegeven moment er iets merkwaardigs plaatsvindt. De buurvrouw Jess van een aantal huizen verder kust ’s morgens niet haar man gedag om hem een leuke dag te wensen, maar is een innige omhelzing met iemand anders. Is Rachel hier getuige van een geheime liefdesaffaire?

Helemaal spannend wordt het als deze zelfde vrouw ineens van de aardbodem verdwenen is. Het ergste wordt gevreesd, maar zolang deze vrouw niet gevonden wordt blijft alles mogelijk. Rachel leeft zelf in een schijnwereld, zo blijkt al snel. Ze probeert het werkelijke leven te ontvluchten door veel te drinken. Ze woont inmiddels op een kamer in huis bij een van haar vriendinnen en probeert naar anderen toe de schijn op te houden dat ze een geweldig leven heeft. Niks blijkt echter minder waar. Door haar overmatige drank inname herinnert ze zich dingen levendig die niet echt gebeurd zijn en kan ze zich juist die dingen die wel echt gebeurd zijn niet meer herinneren of heel vaag. Als de bewijzen dat Rachel iets met de verdwijning van de vrouw te maken heeft een steeds hardere vorm aannemen, wordt het Rachel toch wel erg heet onder de voeten. Als ze uiteindelijk naar de politie gaat om haar verhaal te doen, raakt ze verstrikt in haar eigen leugens en wordt ze niet meer serieus genomen. Maar heeft ze nou wel of niet iets met de verdwijning te maken?

Het meisje in de trein leest als een… Nee, dat is te makkelijk hé. Het boek leest erg makkelijk weg. Eigenlijk direct al vanaf het begin zit je direct midden in het verhaal. Zoals een trein betaamt, neemt hij je direct mee op het moment dat je er in zit. Er is eigenlijk sprake van een heel kort beginstukje want de trein dendert in rap tempo voort. Het verhaal wordt verteld door Rachel, de hoofdpersoon. Je beleeft haar dagelijkse tochtjes alsof je er zelf bij aanwezig bent. Zoals vermeld wordt deze dagelijkse sleur als snel verbroken door… Ja waardoor eigenlijk. Zijn het hersenspinsels van Rachel of is er meer aan de hand. Het verhaal laat je als lezer lange tijd in het ongewisse. Je leert de levens van de hoofdpersonen steeds beter kennen en ook hoe ze met elkaar samenhangen. Naast Rachel zijn er nog vier karakters die een belangrijke rol spelen in dit verhaal. Al lezende wordt steeds duidelijker dat ze allemaal een masker lijken te dragen en  niet (echt) zijn wie ze naar de buitenwereld beweren te zijn.

Je zou de opbouw van de spanning kunnen vergelijken met een aflevering van Baantjer waar de hele tijd de gedachte boven je hoofd hangt dat er ieder ogenblik een flinke twist in het verhaal kan komen. Lowietje maakt ineens een opmerking waardoor alle verdenkingen ineens op iemand komen te liggen die vooraf niet verdacht was. Deze vorm van verdachtmaking spreekt mij wel aan en houd je als lezer dicht bij het verhaal betrokken. Paula Hawkins heeft voor bijna alle karakters toch een soort ‘jack-in-the-box’ moment gemaakt, waarin ze allemaal iets op moeten biechten. Aan het einde van het boek zijn alle karakters duidelijk uitgewerkt en is het overgrote deel van de onduidelijkheden die je aan het begin en tijdens het lezen zou kunnen hebben gekregen weggewerkt. Is de relatie tussen de ex-vriend van rachel en zijn nieuwe vriendin wel echt zo rooskleurig als Rachel denkt, is de psycholoog van Rachel wel zo integer als hij beweerd te zijn en wie is toch die vrouw Jess die plotseling verdwenen is? Heel subtiel wordt uit de doeken gedaan wat er zich nu werkelijk allemaal heeft afgespeeld de nacht dat de vrouw verdween en wie ervoor verantwoordelijk is. Heel origineel is het niet, maar de manier van vertellen daarentegen weer wel. Als lezer word je namelijk zelf ook beïnvloed door het vertekende beeld dat Rachel heeft op de wereld als gevolg van de alcohol.

Het meisje in de trein is door de VN Thrillergids verkozen tot dé thriller van het jaar 2015. Dat Paula Hawkins een heel uniek geschreven verhaal heeft neergezet is overduidelijk. Dat we in de toekomst meer van haar zullen gaan horen (of lezen) is ook geen twijfel, alleen of dit nou echt het allerbeste spannende verhaal is van het afgelopen jaar daar valt zeer over te twijfelen? Het is een lekker boek om te lezen, maar onderscheid zich toch niet op een heel positieve manier echt van andere thrillers. Doordat de verwachting vooraf erg hoog was, viel het boek toch een beetje tegen. Het boek schommelt een beetje tussen de drie en de vier sterren als het gaat om spanning en originaliteit. Omdat de schrijfstijl goed is en het hier gaat om een debuut krijgt ze toch het voordeel van de twijfel. Vandaar een matige 4 sterren voor ‘Het meisje in de trein’.

Goed

De vrouw in de spiegel – Kim Moelands

24 Mrt

De vrouw in de spiegel - Kim Moelands

Chantage! Wat moet je doen? Je staat met je rug tegen de muur en je kunt geen kant op. Moet je in gaan op de dreiging of moet je het naast je neerleggen? Alles wat je doet is verkeerd. Dat wordt maar weer eens duidelijk in deze thriller van Kim Moelands. Zuivelbedrijf Latté ontvangt van een anonieme schrijver een dreigbrief waarin tweehonderdduizend euro wordt geëist. De brief wordt in eerste instantie afgedaan als ‘een van de velen’ en belandt ongezien in de prullenbak. Het is de schrijver echter menens. Hij zal er alles aan doen om het bedrijf ten gronde te richten. Als er o.a. spijkers in een pak yoghurt aangetroffen worden, wordt brigadier Tess Westerhout op de zaak gezet. Ze komt Charlie ‘de Rat’ Zwols op het spoor. Hij zit nog een straf uit voor een eerdere afpersingszaak. Charlie lijkt Tess en haar collega Vincent verder te kunnen helpen, maar hij eist voor zijn medewerking een wederdienst van Tess. Om aan antwoorden te komen, zal Tess een levensgevaarlijk spel met hem moeten spelen. Charlie blijkt angstvallig veel over Tess te weten. Het bekende ‘Quid pro quo’ (voor wat hoort wat) spelletje dat we kennen uit de bestseller ‘The silence of the lambs’ kent zijn aanvang. Maar hoe ver wil Tess gaan om haar doel te bereiken? En weet Charlie echt zo veel dat hij Tess echt verder kan helpen? Het leidt in ieder geval na een zeer spannende tocht naar een zeer onverwachte en verrassende finale.

Met ‘De vrouw in de spiegel’ heeft Kim Moelands haar eerdere thrillers veruit overtroffen. Wat een geweldig spannend en origineel verhaal. Een pageturner pur sang kan je wel zeggen. Met haar vorige thriller Verdieping X was ze al een heel eind op de goede weg, maar ze laat nu duidelijk zien stappen in de goede richting te hebben gemaakt. De vrouw in de spiegel is van begin tot eind een spannend en meeslepend verhaal. Oefening baart kunst, zo blijkt maar weer.

Moelands heeft een heel lekker leesbaar ritme in haar verhaal verwerkt. Langzaam leer je de karakters steeds beter kennen en kan je je enigszins in hun gedachtegangen verplaatsen. Dit gebeurt niet té snel en zeker niet te langzaam. Ook de spanningscurve kent een lekker verloop. Het begint redelijk snel spannend te worden. Waar je in het begin wellicht met enig ongeloof leest, word je toch meegesleurd. Door het verrassende einde blijft Moelands je spanning als lezer vasthouden.

Als je het boek zelf in je handen hebt, krijg je gelijk het gevoel dat er wat moois gaat komen. Naast de naam van de auteur en de titel van het boek vallen direct de drie spijkers en de veer op. In eerste instantie kan je er ook een drietand in zien die door de bodem heen is gestoken. Wat is de rol van de spijkers en van deze witte vogelveer? Het duurt gelukkig even voordat je op beide vragen antwoord krijgt in dit boek, maar je zal niet teleurgesteld worden. Als je van de voorzijde nog niet overtuigd geraakt was, dan zal de korte tekst op de achterzijde dit waarschijnlijk wel doen.

Maar waarom dan ‘slechts’ vier sterren? Je zou kunnen zeggen dat Moelands met het contact tussen Tess en Charlie een knipoog heeft willen geven naar Thomas Harris. Toch werd het op een ogenblik een beetje storend in het verhaal. Niet echt origineel en wellicht te lang vastgehouden deze gelijkenis. Moelands heeft veel meer in haar macht, waardoor ze niet hoeft terug te vallen op andere boeken. Dat is het enige smetje op dit boek, want verder is het absoluut een aanrader voor de thrillerliefhebbers.

Al met al is het weer uitkijken naar de volgende thriller van Kim Moelands. Voor ‘De vrouw in de spiegel’ in ieder geval vier glimmende sterren.

Goed

De kooi – Josh Malerman

19 Jan

De kooi - Josh Malerman

Al jaren lang heb je je huis helemaal afgeplakt zodat je twee kinderen geen glimp van wat er buiten gebeurt op kunnen vangen. Je hebt ze helemaal getraind dat ze alles op hun gehoor kunnen doen. Het verhaal gaat dat als je ook maar een glimp van diegenen die zich buiten bevinden opvangt het je dood zal betekenen. Eerst zien en dan geloven is er dit keer dus niet bij. Dus wat moet je doen? Hoofdpersoon Malorie besluit het zekere voor het onzekere te nemen en haar kinderen zo veel mogelijk thuis te houden en ze alleen volledig geblinddoekt rond het huis te laten bewegen. Maar dan op een dag waagt ze de tocht in het onbekende. . Alleen waar zal hun tocht naartoe leiden en blijft hun blinddoek zo lang zitten zodat de alle drie de vreselijk blik van het onbekende kunnen ontwijken?

De Kooi is een vreselijk angstaanjagend verhaal. Het knappe is dat Josh Malerman dit gevoel ook zeer goed bij de lezer heeft weten te creëren. Je zit soms met kippenvel verder te lezen terwijl je controleert of bij jezelf wel alle gordijnen gesloten zijn bij wijze van spreken. Malerman wekt in het boek de suggestie dat een apart soort wezens de wereld heeft bevolkt en de mensheid langzaam maar zeker uitroeit. Een blik van deze monsters betekent namelijk je einde, maar of dit nou werkelijk zo is of dat alleen deze angst bestaat bij de bevolking wordt niet helemaal duidelijk. Maar wat zou jij doen?

Het karakter Malorie is erg goed uitgewerkt. Ze heeft twee kleine kinderen en heeft ze helemaal voorbereid op dé grote tocht die ze uiteindelijk zullen gaan maken. Van kleins af aan heeft ze ze geleerd hun gehoor zo goed mogelijk te ontwikkelen en daarbij hun zicht uit te schakelen. Voordat je aan het boek begint, is je op de cover al duidelijk gemaakt dat het openen van je ogen je dood zal betekenen. Daarom is het des te knapper van Malerman dat hij eigenlijk direct met zijn spannende avontuur begint en je als lezer tot aan de laatste pagina’s in het ongewisse laat over hoe dit spannende verhaal zich zal gaan ontwikkelen en minstens zo belangrijk hoe het zal aflopen. Zullen de drie de gevaarlijke toch overleven?

De Kooi is de debuutthriller van Josh Malerman en dat is knap. Het boek is geschreven alsof hij dit al jaren doet. Zijn schrijfstijl is prettig en leest erg makkelijk weg. Dit komt de spanning in het boek zeker ten goede. De combinatie zorgt ervoor dat je werkelijk in het boek gezogen wordt. Malerman heeft het ook levensecht neergezet waardoor het niet vreemd zou zijn als het voor je gevoel op dit moment zich buiten zou afspelen.

Het verhaal kent een zeer goed plot. Het begin- en het slotstuk zijn ten opzichte van het middenstuk erg kort, maar dat is zeker niet storend. Integendeel! Het is erg goed dat je direct midden in het verhaal zit en je constant met je hersenen laat spelen door Malerman. De spanning zakt bij het eindstuk wel een stuk in, wat er voor zorgt dat het overweldigende gevoel dat je tijdens het lezen hebt behoorlijk afneemt. Het boek kent eigenlijk twee verhaallijnen die op een magistrale manier op het einde samenkomen. De eerste verhaallijn vertelt het moment waarop de monsters langzaam hun intrede doen en hoe de wereld haast een onmogelijke plek wordt om op te wonen. Een aantal ‘gelukkigen’ weet elkaar te vinden om zo steun en troost aan elkaar te hebben. Tussen hen bevinden zich echter twee zwangere dames. Zullen zij hun kinderen nog een mooie toekomst kunnen bieden? De tweede verhaallijn speelt zich iets verder in de tijd af waarin diegenen die nog op aarde zijn echt op zichzelf aangewezen zijn. Malorie en haar kinderen zijn daar drie van.

De cover van het boek is zeer sterk. Het zwart, dat meestal staat voor iets onheilspellends, heeft duidelijk de overhand. Ook de titel is met opvallende grote letters duidelijk zichtbaar. In het boek spelen de vogels een belangrijke (waarschuwende) rol en komen mooi terug op de cover. Dat ze in een doodsvlucht lijken te zijn, maakt het allemaal nog iets spannender.

Al met al een goed thrillerdebuut van Josh Malerman. De Kooi schommelt gedurende het boek tussen de 4 en de 5 sterren en dat komt vooral omdat er een hoge mate van ‘suspence’ in het verhaal zit. Lange tijd lijkt het op 5 sterren uit te komen, maar helaas is de uiteindelijke finale een beetje teleurstellend en verliest hij daar 1 ster. Vandaar vier blinkende sterren voor ‘De Kooi’

 Goed

Ademhalen – Lucy Clarke

16 Sep

Ademhalen - Lucy Clarke

Als je alles op de rit lijkt te hebben en er geen vuiltje aan de lucht is, verandert je leven van het ene op het andere moment drastisch. Dat is wat de hoofdpersoon in Ademhalen overkomt. Terwijl Eva nog half ligt te slapen, staat haar man Jackson vroeg op om te gaan vissen. Door de spleetjes van haar ogen ziet ze hem in zijn vissers outfit en zijn muts op heel zachtjes de kamer verlaten. Dit is echter het laatste wat ze van hem te zien zal krijgen.

Het bericht dat er iemand vermist wordt op de plaats waar Jackson altijd vist zorgt voor paniek. Als ze op de plaats delict van omstanders hoort dat het gaat om een man wiens omschrijvingen precies voldoen aan Jackson lijkt het noodlot onafwendbaar. Zeker als er na uren zoeken niets anders wordt gevonden dan de must die Jackson ophad, lijkt het doek definitief te vallen. Jackson is opgeslokt door de woeste zee en heeft zijn strijd tegen de hevige golven verloren met met de dood moeten bekopen. Zijn lichaam wordt niet meer gevonden.

Jackson heeft in Tasmanië nog een vader en een broer met wie hij nagenoeg geen contact onderhield. Geen van beiden komt ook op de ‘begrafenis’ van Jackson en Eva besluit ze het vreselijke nieuws persoonlijk mee te gaan delen. Het verhaal wat zich dan ontrafeld is minstens zo onverwacht als verrassend. Ze valt van de ene verbazing in de andere en zal meer dan eens belangrijke beslissingen moeten nemen. Dit alles zal leiden tot een (voor sommigen) onvoorziene climax aan het einde.

Ademhalen is een roman die weergegeven wordt als zijnde ‘spannend’, maar dit is niet helemaal wat het boek is. Het verhaal kan beter gekenmerkt worden als ‘aangrijpend’ en ‘mysterieus’. Het boek laat duidelijk zien hoe flinterdun het draadje is dat ‘houden van’ heet en waar het op gebaseerd is. Wie kan je wel vertrouwen en wie niet? Wat de hoofdpersoon Eva psychisch allemaal mee moet maken in zeer korte tijd is haast niet te bevatten en lijkt als uit een droom weggepikt. De dilemma’s waar ze voor komt te staan zijn haast niet te nemen en hoe kan ze het vertrouwen in de mens behouden?

De plot zit redelijk goed in elkaar. Het kent een kort begin- en eindstuk. Het gedeelte in het midden is daarentegen dan weer erg lang. Je valt in eerste instantie eigenlijk met je neus direct midden in het verhaal. De man van Eva wordt tijdens een ochtendje zeevissen opgeslokt door de golven en er wordt niets meer van hem vernomen. Na het plotseling wegvallen van Jackson uit haar leven wil ze haar schoonfamilie toch op gaan zoeken om hen én het slechte nieuws persoonlijk te vertellen én meer van haar man te weten te komen. Dit hele traject gebeurt tijdens het middenstuk. Tegen het einde van het boek neemt het verhaal ineens een andere wending. Een die je als doorgewinterde lezer waarschijnlijk al lang had aan zien komen, maar desondanks toch voor een verrassende finale zorgt.

Luca Clarke is zeker iemand die een heerlijke manier van schrijven heeft. Het verhaal leest daardoor heerlijk weg. Ook de relatief korte hoofdstukken dragen hierin bij. In het verhaal is eigenlijk een handvol personages die belangrijk is voor het verhaal. Het aller belangrijkste is natuurlijk Eva. Het verhaal wordt voor het grootste deel vanuit haar optiek beschreven en beleefd. Daarnaast spelen haar ‘overleden’ man Jackson, haar zwager Saul en haar schoonvader Dirk een belangrijke rol. Aan de hand van hun verhalen moet Eva filteren wat feit en wat fictie is. Een haast onmogelijke taak. En als ze na het plotselinge verlies van haar man Jackson niet al tegen het instorten aan zou staan, dan zou ze het hiervan wel worden. Er wordt iets achtergehouden voor haar, maar ze kan er de vinger niet op leggen wat precies en waarom? De personages zijn tot een bepaald niveau uitgewerkt, maar net niet zo ver dat je alles van hen weet. Er blijft een gevoel knagen dat ze niet de waarheid vertellen. Maar of die aanname terecht is…

Al met al is Ademhalen een heerlijke roman met een lekker leesbaar verhaal dat je, ondanks dat je wellicht wel een gevoel hebt hoe het af zal gaan lopen, de gehele tijd uitdaagt om door te lezen. Maar zoals gemeld echt spannend is het niet. Dus als je wat spannends zoekt, dan zou ik deze zeker niet aanraden. Hij zou naar thriller maatstaven zeker een ster minder krijgen namelijk.  Als je daarentegen een goeie roman wilt lezen, dan zit je met Ademhalen goed. Een goed verhaal, een goed plot, goed uitgewerkte personages en het ademt een heerlijk mysterieuze lucht uit. Echt een boek waarbij je je geregeld afvraagt, ‘wat zou ik doen in zo’n geval?’ Vandaar 4 sterren voor Ademhalen.

Goed

 Ik heb dit boek mogen lezen voor A.W. Bruna Uitgevers, waarvoor hartelijk dank!

 

 

De derde stem – Cilla & Rolf Borjlind

19 Jun

De derde stem - Cilla & Rolf Borjlind

De derde stem is een zinderend vervolg op het eerste deel Springvloed. Ondanks dat het voor een groot deel om dezelfde hoofdpersonen gaat, en je die dus beter leert kennen, kan dit deel toch afzonderlijk gelezen worden. Leuker is uiteraard om ze in volgorde te lezen.

Het schrijversduo heeft, net als in het eerste deel weer gebruik gemaakt van verschillende verhaallijnen die angstaanjagend goed door elkaar heenlopen. In het ene lijntje moet er uitgezocht of de dood van iemand wel of geen zelfmoord is. De eerste indrukken lijken hier wel op uit te komen, maar wat als er even verder ingezoomd wordt op deze zaak? Blijft de doodsoorzaak ‘zelfmoord’ dan ook overeind? In het andere draadje wordt dieper ingegaan op het overlijden van een goede ‘oude’ vriendin van Abbas. Haar overlijden haalt diep gewortelde herinneringen bij hem op. Ook dit linkje krijgt nog een flinke staart. Uiteindelijk wordt alles op een zeer subtiele manier tot een helder slot gedirigeerd. Er blijft echter voldoende over om ook het derde deel van de trilogie tot een spannende en interessante te maken.

Het verhaal zat deze keer iets anders in elkaar dan het eerste deel. Waar in het eerste deel gebruik werd gemaakt van soms korte en soms lange hoofdstukken, waren het deze keer vooral lange hoofdstukken. Dat vond ik jammer. Juist de afwisseling gaf iets ontspannends tijdens het lezen en gaf de indruk dat alleen het hoognodige verteld werd. Desondanks was dit verhaal weer erg sterk. De hoofdpersonen waren verder uitgewerkt, de plot kenden een helder verloop en het leesplezier was ruim voldoende. Dit laatste omdat de zinnen goed opgebouwd waren, er geen ingewikkelde woorden instonden en ik geen tikfouten heb aangetroffen. Minpuntje blijf ik de ingewikkelde Scandinavische namen vinden. Die zijn soms lastig te onthouden en daardoor lastiger in het verhaal te plaatsen.

Al met al vond ik het weer een goed boek en ik blij dat ik het heb mogen lezen. Niet excellent maar gewoon erg goed! Daarom 4 sterren.

Goed

13 uur – Deon Meyer

26 Jun

13 uur - Deon Meyer

Deon Meyer was voor mij een onbekende schrijver maar boeken die vanuit de VN Thrillergids 5 sterren krijgen zijn eigenlijk altijd het lezen wel waard. En dat was deze keer zeker weer het geval. Wat een heerlijk boek is dit zeg. Het is heel anders geschreven dan de meeste thrillers die ik gelezen heb. Het boek bestaat uit korte hoofdstukken en je zit eigenlijk vanaf het begin direct in het verhaal en omdat het verhaal vanuit verschillen personages in korte stukjes geschreven is, blijf je ook helemaal in het verhaal zitten. Het is daarom vaak moeilijk weg te leggen. Wat knap gedaan is, is dat je weet dat het gaat om een meisje dat op de vlucht is en dat ze binnen 13 uur opgespoord wordt maar waarom ze nou precies op de vlucht is blijft het hele verhaal een raadsel. Ik kan me voorstellen dat dit boek een hoge waardering heeft gekregen van VN. Ik vond het verhaal echter in het begin net iets te langdradig om 5 sterren te geven, vandaar een 4+ wat mij betreft. Zeer zeker een aanrader.

Goed